«It's a man's man's man's world» τραγουδούσε στα '60s ο Τζέιμς Μπράουν και είναι πραγματικά να αναρωτιέσαι τι σύνδεση μπορεί να έχει με αυτό μια 19χρονη στη σημερινή Ελλάδα για να καταφέρνει να ερμηνεύσει τον σόουλ ύμνο με τον τρόπο που το έκανε η Ιωάννα Γεωργακοπούλου.
Η νικήτρια του έβδομου κύκλου του ελληνικού «The Voice» (πέμπτου κατά σειρά από τη συχνότητα του ΣΚΑΪ) με τη μεγάλη φωνή και τη μαγνητική σκηνική παρουσία δεν έχει καμία σχέση με τις φανκ ντίβες των '60s. Στην πραγματικότητα, είναι ένα κορίτσι της ηλικίας της, αρκετά συνεσταλμένο, τουλάχιστον στην αρχή, μέχρι να σε γνωρίσει, που ανοίγεται όμως εύκολα, γελάει δυνατά και χαίρεται ατελείωτα γι' αυτό που κατάφερε.
Το μόνο πράγμα που θα μπορούσε να κλέψει πόντους από αυτήν τη νίκη της είναι το γεγονός ότι δεν κατάφερε να τη χαρεί μαζί με τους φίλους της, καθώς όλο το talent show, τόσο τα μαγνητοσκοπημένα επεισόδια όσο και τα live, πραγματοποιήθηκε κεκλεισμένων των θυρών, με αυστηρά πρωτόκολλα ασφαλείας, δηλαδή για πρώτη φορά χωρίς κοινό. «Κερκίδα ολόκληρη θα είχε κατέβει από τον Χολαργό», μου λέει γελώντας, «αλλά δεν πειράζει, μου έστελναν σε βίντεο ότι με στηρίζουν. Δεν τους είχα συναντήσει για καιρό, κάναμε συνέχεια τεστ και φοβόμουν και για την παραγωγή και μην κολλήσω κορωνοϊό και φύγω από το παιχνίδι. Δεν περίμενα ότι θα εξελιχθούν έτσι τα πράγματα, δεν έχει κάτσει μέσα μου όλο αυτό».
Τα talent shows βοηθούν στην αναγνωρισιμότητα, δεν εξασφαλίζουν όμως καμία καταξίωση. Καταρχάς, πας με κομμάτια άλλων, όχι με δικά σου. Θεωρώ ότι πρέπει να εκμεταλλευτείς το διάστημα του "μπαμ", γιατί μετά γίνεται fade.
Τον περασμένο Σεπτέμβριο η Ιωάννα ήταν στο σπίτι μιας φίλης, έπαιζαν μουσική και τους έλεγε υποθετικά ότι θα ένιωθε αμήχανα στην τηλεόραση. Την επόμενη μέρα ανέβηκε ένα βίντεό της στο Instagram, που κάπως έφτασε στην παραγωγή, και την κάλεσαν για τα pre-castings. «Πιστεύω στο σύμπαν και ότι πολλά πράγματα έρχονται για κάποιον λόγο. Δεν το έκανα εγώ, ήρθε αυτό σ' εμένα, οπότε δεν υπήρχε περίπτωση να μπλοκάρω μια ευκαιρία που ήρθε από το πουθενά».
