Koρωπί, 10.30 μ.μ.

Το Κορωπί είναι από αυτές τις παράξενες περιοχές που, όπως όλα τα Μεσόγεια, αναπτύχθηκαν ξαφνικά, με τη δημιουργία του αεροδρομίου. Επικρατεί το χάος: ανάμεσα σε ελαιώνες, ταβερνάκια και μάντρες που πουλάνε τζάκια και πλακάκια,συναντάς πλέον σομόν πολυκατοικίες και θηριώδη κτίρια ηλεκτρονικών καταστημάτων. Είμαστα με μια φίλη μου στο αυτοκίνητο, κολλημένες πίσω από τις νταλίκες, και ψάχνουμε για μια βιοτεχνία που πουλάει μπάρμπεκιου. Θέλει να πάρει ένα δώρο στο φίλο της για τα γενέθλιά του. Με έχει πιάσει μια απίθανη νευρικότητα: τραγουδάω Lily Allen δυνατά με ψεύτικη αγγλική προφορά και μιλάω ακατάπαυστα, εξυμνώντας τη Lily και βρίζοντας τη Lady Gaga και την Κaty Perry («Eίναι η Pink του φτωχού»), ενώ κοροϊδεύω ασταμάτητα τη φίλη μου για το μπάρμπεκιου σαν εκνευριστικό μικρό αδερφάκι («Την επόμενη φορά τι δώρο θα του πάρεις; Φούρνο μικροκυμάτων»). Μπροστά μας ξετυλίγεται ένα άκρως ελληνικό τοπίο: ανάμεσα στους αμπελώνες και τα κοτέτσια ξεχωρίζουν δυο τερατώδη χτίσματα, ντυμένα με γυαλί. Oι οδηγίες που μας έχουν δώσει λένε «στρίψτε αριστερά στα κοτόπουλα του κυρ-Μάνθου», κι έτσι χανόμαστε. «Θα σε αποζημιώσει το μπάρμπεκιου» της λέω δηκτικά. Όταν βρίσκουμε επιτέλους το δρόμο, αντικρίζουμε το εξής θέαμα: δυο γύφτοι έχουν βγάλει βόλτα μια κατσίκα, η οποία ειναι μάλιστα δεμένη με ροζ λουράκι σαν τσιουάουα (πάλι καλά που δεν της βάλανε και φιογκάκια στα αυτιά), ενώ λίγο πιο κάτω, ανάμεσα από δέντρα και διάσπαρτες μπετονιέρες, βρίσκεται ένα υπερσύγχρονο κτίριο. Ένα μαύρο αμάξι φρενάρει ακριβώς μπροστά στην είσοδο κι απο μέσα βγαίνει μια κοπέλα ντυμένη με δίπατα φλούο τακούνια και λουστρινένια τσάντα.

11.15, παρκαρισμένες έξω από τη μάντρα

Η φίλη μου, που εδώ και ώρα δεν έχει πει τίποτα, γυρνάει και μου λέει τελικά: «Δεν θα μου το βγάλεις ξινό» και κλείνει δυνατά την πόρτα του αυτοκινήτου. Δεν τολμάω να βγω από το αυτοκίνητο, μένω μουτρωμένη σαν τιμωρημένο εφτάχρονο και σκέφτομαι το μπάρμπεκιου και την οικογενειακή ζωή. Οι φίλοι μου ειναι πιο ζευγαρωμένοι από ποτέ, τα καλοκαίρια μου κινούνται ήδη γυρω από τους γάμους τους.(Προειδοποίηση: είμαι ήδη κλεισμένη για τις 31 Ιουλίου 2010, ως παράνυμφος στο Εδιμβούργο της Σκωτίας.) Δεν υπάρχει κάτι κακό σε αυτό. Διανύουμε την ηλικία που ή συγκατοικείς, παντρεύεσαι και κανείς 1,7 παιδιά ή το διαλύεις και πορεύεσαι. Και είναι πολύ ωραίο να είσαι ευτυχισμένος με κάποιον. Απλώς μου προκαλούν ανατριχίλες οι μικροαστικές συνήθειες του ζευγαρώματος: οι διακοπές που κάνουν τα ζευγάρια ανά κοπάδια σε ζυγούς αριθμούς, 4, 6,8,10, το φαγητό με τις θείες σε διαμερίσματα με μπροκάρ καναπέδες, και δώρα όπως μίξερ και μπάρμπεκιου. «Συγγνώμη» λέω στη φίλη μου όταν ξαναμπαίνει στο αμάξι. «Δεν πειράζει» μου απαντάει και προσθέτει χαμηλόφωνα σαν να φτύνει «Στριγγλίτσα!».