Η παραχώρηση νομικών δικαιωμάτων και προστασίας σε μη ανθρώπινες οντότητες, όπως τα ζώα, τα δέντρα και τα ποτάμια είναι απαραίτητη εάν οι χώρες θέλουν να αντιμετωπίσουν την κλιματική κατάρρευση και την απώλεια της βιοποικιλότητας, σύμφωνα με τους ειδικούς.
Οι συντάκτες μιας έκθεσης με τίτλο Law in the Emerging Bio Age επιμένουν ότι τα νομικά πλαίσια διαδραματίζουν βασικό ρόλο στη ρύθμιση των ανθρώπινων αλληλεπιδράσεων με το περιβάλλον και τη βιοτεχνολογία.
Ο Ισημερινός και η Βολιβία έχουν ήδη κατοχυρώσει δικαιώματα για τον φυσικό κόσμο, ενώ υπάρχει μια εκστρατεία ώστε να καταστεί η οικοκτονία ποινικό αδίκημα στο διεθνές ποινικό δικαστήριο.
Η έκθεση για το Law Society, τον επαγγελματικό φορέα για τους δικηγόρους στην Αγγλία και την Ουαλία, διερευνά πώς η σχέση μεταξύ των ανθρώπων και της φύσης θα μπορούσε να βαθμονομηθεί εκ νέου στο μέλλον.
Η dr. Wendy Schultz, συντάκτρια της έκθεσης, ανέφερε ότι «Υπάρχει μια αυξανόμενη κατανόηση ότι πρέπει να γίνει κάτι πολύ διαφορετικό για να αποκτήσουν τα παιδιά μας έναν πλανήτη ευχάριστο. Συμβαίνει αυτό όμως όσο γρήγορα θα θέλαμε; Ενδεχομένως όχι, γι' αυτό είναι σημαντικό να το λέμε».
Η συν-συγγραφέας της μελέτης, dr. Trish O'Flynn, διεπιστημονική ερευνήτρια, είπε ότι τα νομικά πλαίσια πρέπει να είναι «κατάλληλα για ένα πέρα από ανθρώπινο μέλλον» με εξελίξεις όπως η γενετική τροποποίηση ή η μηχανική.
Αυτό σημαίνει ότι καλύπτει τα πάντα, από λαμπραντόρ μέχρι εγκεφαλικό ιστό που έχει αναπτυχθεί σε εργαστήρια, από ποτάμια μέχρι ρομπότ.
«Μερικές φορές βλέπουμε τους εαυτούς μας έξω από τη φύση, ότι η φύση είναι κάτι που μπορούμε να χειριστούμε», είπε η O'Flynn.
«Αλλά στην πραγματικότητα είμαστε μέρος της φύσης, είμαστε στη φύση, είμαστε απλώς ένα άλλο είδος. Τυχαίνει να βρισκόμαστε στην κορυφή του εξελικτικού δέντρου κατά κάποιο τρόπο, αλλά στην πραγματικότητα το παγκόσμιο οικοσύστημα είναι πολύ πιο ισχυρό από εμάς.
»Ένα παράδειγμα δικαιώματος θα μπορούσε να είναι η εξελικτική ανάπτυξη, όπου ένα είδος και ένα άτομο επιτρέπεται να φτάσει στο πλήρες γνωστικό, συναισθηματικό, κοινωνικό του δυναμικό».
Ένα τέτοιο δικαίωμα θα μπορούσε να ισχύει για χοίρους στη βιομηχανία, μοσχάρια που έχουν απομακρυνθεί από τις μητέρες τους ακόμη και κατοικίδια, είπε η O’Flynn, προσθέτοντας: «Το λέω ως λάτρης των σκύλων. Περιορίζουμε τη συμπεριφορά τους για να μας ταιριάζει».
Οι εξελίξεις στη βιοτεχνολογία θέτουν επίσης ερωτήματα σχετικά με την ηθική της επαναφοράς των ειδών από την εξαφάνιση ή την εξάλειψη των ήδη υπαρχόντων ζώων.
Οι επιστήμονες διερευνούν την επανεισαγωγή των μαμούθ και την ίδια ώρα γίνεται συζήτηση για την εξάλειψη των κουνουπιών, που μεταφέρουν ελονοσία και άλλες ασθένειες.
«Δεν είμαστε αρκετά σοφοί για να διαχειριστούμε όλες αυτές τις δυνατότητες και τις αλυσιδωτές συνέπειες των αποφάσεων που λαμβάνουμε σχετικά με τη σχέση μας με το περιβάλλον διαβίωσης», είπε η Schultz.
«Μέρος του ζητήματος είναι η ενσωμάτωση κάποιου είδους πλαισίου λογοδοσίας και ευθύνης για τις συνέπειες αυτών των πραγμάτων που κάνουμε, και εκεί μπαίνει ο νόμος».
Οι συγγραφείς αναγνωρίζουν ότι θα υπάρξει πιθανή αντίσταση από πολύ διαφορετικές παραδόσεις και πεποιθήσεις σε ορισμένες δυτικές χώρες, σε σύγκριση με τον Ισημερινό και τη Βολιβία, όπου τα δικαιώματα στη φύση παραχωρήθηκαν υπό τις σοσιαλιστικές κυβερνήσεις και επηρεάστηκαν από τις ιθαγενείς πεποιθήσεις.
«Η παραχώρηση ενός δικαιώματος που είναι πολιτιστικά σημαντικό, μόνο και μόνο για να μπορέσει ο άνθρωπος να το διατηρήσει, μας οδηγεί σε ένα είδος αποτίμησης για την κυριαρχία στη φύση.
»Αυτό βάζει νέα θεμέλια και μας τοποθετεί εκεί που ήμασταν πάντα και εκεί που θα έπρεπε να θεωρούμε ότι ανήκουμε ως ανθρωπότητα. Δηλαδή ως απλά ένας κόμβος σε αυτόν τον μεγαλύτερο ιστό ζωής στον πλανήτη».
«Αν αυτή η κοσμοθεωρία μπορεί να κατοχυρωθεί με νόμο, παραχωρώντας ουσιαστικά δικαιώματα στο πνεύμα του ποταμού, στο πνεύμα των δέντρων ή του ελέφαντα, μιλάτε για την κατοχύρωση ενός είδους νεοπανθεϊσμού στα νομικά πλαίσια του 21ου αιώνα».
Με πληροφορίες του Guardian
