Σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση, η Πέτρα του Αρθούρου, ένας τάφος ηλικίας περίπου 5.000 ετών στα Δυτικά Μίντλαντς της Αγγλίας, διαθέτει δεσμούς με τον βασιλιά Αρθούρο, τον μυθικό ηγέτη του Κάμελοτ. Ένας θρύλος υποστηρίζει ότι ο Αρθούρος βρήκε ένα βότσαλο στο παπούτσι του ενώ βάδιζε προς τη μάχη και το πέταξε στην άκρη, οπότε αυτό μεγάλωσε σε μέγεθος από "υπερηφάνεια που τον άγγιξε αυτός". Μια άλλη ιστορία υποστηρίζει ότι ο Αρθούρος συγκρούστηκε με έναν γίγαντα του οποίου οι αγκώνες άφησαν τεράστια αποτυπώματα στη γη όταν έπεσε στη μάχη.
Πέρα από τους μύθους, ο νεολιθικός τάφος- μυστήριο έχει από καιρό προκαλέσει μεγάλο ενδιαφέρον στους ειδικούς και στο κοινό. Τώρα, αναφέρει η εφημερίδα Hereford Times, η πρώτη ανασκαφή του χώρου είναι έτοιμη να ρίξει φως στην αινιγματική ιστορία του.
Οι ερευνητές από το Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ και την English Heritage, τη φιλανθρωπική οργάνωση που φροντίζει το μνημείο, δε θα φέρουν στο φως τα λείψανα του θρυλικού βασιλιά. Ελπίζουν όμως να βρουν ίχνη των πραγματικών νεολιθικών Βρετανών που έχτισαν και χρησιμοποίησαν τον θαλαμοειδή τάφο. Αν και αρχικά οι αρχαιολόγοι αναγνώρισαν ότι η Πέτρα του Αρθούρου αποτελούσε μέρος ενός σφηνοειδούς πέτρινου λιθόστρωτου, όπως εκείνα που βρέθηκαν στη Νότια Ουαλία και στα Cotswolds, οι πρόσφατες ανασκαφές δείχνουν το αντίθετο. "Είναι ένα μνημείο εντελώς διαφορετικού είδους από αυτό που είχαμε φανταστεί" λέει ο Τζούλιαν Τόμας, αρχαιολόγος στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ.
Ο εσωτερικός θάλαμος του τάφου -που αποτελείται από εννέα όρθιες πέτρες γύρω από έναν τεράστιο ακρογωνιαίο λίθο βάρους άνω των 25 τόνων- σώζεται μέχρι σήμερα. Μια προηγούμενη ανασκαφή που διεξήχθη έξω από το μνημείο έδειξε ότι η Πέτρα του Αρθούρου εκτεινόταν σε ένα χωράφι στα νότια και υπέστη δύο διαφορετικές φάσεις κατασκευής.
Στην αρχή, ο τάφος αποτελούνταν από ένα μακρύ, νοτιοδυτικά προσανατολισμένο ανάχωμα που περιβαλλόταν από ξύλινους στύλους. Αφού έπεσε αυτός ο τύμβος, οι νεολιθικοί κάτοικοι της περιοχής ξαναέχτισαν τον χώρο από στύλους, δύο βραχώδεις θαλάμους και μια όρθια πέτρα. Αυτή τη φορά, οι στύλοι είχαν νοτιοανατολική κατεύθυνση.
Οι αρχαιολόγοι υποστήριξαν ότι η Πέτρα του Αρθούρου, μαζί με δύο "αίθουσες των νεκρών" που κάποτε βρίσκονταν κοντά, μπορεί να αποτελούσαν μέρος ενός συγκροτήματος "στο οποίο οι άνθρωποι έρχονταν για συγκεντρώσεις, συναντήσεις και γλέντια, ένα μέρος που διατηρούσε τη σημασία του για αιώνες".
Οι ανασκαφές σε παρόμοιες τοποθεσίες στην περιοχή έχουν φέρει στο φως ατελή ανθρώπινα λείψανα, φολίδες πυριτόλιθου, αιχμές βελών και κεραμικά, σύμφωνα με την ανακοίνωση των αρχαιολόγων.
Το κατά πόσον ο Αρθούρος του θρύλου υπήρξε πράγματι, αποτελεί αντικείμενο πολλών συζητήσεων. Σύμφωνα με την Hetta Elizabeth Howes της Βρετανικής Βιβλιοθήκης, τα ιστορικά αρχεία δείχνουν ότι ένας άνδρας που ονομαζόταν Αρθούρος ηγήθηκε της αντίστασης κατά των Σαξόνων γύρω στον πέμπτο και έκτο αιώνα μ.Χ.. Ορισμένες αναφορές κάνουν λόγο για έναν εξίσου προικισμένο πολέμαρχο. Ο βασιλιάς του σύγχρονου μύθου, ωστόσο, άρχισε να διαμορφώνεται μόνο στην Ιστορία των Βασιλέων της Βρετανίας του Τζέφρι του Μονμάουθ (1138).
Οι θρύλοι του Αρθούρου διαμοιράζονταν ευρέως καθ' όλη τη διάρκεια του 12ου και 13ου αιώνα, μέσω χειρογράφων για τους πλούσιους και προφορικών αφηγήσεων για τον ευρύτερο πληθυσμό. Αν και οι προηγούμενες αφηγήσεις έδιναν έμφαση στη δύναμη του Αρθούρου στη μάχη και στις ικανότητες του για την οικοδόμηση του έθνους, οι ιστορίες έγιναν τελικά μέρος της μεσαιωνικής ρομαντικής παράδοσης, νοσταλγώντας μια εποχή ηθικής, ιπποτισμού και δικαιοσύνης.
Η πέτρα του Αρθούρου συνδέθηκε για πρώτη φορά με τον μυθικό βασιλιά πριν από τον 13ο αιώνα. Η φήμη της συνεχίστηκε και στους αιώνες που ακολούθησαν: Ο Κάρολος Α΄ στρατοπέδευσε στην περιοχή με τα στρατεύματά του κατά τη διάρκεια των αγγλικών εμφύλιων πολέμων του 17ου αιώνα, και ο συγγραφέας C. S. Lewis, ο οποίος περπατούσε συχνά στην περιοχή, βασίστηκε σε αυτήν για να φτιάξει το πέτρινο τραπέζι στο βιβλίο "Το λιοντάρι, η μάγισσα και η ντουλάπα".
"Η Πέτρα του Άρθουρ είναι ένα από τα σημαντικότερα προϊστορικά μνημεία αυτής της χώρας, σε μια τοποθεσία που κόβει την ανάσα - ωστόσο παραμένει ελάχιστα κατανοητό", αναφέρουν οι αρχαιολόγοι στη δήλωσή τους. "Το έργο μας επιδιώκει να την επαναφέρει στη θέση που της αρμόζει στην ιστορία της νεολιθικής Βρετανίας".
