Η ακροδεξιά στην Ιταλία φρενάρει νέο νόμο που στοχεύει στην εξάλειψη της ομοφοβίας στη χώρα.
Μια επίθεση πριν από δεκαπενθήμερο σε ένα ομοφυλόφιλο ζευγάρι που φιλιόταν σε σταθμό του μετρό στη Ρώμη προκάλεσε νέες εκκλήσεις για επείγουσα έγκριση του νόμου.
Ο νόμος ψηφίστηκε από την κατώτερη βουλή του κοινοβουλίου τον Νοέμβριο, αλλά η Γερουσία, καθυστέρησε την έγκρισή του μετά την αλλαγή της κυβέρνησης και την έντονη αντίσταση, που βρήκε από πολιτικούς στο ακροδεξιό κόμμα του Ματέο Σαλβίνι.
Το νομοσχέδιο, το οποίο συνέταξε ο Αλεξάντρο Ζαν, ένας ομοφυλόφιλος πολιτικός από το κεντροαριστερό Δημοκρατικό κόμμα (PD), θα αποτελούσε την επέκταση ενός υφιστάμενου νόμου, που τιμωρεί τη ρατσιστική βία, το μίσος και τις διακρίσεις, με ποινή φυλάκισης έως και τέσσερα χρόνια.
Ωστόσο, μια δεύτερη απόπειρα να υπάρξει σαφής ημερομηνία, προκειμένου να περάσει ο νόμος από την επιτροπή δικαιοσύνης της Γερουσίας, την περασμένη εβδομάδα, απέτυχε.
«Η πλειοψηφία των ανθρώπων στην επιτροπή υποστηρίζει το νόμο, αλλά κρατούμαστε όμηροι από έναν πρόεδρο που αποφασίζει αυθαίρετα ότι η ψηφοφορία δεν πρέπει να προγραμματιστεί επειδή ανήκει σε ένα κόμμα που δεν το θέλει», δήλωσε ο Ζαν.
Αν και η Ιταλία ενέκρινε πολιτικά σωματεία ομοφυλοφίλων το 2016, η χώρα υστερεί έναντι των εταίρων της στην ΕΕ για τη λήψη μέτρων κατά της ομοφοβίας.
Οι προσπάθειες διαφόρων κυβερνήσεων τα τελευταία 25 χρόνια να κατοχυρώσουν νομικά δικαιώματα της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας είτε έχουν κατασταλεί, είτε έχουν σαμποταριστεί.
Όταν το τελευταίο προσχέδιο του Ζαν άρχισε να συζητείται το περασμένο καλοκαίρι, ο Σαλβίνι και η Τζόρτζια Μελόνι, ηγέτιδα του μικρότερου ακροδεξιού κόμματος, Brothers of Italy, οργάνωσαν διαμαρτυρίες στη Ρώμη.
Υποστήριξαν ότι ο νόμος θα καταστείλει την ελευθερία της έκφρασης. Μερικοί καθολικοί ιερείς έκαναν μέχρι και αγρυπνία για να προσευχηθούν για την μη εφαρμογή του νομοσχεδίου, ενώ η ιταλική διάσκεψη επισκόπων είπε ότι αυτός ο νόμος θα σηματοδοτήσει τον «θάνατο της ελευθερίας».
Πιο πρόσφατα, ακροδεξιοί πολιτικοί χρησιμοποιήσαν την πανδημία του κορωνοϊού για να ισχυριστούν ότι η ψηφοφορία για το νόμο δεν αποτελεί προτεραιότητα.
Ο Μασιμιλιάνο Ρομέο, γερουσιαστής της Λίγκας, δήλωσε ότι η προώθηση του νόμου διακινδύνευε «να προκαλέσει προβλήματα» στην ευρεία κυβέρνηση συνασπισμού του Ντράγκι.
Αλλά για τους ακτιβιστές, ένας νόμος που προστατεύει τη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα είναι ακόμη πιο σημαντικός τώρα λόγω της πανδημίας. Ακτιβιστικές ομάδες λαμβάνουν εκατοντάδες αναφορές για εγκλήματα μίσους κάθε χρόνο. Ακόμα περισσότερα, δεν καταγγέλλονται καν.
«Τα επεισόδια αυξάνονται», λέει η Daniela Lourdes Falanga, η πρώτη γυναίκα τρανς πρόεδρος ενός τμήματος της Arcigay, της μεγαλύτερης ομάδας ακτιβιστών της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας στην Ιταλία.
«Με τον ίδιο τρόπο που είδαμε αύξηση της ενδοοικογενειακής βίας κατά τη διάρκεια του lockdown, τα ΛΟΑΤΚΙ άτομα είχαν κολλήσει στο σπίτι με γονείς ή επιθετικά αδέλφια που δεν τα ανέχονται».
Τον Ιούνιο του περασμένου έτους, ένας 25χρονος άνδρας δέχτηκε βάναυση επίθεση από συμμορία επτά ατόμων καθώς περπατούσε μαζί με τον φίλο του στην πόλη της Αδριατικής, Πεσκάρα. Λιγότερο από δύο εβδομάδες αργότερα, ένα γκέι ζευγάρι δέχθηκε επίθεση από μια ομάδα έξι ατόμων επειδή φιλήθηκε μέσα στο μετρό.
Για τη Falanga, η πιο φρικτή υπόθεση συνέβη τον Σεπτέμβριο. Τότε, η Μαρία Παόλα Γκαλιόνε, 22 ετών, δολοφονήθηκε όταν ο αδερφός της έριξε το όχημά του πάνω στο σκούτερ της, στο οποίο επέβαινε με τον τρανσέξουαλ σύντροφό της.
Ο αδελφός της, που κατηγορείται για ανθρωποκτονία, είπε στους ανακριτές ότι δεν σκόπευε να σκοτώσει την αδερφή του, αλλά αντίθετα ήθελε να της «δώσει ένα μάθημα» για τη σχέση της. Η Falanga είπε ότι το ζευγάρι ήταν συνεχώς στόχος απειλών.
Παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο νόμος, η Ιταλία έχει σημειώσει κάποια πρόοδο όσον αφορά την αποδοχή των ΛΟΑΤΚΙ ατόμων, με παρελάσεις Pride σε πολλές μεγάλες πόλεις.
«Η Ιταλία έχει αυτό το ισχυρό χριστιανικό στοιχείο. Δεν νομίζω ότι η κοινωνία είναι έτοιμη για ανθρώπους σαν κι εμένα» λέει ο Lorenzo Xiques, ακτιβιστής από τη Νάπολη.
Υποστηρίζει το νόμο, αλλά δεν πιστεύει ότι προχωρεί αρκετά βαθιά ώστε να προστατεύει τους ανθρώπους, ειδικά σε μια κοινωνία «που δεν κατανοεί τη διαφορά μεταξύ της ρητορικής μίσους και της ελευθερίας του λόγου».
«Ας πούμε απλώς ότι το μίσος έχει πάντα έναν τρόπο να ανανεώνεται από την αρχή» πρόσθεσε.
Με πληροφορίες του Guardian
