«ΜETA THN AΠΟΜΟΝΩΣΗ και την αδικία που ζήσαμε τα προηγούμενα χρόνια, είμαστε όλοι έτοιμοι να αποδράσουμε, να αγαπήσουμε και να γελάσουμε ξανά», δήλωσε η Beyoncé σε μια συνέντευξη, μιλώντας για το επερχόμενο πολυαναμενόμενο άλμπουμ της. «Αισθάνομαι ότι έρχεται μια αναγέννηση και θέλω να γίνω πάση θυσία μέρος αυτής της απόδρασης», τόνισε, εξηγώντας τον τίτλο του έβδομου άλμπουμ της, «Renaissance».
Το «Renaissance» θα κυκλοφορήσει στα τέλη Ιουλίου και στο «Break My Soul», το πρώτο single από το άλμπουμ, δεν αναγεννιέται ακριβώς, αλλά για πρώτη φορά στην καριέρα της επιστρέφει στα παλιά, αναβιώνοντας έναν παλιότερο ήχο. Δεν δημιουργεί μια μόδα, αντιθέτως, την ακολουθεί.
Ακριβώς το ίδιο φαίνεται να σκέφτηκε να κάνει και ο Drake, που σε μια κίνηση-ματ –μάλλον για να προλάβει την Beyoncé– κυκλοφόρησε ξαφνικά και απροειδοποίητα το καινούργιο του άλμπουμ με τίτλο «Honestly, Νevermind». Σε αυτό επιχειρεί να ακουστεί old school χορευτικός. Συχνά τραγουδάει αντί να ραπάρει και σίγουρα δεν είναι ο Drake που έχουμε συνηθίσει, παρότι είχε προσπαθήσει κάτι ανάλογο το 2017 με το «Passionfruit».
Όλα είναι υπολογισμένα στην εντέλεια και στημένα έτσι ώστε να γίνει το «Break My Soul» τεράστιο χιτ. Δεν έχει εντελώς άδικο η Azealia Banks που την κατηγορεί ότι ακυρώνει μια μερίδα νεότερων μαύρων καλλιτεχνών
Και οι δυο κυκλοφορίες πατάνε πάνω στη house μουσική – η κάθε μία με διαφορετικό τρόπο, η Beyoncé πιο ξεσηκωτικά, ο Drake με μια πιο υπόγεια lounge διάθεση. Πριν από αυτούς τη χορευτική διάθεση είχαν εκφράσει με δουλειές τους η Lady Gaga και η Dua Lipa.
Η στροφή του Drake και της Beyoncé στη house ήταν, ωστόσο, κάτι απροσδόκητο, γιατί δεν περίμενε κανείς να αφήσει η Queen Bey το R&B και ο Drake το χιπ-χοπ για να αγκαλιάσουν έναν τόσο «μη mainstream» ήχο.
Μη mainstream η house; Όχι ακριβώς.
Drake - Jimmy Cooks
Η βασική ηχητική επιρροή τους προέρχεται από το Chicago house, το ηλεκτρονικό μουσικό είδος που γεννήθηκε κάπου στα μέσα της δεκαετίας του ’80 στον τόπο απ’ τον οποίο πήρε και το όνομα του, το Σικάγο. Εκεί ηχογραφήθηκαν οι πρώτες house κυκλοφορίες από μαύρους καλλιτέχνες όπως ο Ron Hardy και ο Frankie Knuckles, που αρχικά ως DJs αναμείγνυαν στα σετ τους Italo disco, χιπ-χοπ, ΕΒΜ αλλά και ηλεκτρονική ποπ μουσική από γκρουπ όπως οι Kraftwerk, οι Telex και οι Yellow Magic Orchestra.
Αν και ως είδος μεσουράνησε για μικρό χρονικό διάστημα, μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ’90, καθόρισε όσο κανένα άλλο τον χαρακτήρα της ηλεκτρονικής μουσικής των επόμενων δεκαετιών. Από τη Chicago house ξεπετάχτηκαν διάφορα υποείδη και παρακλάδια, όπως η deep house, που ενσωμάτωνε περισσότερο jazz-funk και soul ρυθμούς, αυτό που επιχειρεί να κάνει ο Drake στο νέο άλμπουμ του. Και το κάνει καλά.
