Υποτίθεται πριν δυο εβδομάδες η ευρωζώνη σε μια "ιστορική" συμφωνία έθεσε τα θεμέλια για να ξεπεραστεί η κρίση χρέους της ευρωζώνης και κατέστησε το ελληνικό χρέος διαχειρίσιμο. Τελικά το μόνο ιστορικό που είχε η σύνοδος κορυφής ήταν πως η πολιτική ηγεσία χωρίς καν να κρατά τα προσχήματα συναποφάσισε με τη διεθνή των αγορών τον τρόπο με τον οποίο θα καθυστερήσει το αναπόφευκτο, ώστε να εξασφαλίσει τα καλύτερα παιδιά των αγορών.
Τα πανηγύρια κι οι χαρές ή έστω η ανάσα κράτησαν απ' ότι φαίνεται πιο λίγο κι από τις θερινές διακοπές. Τα ιταλικά και τα ισπανικά spreads κινούνται κοντά στο 7%, επίπεδο που φέρνει την τρόικα, μόνο που εδώ μιλάμε πια για τον σκληρό πυρήνα της ευρωζώνης, για οικονομίες που δε "σώζονται" ακόμα κι αν η ΕΚΤ αρχίζει να τυπώνει χρήμα.
Ήδη οι γερμανικές τράπεζες εφαρμόζουν την τακτική που εφήρμοσαν και στα ελληνικά ομόλογα, κοινώς μειώνουν την έκθεση τους για να σώσουν τα συμφέροντα, καθώς η Deutsche Bank ανέφερε ότι μείωσε την έκθεσή της σε ιταλικά ομόλογα από 8 δισ. ευρώ στα τέλη του 2010 σε 997 εκατ. ευρώ στις αρχές Ιουλίου.
Προφανώς θα εφαρμοστούν κι εκεί κι άλλα φοβερά μέτρα λιτότητας που δεν κατευνάζουν τις "αόρατες" αγορές, θα ακουστούν τα παραμύθια για αναγκαίες θυσίες κτλ. θα ασκηθεί η κουραστική πια κριτική στην πολιτική ηγεσία της ευρωζώνης πως παίρνει μέτρα που δε λύνουν το πρόβλημα, λες και οι άνθρωποι που κυβερνούν δεν το έχουν αντιληφθεί.
Είναι κυνικά απλό, τα αναποτελεσματικά(για ποιον;) μέτρα, θωρακίζουν τα συμφέροντα των αγορών, η εποχή όπου η πλειοψηφία των δυτικών κοινωνιών απολάμβανε την ψεύτικη καταναλωτική ευημερία έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί όσο κι αν ακόμα επίζούν τα κατάλοιπα της.
Ταυτόχρονα οι ΗΠΑ παρά την πολιτική συμφωνία γύρω από το χρέος (την μπλόφα της στάσης πληρωμών), αναθεωρεί προς τα κάτω την ανάπτυξη της και ετοιμάζεται να μπει για τα καλά σε νέα φάση άγριας ύφεσης βυθίζοντας και τους αναιμικούς παγκόσμιους ρυθμούς ανάπτυξης. Ο επόμενος καθοδικός κύκλος, μάλλον χειρότερος από εκείνον που εγκαινίασε την κρίση είναι μπροστά μας.
