Το «The boy is beautiful» είναι ένα εξαμηνιαίο queer περιοδικό, «μια πρό(σ)κληση να ξετυλίξουμε μαζί με τον κάθε αναγνώστη το νήμα των ελληνικών queer χρονικών», όπως λέει ο Λεωνίδας Λιόλιος. «Από τους μύθους στην Ιστορία και από κει στη σύγχρονη εποχή.
Είναι μια προσπάθεια να καταλάβουμε τι συνέβη μεταξύ του Δία και του Γανυμήδη, του Απόλλωνα και του Υάκινθου, του Αχιλλέα και του Πάτροκλου, του Ιερού Λόχου των Θηβών και της λεσβίας Σαπφώς, του Αρμόδιου και του Αριστογείτονα και των φασιστών, σεξιστών, ομοφοβικών συμμαθητών μου, τα “ετεροφυλοπλυμένα” μαθήματα ιστορίας και τον Πλάτωνα που δεν “συμποσιάστηκε” ποτέ». To όνομα του περιοδικού το εμπνεύστηκε από την επιγραφή «ο παις καλός» που σκαλίστηκε χιλιάδες χρόνια πριν στην επιφάνεια ενός ερυθρόμορφου αγγείου, μια περίτεχνη λεπτομέρεια που μετατρέπει ένα κοινό δοχείο σε διακήρυξη της ομοερωτικής έλξης, απηχώντας τη σεξουαλική απελευθέρωση μιας ξεχασμένης εποχής.
«Θέλω το “The boy is beautiful” να αποτελέσει μια πλατφόρμα μέσω της οποίας queer και queer friendly αναγνώστες στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο θα μπορούν να ανακαλύψουν κομμάτια της ελληνικής ιστορίας που έχουν θαφτεί κάτω από τα μπάζα της ετεροκανονικότητας και του μεσσιανισμού», εξηγεί ο Λεωνίδας. «Μπάζα ασήκωτα, σαν τα σχολικά βιβλία που κουβαλούσαμε μικροί και που κουβαλάμε ακόμα ως πνευματικό φορτίο.
Από την άλλη, θέλω να γεφυρώσω αυτή την ιστορία με το σήμερα. Με μια Αθήνα που πάλλεται ηδονικά και κάνει την queer σκηνή του Λονδίνου να μοιάζει συμβατική. Θέλω να δείξω στον κόσμο πως το ελληνικό πνεύμα ήταν, είναι και θα είναι παρόν και περήφανα queer. Γι’ αυτό, άλλωστε, το “The boy is beautiful” είναι δίγλωσσο (αγγλικά και ελληνικά), παραλληλίζοντας δυο γλώσσες που σημαίνουν πολύ σημαντικά αλλά και πολύ διαφορετικά πράγματα για εμένα.
Διαβάζοντας το περιοδικό, θα καταλάβει κανείς, κυρίως μέσω των συνεντεύξεων, πως τα αγγλικά αποτελούν την γλώσσα του ομόφυλου έρωτα για πολλούς Έλληνες. Ήταν άλλωστε η γλώσσα των πρώτων queer σειρών που βλέπαμε σε streaming, μια όαση, σε αντίθεση με το χιούμορ των σύγχρονων ελληνικών επιθεωρήσεων και τους στερεοτυπικούς γκέι κομμωτές των prime time σειρών.
Είναι ίσως περιττό να αναφέρω πόσες φορές με έχουν αποκαλέσει “αδελφή” και “πουστάρα” στους διαδρόμους και στα προαύλια όλων των δημόσιων σχολείων που πήγα.
Μεγάλωσα στο Παλαιό Ηράκλειο, κατά το ήμισυ στον ασφαλή μικρόκοσμο που έχτιζα καθημερινά με τις φίλες μου. Τον υπόλοιπο χρόνο τον περνούσα στη ζούγκλα του σχολείου, όπου βασίλευαν οι μάγκες και οι μπάλες του μπάσκετ. Δεν ξέρω γιατί, αλλά η πρώτη φορά που με είπαν “αδελφή” ήταν γύρω στα πέντε, στο νηπιαγωγείο.