Πάντως, δεν πήρε καλές κριτικές το «Honestly, Νevermind», ή μάλλον δεν ενθουσίασε και τόσο η επιλογή του να αλλάξει τον ήχο του. Ξένισε το κοινό του, που το θεώρησε περισσότερο πρόχειρη δουλειά, ειδικά όταν τα καλύτερα κομμάτια του δίσκου είναι αυτά που «τραπίζουν», όπως το «Jimmy Cooks», η συνεργασία του με τον 21 Savage. Από την άλλη, οι στίχοι του επαναλαμβάνουν τη μανία που έχει με τον εαυτό του και το πληγωμένο εγώ του. Καμιά αλλαγή ή ωρίμανση.
Γυρνώντας στην Beyoncé, το «Break My Soul» ξεκινάει με ένα sample από το ιστορικό κομμάτι της Robin S «Show Me Love». Συγκεκριμένα, δανείζεται την περίφημη μπασογραμμή του. Όταν κυκλοφόρησε το 1990 μπορεί να μην έφτασε στην κορυφή των τσαρτ –κόλλησε στη θέση 5 του Hot100– ήταν, όμως, από αυτά τα κομμάτια που ήταν αδύνατο να βγουν από το μυαλό σου.
Μιξάρει, επίσης, samples από το «Εxplode» της Big Freedia, μιας θρυλικής queer ράπερ από τη Νέα Ορλεάνη, τη φράση της «Release the stress/release the love», για να αποτίσει φόρο τιμής στα queer dancefloors στα οποία δοξάστηκε η house.
Beyonce - Break My Soul
Η Beyoncé τραγουδά ότι θα αφήσει κάτω τα μαλλιά της και θα παρατήσει τη δουλειά της, ενώ ραπάρει ότι επιτέλους θα βγει έξω να παρτάρει. Όλα είναι υπολογισμένα στην εντέλεια και στημένα έτσι ώστε να γίνει το «Break My Soul» τεράστιο χιτ.
Δεν έχει εντελώς άδικο η Azealia Banks που την κατηγορεί ότι ακυρώνει μια μερίδα νεότερων μαύρων καλλιτεχνών. Μπορείς να «ακυρώσεις» την Azealia για διάφορα που έχει πει αλλά όχι για τη μουσική της.
Δεν είναι λίγα τα άρθρα που γράφουν υπερβολές του στυλ «επιτέλους, με την Beyoncé και τον Drake η house επιστρέφει στις μαύρες ρίζες της», παραβλέποντας μια μερίδα ανεξάρτητων μαύρων καλλιτεχνών που δεν την ξέχασαν ποτέ, απλά λειτουργούσαν μακριά από το ραντάρ του mainstream, μουσικούς και παραγωγούς όπως η Dawn Richards, που κυκλοφόρησε πέρσι το καταπληκτικό «Second Line», ή ο αξιόλογος Kaytranada. Ακούγοντας το «The Big Big Beat» που κυκλοφόρησε η Azealia το 2016, καταλαβαίνεις ποια «αντιγράφει» η Beyoncé, γι’ αυτό η Banks την κράζει στα social media.
Στο πέρασμα των χρόνων, ισχύει ότι η house μουσική είχε γίνει περισσότερο υπόθεση λευκών καλλιτεχνών –κυρίως λόγω της επιτυχίας συγκροτημάτων όπως οι Daft Punk ή οι LCD Soundsystem–, χάνοντας κάπου τον χαρακτήρα της. Και μπορεί μια μερίδα του αμερικανικού κοινού να αγνοεί την προέλευσή της, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι την αγνοούν και όσοι έχουν μεγαλώσει ή ασχολούνται με αυτή. Ιδιαίτερα στην Ελλάδα, που παραμένει για πολλά χρόνια ένα σημαντικό κεφάλαιο στη διασκέδαση σε κάθε μαγαζί, από άκρη σε άκρη της χώρας.
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
