ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Καθημερινά ψάχνω να βρω κάποια δουλειά και στέλνω σε τουλάχιστον 10-20 αγγελίες το βιογραφικό μου. Όσοι με καλούν για συνέντευξη πάντα τους λέω την όλη αλήθεια, ούτε ωραιοποιώ καταστάσεις ούτε τίποτα, είμαι αυτός και έχω δουλέψει εκεί και εκεί. Με ρωτάνε πάντα το κλασικό "γιατί έφυγες από εκείνη την δουλειά;" κάτι το οποίο δεν καταλαβαίνω που αποσκοπεί, σημασία έχει ότι τώρα ψάχνω εργασία, αν σε κάποια άλλη εργασία έφυγα επειδή δεν μου άρεσε ο απότομος τρόπος με τον οποίο μου απήυθυνε τον λόγο ο πρώην εργοδότης μου ή η όποια τοξική-χειριστική συμπεριφορά των ατόμων του προσωπικού, δεν λέει απολύτως τίποτα ούτε για μένα αλλά ούτε και για αυτούς, ερωτήσεις ανούσιες σε μία προσπάθεια να το παίξουν ψυχολόγοι, λες και από αυτό θα μάθουν το παραμικρό για εμένα. Τέλος πάντων. Μερικοί μου ζητούν να κάνω ένα δοκιμαστικό, μία μέρα δηλαδή να εργαστώ κανονικά για να δουν και αυτοί πως δουλεύω αλλά και εγώ το περιβάλλον και την φύση της εκάστοτε δουλειάς. Φυσικά και ούτε από μία μέρα μπορεί ο οποιοσδήποτε να καταλάβει το πόσο εργατικός ή πρόθυμος είναι ένας υπάλληλος να εργαστεί και εννοείται πως σε δουλειά την οποία δεν έχεις εργαστεί ξανά, την πρώτη μέρα θα κάνεις λάθη. Άλλοι πληρώνουν αυτό το δοκιμαστικό, άλλοι όχι. Τα κλασικά "θα σας ειδοποιήσουμε" ή "θα σας καλέσουμε αν αποφασίσουμε να προχωρήσουμε στην συνεργασία μαζί σας" , τα ίδια corporate σοβαροφανή χαμόγελα, οι ίδιες κρύες και "επίσημες" χειραψίες εκδήλωσης του ελάχιστου δυνατού σεβασμού. Και μετά αναμονή για το τίποτα. Γιατί έτσι; Γιατί χάλασε τόσο πολύ η αγορά εργασίας; Κάθε μέρα τα ίδια πράματα, η ίδια προσπάθεια, οι ίδιες ελπίδες που δεν καταλήγουν πουθενά.