Τέσσερις καρέκλες που γύρισαν –δηλαδή τέσσερα «ναι» από τους κριτές (Σάκης Ρουβάς, Έλενα Παπαρίζου, Πάνος Μουζουράκης, Ελεωνόρα Ζουγανέλη)‒ και μια μακροσκελής συζήτηση που ακολούθησε την πρώτη ερμηνεία της στο κομμάτι του Τζέιμς Μπράουν στα blind auditions, με πειράγματα, αρκετή αμηχανία από την πλευρά της και το σήμα κατατεθέν βροντερό, πηγαίο γέλιο της την οδήγησαν στην ομάδα της Έλενας Παπαρίζου και στα knockouts, την επόμενη φάση του παιχνιδιού, και μετά στην επόμενη, στα battles (που θυμάται πως ήταν η πιο δύσκολη στιγμή της), και στην επόμενη, στα live, μέχρι τον τελικό της προηγούμενης εβδομάδας, όπου στέφθηκε πανηγυρικά νικήτρια, βλέποντας παράλληλα τα βίντεο με τις ερμηνείες της (από Κρις Άιζακ μέχρι Μπίλι Άιλις) να σκαρφαλώνουν στις ψηλότερες θέσεις των τάσεων του YouTube και να μετρούν συνολικά πλέον πάνω από ένα εκατομμύριο views.
Η επιλογή της να δουλέψει με την Παπαρίζου ήταν προμελετημένη, μου λέει – κι ας ήταν μόλις τεσσάρων όταν η νίκη της στη Eurovision την ανέδειξε στη μεγαλύτερη ποπ σταρ της Ελλάδας. «Εγώ, γενικά, δεν είμαι αμιγώς ποπ, αλλά με την Έλενα ένιωθα ότι είμαστε πιο κοντά στο ρεπερτόριο, συν ότι έχει μεγαλώσει στη Σουηδία και έχει πιο έντονα τα ξένα ακούσματα. Επειδή εγώ τραγουδάω ξένα, ένιωσα ότι θα ήταν πιο εύκολο να συνεννοηθούμε. Της έχω αδυναμία».
Ιωάννα Γεωργακοπούλου - It's a Man's Man's Man's World | Τελικός | The Voice of Greece
Με γονείς τους ηθοποιούς Λάζαρο Γεωργακόπουλο και Μαρία Κατσιαδάκη και νονά τη Λυδία Φωτοπούλου, η Ιωάννα μεγάλωσε προφανώς σε καλλιτεχνικό περιβάλλον. «Από πολύ μικρή έπαιρνα κι εγώ μέρος σε θεατρικά του σχολείου, αλλά οι γονείς μου ποτέ δεν με έσπρωξαν προς κάποια συγκεκριμένη κατεύθυνση. Έχουν και οι δύο πάρα πολύ χιούμορ, θυμάμαι να γίνεται πάντα χαβαλές στο σπίτι. Τους έβλεπα στο θέατρο ‒ και στην Επίδαυρο όσες φορές έχουν παίξει τους έχω δει. Είναι πολύ έντονη παιδική μου ανάμνηση αυτή, να πηγαίνουμε οικογενειακώς, σχεδόν κάθε καλοκαίρι, στην Επίδαυρο, και να τη συνδυάζουμε με διακοπές, πάντα στο ίδιο ξενοδοχείο ‒ σταθερές αξίες».
Η μεγάλη της εφηβική αδυναμία, που θεωρεί πως έχει επηρεάσει πολύ την καλλιτεχνική της ταυτότητα, ήταν –ποια άλλη;– η Κριστίνα Αγκιλέρα. Τώρα βέβαια, με την παρέα της, θα ακούσει ακόμα και τραπ – παραδέχεται πως αγαπάει τον FY. «Οι γονείς μου μού πρότειναν από μικρή να κάνω φωνητική, αλλά εγώ ένιωθα πολύ άβολα. Δεν μπορούσες να με κατατάξεις ούτε στα ντροπαλά παιδιά ούτε στα κοινωνικά. Νομίζω ότι είμαι αρκετά κοινωνική, αλλά μέσα σε όλο αυτό είμαι εσωστρεφής. Τέλος πάντων, φωνητική ξεκίνησα όταν τελείωσα το σχολείο, πριν από ενάμιση χρόνο. Όταν ήμουν μικρή με σκεφτόμουν πάνω σε μια σκηνή, με πολύ κόσμο, να τραγουδάω, αλλά περισσότερο σαν άπιαστο όνειρο.