Είκοσι δύο χρόνια αργότερα ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω πώς γίνεται ένα πεντάχρονο να έχει ακούσει και να ξέρει να χρησιμοποιεί αυτήν τη λέξη. Πέρασαν περίπου έντεκα χρόνια από εκείνη τη στιγμή, προσπαθώντας να καταλάβω ποιος είμαι και τι μου αρέσει.
Είμαι τυχερός γιατί, σε αντίθεση με πολλούς queer νέους, επιβίωσα, και το bullying, παρά τις αλλεπάλληλες απειλές, παρέμεινε ως επί το πλείστον σε λεκτικό επίπεδο. Τότε δεν μου περνούσε καν από το μυαλό ότι επρόκειτο για bullying, γιατί δεν υπήρχαν queer αναφορές σε κανένα κομμάτι της εκπαίδευσης. Βλέπεις, ήμουν απασχολημένος με το γεγονός ότι οι περισσότεροι καθηγητές μου όχι μόνο δεν με προστάτευαν αλλά γελούσαν παρέα με τους κακοποιητές μου.
Πρώτη γυμνασίου, Δευτέρα πρωί, η καθηγήτρια των Αρχαίων μάς καλεί να δηλώσουμε υποψηφιότητα για το πενταμελές. Δεν ξέρω τι σκεφτόμουν, μάλλον πως έχω ίδια δικαιώματα με τα αλλά αγόρια της τάξης. Σήκωσα το χέρι μου και ένας συμμαθητής φώναξε: “Ψηφίστε Λεωνίδα! Γιατί η Ελλάδα είναι γυναίκα!”. Αν εξαιρέσεις την καλύτερή μου φίλη, όλοι, συμπεριλαμβανομένης της καθηγήτριας, ξέσπασαν σε γέλια.
Είναι ίσως περιττό να αναφέρω πόσες φορές με έχουν αποκαλέσει “αδελφή” και “πουστάρα” στους διαδρόμους και στα προαύλια όλων των δημόσιων σχολείων που πήγα. Όπως περιττό είναι να αναφέρω πως οι περισσότεροι από αυτούς τους μπούληδες μετέτρεψαν την ομοφοβία και τις σούζες στην πλατεία του Νέου Ηρακλείου σε ψήφους υπέρ ακροδεξιών μορφωμάτων.
Όσο για τα μαθήματα, όποιος έχει μάθει Ιστορία από τα βιβλία του σχολείου είμαι σίγουρος πως θα γνωρίζει για τις εκατοντάδες ερωμένες του Δία και την Πολιτεία του Πλάτωνα. Αμφιβάλλω, ωστόσο, αν έχει μάθει για τι είδους έρωτα μιλούσε ο Αριστοφάνης στο Συμπόσιο του τελευταίου και τι συνέβη στον ωραιότερο πρίγκιπα της ιστορίας, τον Γανυμήδη.
Όσο παράδοξο κι αν είναι, υπάρχουν βιβλία γραμμένα από Έλληνες που αποποιούνται την queer ιστορία μας, ενώ Άγγλοι καθηγητές, όπως ο James Davidson, αφιερώνουν τη ζωή τους στη μελέτη του queer παρελθόντος της Ελλάδας. Ένα παρελθόν που μέχρι πρόσφατα παρέμενε περιχαρακωμένο όχι μόνο λόγω της τακτικής της χώρας στην οποία ανήκει αλλά και του ευρύτερου δυτικού κόσμου.
Είναι τρελό αν σκεφτείς πως ήταν cool να τα έχεις με άνδρα στην αρχαία Αθήνα, σε βαθμό που σου έχτιζαν και άγαλμα (γκουγκλάρετε “τυραννοκτόνους”) και περισσότερο από δύο χιλιάδες χρόνια μετά, στην Αγγλία, που αδιαμφισβήτητα λάτρεψε τον αρχαίο μας πολιτισμό, φυλακιζόσουν ακόμη και αν υπήρχε η υποψία ότι ήσουν ομοφυλόφιλος.
