ΔΕΚΑΤΕΣΣΕΡΑ ΧΡΟΝΙΑ συμπληρώνονται σε λίγο καιρό από τον θάνατο του Τζορτζ Κάρλιν (μόλις είχε κλείσει τα 71) κι όμως αποσπάσματα από τις εμφανίσεις του εξακολουθούν να κατακλύζουν τα social media, ακόμα και με ελληνικούς υπότιτλους, διατυμπανίζοντας την ενισχυμένη ισχύ που έχουν στις μέρες μας ο πύρινος λόγος και οι φοβερές ατάκες του. Ούτε και ο ίδιος πάντως δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι θα έμοιαζαν τόσο δραματικά επίκαιρα το 2022 πράγματα που έλεγε πριν από δεκαετίες ο πιο σημαντικός ίσως (μαζί με τον αείμνηστο επίσης Ρίτσαρντ Πράιορ) Αμερικανός κωμικός.
Όπως φερ' ειπείν, σχετικά με το ζήτημα των αμβλώσεων στην Αμερική που ανέκυψε ξανά τον τελευταίο καιρό με τόσο εφιαλτικό τρόπο: «Οι συντηρητικοί που δηλώνουν "υπέρ της ζωής" (pro-life) έχουν μια εμμονή με το έμβρυο από την σύλληψή του και μέχρι τους επόμενους εννέα μήνες. Μετά δεν θέλουν να σε ξέρουν, μέχρι να μπορείς να πας στον στρατό. Ούτε δημόσια υγεία, ούτε κοινωνική περίθαλψη, ούτε δωρεάν παιδεία, ούτε τίποτα…Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι υπέρ της ζωής, είναι κατά των γυναικών». Ή για το περιβάλλον και το κλίμα, όπου η θέση του ήταν σαφής και τελεσίδικη: «Ο πλανήτης θα είναι μια χαρά, εμείς την έχουμε γαμήσει οριστικά».
H ταινία κάνει ακόμα πιο εμφατική την αγάπη που είχε για τις λέξεις, την σημασία και τα παιχνίδια τους, αυτός ο «Μάιλς Ντέιβις της κωμωδίας», ο οποίος είχε σοκάρει κάποτε την Αμερική, εκφέροντας στον αέρα τις «επτά λέξεις της αγγλικής γλώσσας που δεν μπορείς να πεις στην τηλεόραση» (shit, fuck, piss, cunt, tits, motherfucker, cocksucker).
Και παρόλο που, ειδικά στην δεύτερη (ή τρίτη) φάση της γεμάτης μεταμορφώσεις καριέρας του, η ρητορική του επί σκηνής φαινόταν να ταυτίζεται με θέσεις που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν αριστερές, ριζοσπαστικές ή αναρχοφιλελεύθερες (και σε κάθε περίπτωση, αντι-συντηρητικές), σήμερα μοιάζουν να υιοθετούν την κληρονομιά του εκπρόσωποι ακόμα και της λεγόμενης «εναλλακτικής δεξιάς» που θέλουν να φαντάζονται ότι θα ήταν μαζί τους στον πόλεμο ενάντια στην cancel culture και στην υποκρισία των φιλελεύθερων μέσων.
«Η αριστερή ορθοδοξία με απωθεί όσο και η δεξιά» ακούγεται να δηλώνει σε κάποια σκηνή αυτού του ‘ολοκληρωτικού’ για την ζωή και την καριέρα του ντοκιμαντέρ διάρκειας τεσσάρων ωρών σχεδόν, παραγωγής HBO, που έκανε πρεμιέρα στις πλατφόρμες πριν από λίγες μέρες. Ακολουθώντας γραμμική χρονολογική σειρά, η ταινία του Τζαντ Άπατοου που φέρει τον τίτλο «George Carlin’s American Dream» χωρίζεται σε δύο μέρη ξεδιπλώνει, μέσω τόνων αρχειακού υλικού, την περιπετειώδη πορεία του Ιρλανδικής καταγωγής κωμικού που γεννήθηκε και μεγάλωσε στο «λευκό Χάρλεμ» της Νέας Υόρκης. Το φλερτ με την τηλεόραση και την mainstream κωμωδία στην δεκαετία του ’60, τα ναρκωτικά (και ειδικά το LSD) που του ξεκλείδωσαν το μυαλό και του επέτρεψαν να είναι ο εαυτός του και στη σκηνή (αργότερα όμως ο εθισμός στην κόκα θα απόβαινε καταστροφικός), το πέρασμα στην αντικουλτούρα, η διασημότητα, η ριζοσπαστικοποίηση ως απόκριση στον συντηρητισμό που έφεραν τα ‘80s του Ρέιγκαν, η ροπή προς την «μαυρίλα» και τον μηδενισμό στην τελευταία φάση της καριέρας του.
Πάνω από όλα όμως ίσως, η ταινία κάνει ακόμα πιο εμφατική την αγάπη που είχε για τις λέξεις, την σημασία και τα παιχνίδια τους, αυτός ο «Μάιλς Ντέιβις της κωμωδίας», ο οποίος είχε σοκάρει κάποτε την Αμερική, εκφέροντας στον αέρα τις «επτά λέξεις της αγγλικής γλώσσας που δεν μπορείς να πεις στην τηλεόραση» (shit, fuck, piss, cunt, tits, motherfucker, cocksucker). Ήταν μια από τις πλέον περιβόητες υπερβάσεις ενός ανθρώπου και ενός δημιουργού και performer που έζησε και δεύτερη και τρίτη και τέταρτη πράξη στην ζωή και στην καριέρα του και παρά τις αντιξοότητες κατάφερνε κάθε φορά να σηκωθεί από το καναβάτσο με λιγότερες ψευδαισθήσεις και μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. «Το λένε αμερικάνικο όνειρο», έλεγε πάντα, «ακριβώς επειδή μόνο στον ύπνο σου μπορείς να το πιστέψεις».