Πήγαινα για σπουδές Ψυχολογίας μέχρι τη Γ' Λυκείου, αλλά με την πίεση του σχολείου πάθαινα κρίσεις πανικού και κάποια στιγμή μου είπαν οι γονείς μου "εντάξει, δεν θα πεθάνεις κιόλας, θα πας στο Deree να σπουδάσεις εκεί Ψυχολογία, αν θες". Το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα δεν είναι καθόλου αξιοκρατικό. Όλες μου οι φίλες που μπήκαν σε μια σχολή κουράστηκαν τόσο πολύ και τώρα μετά βίας περνάνε τα μαθήματα. Όταν για δύο χρόνια έχεις περάσει την προετοιμασία των Πανελληνίων, μετά τα 'χεις φτύσει, και είναι λογικό. Και η μαμά μου, που τελείωσε Ιστορικό Αρχαιολογικό, δεν ασχολήθηκε με αυτό».
Ατμοσφαιρικά μπλουζ και μπαλάντες, uplifting ροκ δυναμικά κομμάτια, μια μείξη πολλών πραγμάτων, σίγουρα με αγγλόφωνο στίχο: αυτές είναι οι φιλοδοξίες της Ιωάννας για τα πρώτα δικά της τραγούδια που θα κυκλοφορήσουν υπό το συμβόλαιο που κέρδισε με τη Minos EMI / Universal. «Στο αυτί μου ο αγγλόφωνος στίχος είναι απλώς πολύ πιο γνώριμος, λόγω των ακουσμάτων μου. Έγραφα και ελληνικά βέβαια, αλλά σε πιο ραπ φάση, παλιότερα. Με την κιθάρα, βασικά ακόρντα, μη φανταστείς κάτι ιδιαίτερο. Είναι πολύ προσωπικά αυτά τα πρώιμα τραγούδια, τα έγραφα πιο πολύ για εκτόνωση, δεν νομίζω ότι θα τα βγάλω ποτέ. Τώρα θέλω νέο υλικό, που να έχει και το δικό μου στοιχείο. Δεν θα κάνει μόνο η φωνή μου ένα τραγούδι δικό μου».
Κι όμως, η Ιωάννα δεν έχει κάνει ποτέ ως τώρα κανονικό live – πέρα από τις εμφανίσεις στο «The Voice» και όσα είχε παρουσιάσει με το ωδείο της. «Είμαι τόσο έτοιμη, θέλω πάρα πολύ να βγω μπροστά σε κόσμο! Για να είμαι ειλικρινής, επειδή η σκηνή έχει όλα αυτά τα φώτα κι εγώ δεν βλέπω καλά, δεν νιώθω άβολα, δεν καταλαβαίνω τι γίνεται κάτω, εστιάζω μόνο σε αυτό που έχω να κάνω – κι αυτό συνέβαινε από παλιά, πριν καν ανακαλύψω ότι κάτι παίζει με τα μάτια μου. Οπότε θα μου άρεσε πάρα πολύ να νιώθω το κοινό αποκάτω, να ακούω φωνές, να μεταδίδω το vibe και να το λαμβάνω».
Πρότυπο empowerment και παιδιού που κατάφερε να ξεπεράσει δύσκολα εμπόδια και να αποτελέσει πηγή έμπνευσης; Σίγουρα. Βέβαια, όταν η Ιωάννα διαγνώστηκε στα 15 της με τη νόσο του Stargardt, μια μορφή εκφύλισης της ωχράς κηλίδας, ήταν λογικό να φοβήθηκε. «Μου είχε πει τότε ο γιατρός "μη διαβάσεις αυτά που λένε στο Google για τύφλωση! Δεν κοιτάμε στο Google για τα ιατρικά, για το καθετί μπορεί να λέει ότι πεθαίνεις". Εντάξει, αγχώθηκα, με είχε πιάσει μια θλίψη, αλλά όσο περνά ο καιρός το συνηθίζεις, δεν μπορείς να κάνεις κάτι. Στην αρχή δεν ήταν εύκολο, είμαι κι ένας άνθρωπος που πολλές φορές, μέχρι να κάνω τη στροφή, πέφτω.
