» Οργανώνεις ένα πάρτι. Καλείς κόσμο, καθαρίζεις το σπίτι, κρύβεις τα ασημικά, ετοιμάζεις τα σνακ, αλλά ξεχνάς τα ποτά. Επίσης, δίνεις τη λάθος διεύθυνση. Και τελικά περνάς την ώρα σου μόνος, μασουλώντας άνοστα γαριδάκια. Από το στερεοφωνικό ακούγονται παλιές κασέτες του Άγγελου Διονυσίου να παραπονιούνται. Κάποια στιγμή μαλώνεις και με τον εαυτό σου. Είσαι η ανθρώπινη διάσταση του Παναθηναϊκού. Και σου αξίζει μια θλιμμένη γιορτή.

»Φέτος ο Παναθηναϊκός έγινε 100 χρόνων και είχε αποφασίσει να γλεντήσει. Οι διαρροές μιλούσαν για μια συναυλία με τους Red Hot Chilli Peppers, αλλά τελικά, σε μια εκκωφαντική προσγείωση του επιπέδου θεάματος, εμφανίστηκαν οι Αφοί Διονυσίου μπροστά σε 100 ανθρώπους. Ένας για κάθε χρόνο. Οι μέτοχοι έγιναν αμέτοχοι και ο (πάντα αφ' υψηλού) κόσμος του Παναθηναϊκού απομακρύνθηκε με σνομπ ύφος. Αν υπήρχε μονάδα μέτρησης γκρίνιας, θα είχε τερματίσει.

»Το καλοκαίρι, τότε που το μέλλον έμοιαζε με τη χώρα που όλα λειτουργούν τέλεια, ο Παναθηναϊκός ήταν η μόδα της εποχής. Ο Ανδρέας Βγενόπουλος μιλούσε για «την ισχύ του Αμπράμοβιτς», ο Νίκος Πατέρας έδινε τη σιγουριά του τσαμπουκά, οι αδερφοί Γιαννακόπουλοι ήταν η ζωντανή εγγύηση της σπατάλης και η οικογένεια Βαρδινογιάνη αποσυρόταν με ένα αμυδρό χαμόγελο. Ίσως γιατί ήξερε τι σημαίνει να διοικείς.

»Δεν έχει περάσει πολύς καιρός και ο πολυμετοχικός έχει μεταβληθεί σε μεσημεριανή εκπομπή γκρίνιας, με τους συμμέτοχους σε ρόλους χαρωπών «πανελιστών». Δημόσιες κατηγορίες, επίδειξη παναθηναϊκοφροσύνης και μεταγραφές που με το παλιό καθεστώς θα ήταν αφορμή συλλαλητηρίων. Τα συλλαλητήρια όμως, μια μόδα που φαίνεται να αποδίδει, έπεσαν ως ιδέα (από την πλευρά του δημάρχου της όασης που λέγεται Αθήνα Νικήτα Κακλαμάνη) σε μια προσπάθεια επιπόλαιου επηρεασμού του Συμβουλίου της Επικρατείας.

»Οι λεπτομέρειες συνήθως δεν μπορούν να καταστρέψουν μια ωραία ιστορία. Στην περίπτωση του Παναθηναϊκού μάλλον μπορούν να μετατρέψουν τις προσδοκίες σε θλίψη. Και την άσκηση της όποιας πολιτικής σε πρόχειρο τεστ ανοησίας. Μπορεί να είναι απλά οι παιδικές ασθένειες, μπορεί ο θάνατος ενός επιχειρησιακού μοντέλου στο σκληρό κόσμο της μπάλας. Ότι και να είναι αποτελεί τη χαρά του Ολυμπιακού, τη συντήρηση του κατεστημένου. Έτσι γινόταν πάντα με τα πολυαναμενόμενα πάρτι όμως. Κάποια ήταν πετυχημένα, ορισμένα αυτοκαταστροφικές θλιβερές γιορτές με ληγμένα πατατάκια και κακή μουσική.