Και ενώ τα πράγματα στην Αγγλία και στην Ελλάδα έχουν καλυτερεύσει αρκετά σε σχέση με τον εικοστό αιώνα, απέχουμε πολύ από το να μας διδάσκουν στο σχολείο τον Καβάφη μέσα από τα ποιήματα “Μια Νύχτα” και “Δυο Νέοι, 23 έως 24 ετών” και όχι μόνο με την “Ιθάκη”.
Αυτήν τη στιγμή προετοιμάζομαι για το show αποφοίτησης του Central Saint Martins στο οποίο σπουδάζω Graphic Communication Design τα τελευταία τρία χρόνια. Παράλληλα με την έκδοση του “The boy is beautiful” και το στούντιο επικοινωνιακού σχεδιασμού που τρέχω από το 2018, δουλεύω για το πανεπιστήμιο ως “changemaker” με στόχο την αναδιαμόρφωση του προγράμματος σπουδών και την ανταπόκρισή του σε καίρια ζητήματα κοινωνικής, πολιτισμικής και περιβαλλοντολογικής φύσης.
Η ζωή στο Λονδίνο είναι συναρπαστική, αναπάντεχη, όμορφη. Νιώθω κομμάτι ενός tribe που σέβεται τους συμπολίτες του, που χαμογελάει στους περαστικούς, που δεν ασχολείται με το τι φοράνε οι δίπλα του ή τι φιλιέται με τι. Βρήκα τον πραγματικό μου εαυτό εδώ και η αυτοπεποίθηση που μου έδωσε αυτή η πόλη μού επιτρέπει να τον κουβαλάω μαζί μου σε όποια πόλη και αν βρεθώ, ομοφοβική ή μη.
Στο πρώτο τεύχος ξεκινάμε τον περίπατό μας στο ανατολικό Λονδίνο, με τον queer Έλληνα ποιητή Κόστια Τσολάκη να μας δείχνει τον δρόμο προς το “αθηναϊκό φως”. Σχίζοντας τα σύννεφα, κάπου πάνω από τη Ρώμη, πιάνουμε φευγαλέα τον Δία να γυαλίζει το πόμολο του Γανυμήδη που κοσμεί ευλαβικά τις πόρτες του Αγίου Πέτρου.
Αντιμέτωποι με το σμιλεμένο κορμί του Απόλλωνα στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, μια ειδοποίηση στο Grindr από ένα άλλο απρόσωπο άγαλμα με σάρκα και οστά μάς προσκαλεί σε κήπους ηδονικούς. Ακολουθώντας τα θραύσματα μιας περιθωριοποιημένης ιστορίας, θα φτάσουμε στο Ζάππειο.
Εκεί θα πιάσουμε τον αντίλαλο των ερωτικών επιφωνημάτων που ανακλούν ακόμα στα μάρμαρα του Παναθηναϊκού Σταδίου και στα έδρανα της Βουλής των Ελλήνων. Πλάι στο άγαλμα του Έρωτα Τοξοθραύστη δεν θα παραδώσουμε τα όπλα μας. Θα γιορτάσουμε τον έρωτα ξανά μέσα από τον φακό του @IacovosOnly, στέλνοντας ένα ξεκάθαρο μήνυμα πως η ελληνική queer σκηνή βρισκόταν –και θα βρίσκεται για πάντα– στο επίκεντρο του αμφιθέατρου που λέγεται ζωή».
— Πού μπορεί να το βρει όποιος ενδιαφέρεται;
Το πρώτο τεύχος είναι διαθέσιμο μέσω του e-shop του περιοδικού, στο βιβλιοπωλείο του London Centre for Book Arts στο Λονδίνο και πολύ σύντομα σε ένα πολύ αγαπημένο μου spot στο κέντρο της Αθήνας.
Είναι σημαντικό για εμένα το περιοδικό να στηρίζει την queer κοινότητα από τη σύλληψη και υλοποίησή του έως τη διανομή του. Γι’ αυτό, άλλωστε, τυπώνεται στο London Centre for Book Arts, ιδρυθέν από τους γκέι συζύγους Simon Goode και Ira Yonemura.
@theboyisbeautifulmag
theboyisbeautiful.com
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