Σε χαζοπράγματα δυσκολεύομαι. Νιώθω άβολα, ας πούμε, όταν πηγαίνω σε μαγαζιά όπου μπορεί να κάθεται ήδη η παρέα μου, μέχρι να τους βρω. Και σινεμά δεν πάω, κουράζομαι, εκτός αν είναι αγγλική η ταινία και έχει απόλυτη ησυχία για να ακούω καθαρά. Στην τηλεόραση κάθομαι αρκετά κοντά και μετά από λίγο πιάνεται η πλάτη μου. Καθημερινά μικροπράγματα. Ευτυχώς, στη μουσική δεν με έχει εμποδίσει πουθενά το θέμα μου, ίσα-ίσα, μη σου πω ότι με βοηθάει κιόλας, η ακοή μου είναι πραγματικά πολύ καλή».
Πώς όμως θα αποφύγει την «κατάρα» των νικητών μουσικών ριάλιτι/talent shows, δηλαδή το γεγονός ότι στα 20 χρόνια περίπου που προβάλλονται τέτοια προγράμματα στην Ελλάδα, ελάχιστοι νικητές τους και γενικότερα συμμετέχοντες σε αυτά έχουν καταφέρει να χτίσουν μια πραγματικά αξιοσημείωτη καριέρα που να εκτείνεται πέρα από το πρώτο single/album στην καλύτερη; «Ok, τα talent shows βοηθούν στην αναγνωρισιμότητα, δεν εξασφαλίζουν όμως καμία καταξίωση. Καταρχάς, πας με κομμάτια άλλων, όχι με δικά σου. Θεωρώ ότι πρέπει να εκμεταλλευτείς το διάστημα του "μπαμ", γιατί μετά γίνεται fade. Άμα δεν είχαμε Covid, θα μιλούσα και για live. Θα ήθελα το κοινό να γνωρίσει τη μουσική μου, να αρχίσει το πράγμα να ρολάρει σιγά-σιγά. Θα ήθελα να τραγουδήσω σε live το "Fake plastic trees" των Radiohead και επειδή δεν έχω πει ποτέ Αγκιλέρα, για να την τιμήσω, το "Mercy on me". Αυτό που θέλω να κάνω σίγουρα το συντομότερο είναι να πάω στο Λονδίνο, να μείνω λίγο εκεί, γιατί είναι η πηγή όσων θέλω να κάνω μουσικά».
Μικρά live ή μεγάλες συναυλίες; Eurovision ή μια περιοδεία με την Έλενα Παπαρίζου; Τι θα επέλεγε σε αυτά τα διλήμματα; «Αχ, μεγάλες συναυλίες! Το θέλω πάρα πολύ. Βλέπω παλιές εμφανίσεις των Queen, που γέμιζαν στάδια, και σκέφτομαι πόσο αγχωτικά ωραίο θα ήταν. Εννοείται ότι θα ήθελα να συμμετάσχω σε μια μεγάλη περιοδεία με την Έλενα, αλλά και στη Eurovision δεν θα έλεγα όχι».
Για το ελληνικό #MeToo τι έχει να πει ένα 19χρονο κορίτσι που τώρα ετοιμάζεται να μπει στον ανθρωποφαγικό χώρο του θεάματος; «Αυτό που γίνεται δίνει δύναμη σε όλες τις γυναίκες, πως ό,τι κι αν τους συμβεί, μπορούν να μιλήσουν. Είναι πολύ απελευθερωτικό».
Μακιγιάζ: Λία Σφακιανάκη
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
σχόλια