1. Γιώργος Χαρβαλιάς - 26 Ιουνίου 2007
Πρόκειται για το έργο-σήμα κατατεθέν της φετινής Μπιενάλε και δεν είναι άλλο από τον πραγματικό πίνακα μετοχών του Χρηματιστηρίου Αθηνών, όπου αναπαράγεται η διαπραγμάτευση των τιμών μιας τυπικής ημέρας συναλλαγών, της 26ης Ιουνίου 2007. Αξίζει να παρατηρήσει κανείς τις εταιρείες με τη μεγαλύτερη άνοδο, οι οποίες έξι χρόνια μετά είτε έχουν κλείσει, είτε οι ιδιοκτήτες τους βρίσκονται στη φυλακή.
2. Bertille Bak - Quatrième, 2012
Στην εγκατάσταση παρουσιάζονται αντικείμενα και περιστατικά από τη ζωή μιας θρησκευτικής κοινότητας σε ένα μοναστήρι του Παρισιού, όπου αποσύρονται οι ηλικιωμένες καλόγριες. Το έργο αποτελείται από ένα βίντεο στο οποίο η αδελφή Marie-Αgnès διηγείται τη ζωή στο μοναστήρι και από μια σειρά από εγκιβωτισμένα τιμαλφή τα οποία συνιστούν την υλική έκφανση των εμμονών των έγκλειστων καλογραιών.
3. Κωνσταντίνος Χατζηνικολάου - Παγόνι, 2003/2013
Το «Παγόνι» του Κωνσταντίνου Χατζηνικολάου συνδυάζει τη νοσταλγική ατμόσφαιρα του Super8 με τον αντιφατικό χαρακτήρα του θέματός του, για να δημιουργήσει ένα βίντεο που ακροβατεί μεταξύ του φανταστικού και του ρεαλιστικού. Ο καλλιτέχνης καταφέρνει με μια απλή, ρεαλιστική λήψη, την οποία το ίδιο το παγόνι κατά κάποιον τρόπο σκηνοθετεί, να δημιουργήσει ένα βίντεο που προτείνει την απλότητα ως εναλλακτική θέση απέναντι στα πράγματα.
4. Χρυσάνθη Κουμιανάκη - Η οικονομία είναι τραυματισμένη, 2013
Σε αυτό το έργο παρουσιάζονται σε μια προθήκη τα διάφορα στάδια παραγωγής ενός χαρτονομίσματος, χωρίς να εμφανίζεται το τελικό προϊόν. Στο έργο της η καλλιτέχνις καταπιάνεται με την καλλιτεχνική διαδικασία που προϋποθέτει η εκτύπωση, εστιάζοντας στο χαρτονόμισμα ως πολλαπλό έργο τέχνης με χρηστική αξία.
5. Superstudio - Vita/Supersuperficie, 1972
Στην AGORA παρουσιάζονται τα σχέδια της αρχιτεκτονικής ομάδας από τη Φλωρεντία με τον τίτλο «Supersuperficie». Πρόκειται για την αισθητοποίηση του οράματος των Superstudio, για έναν ουτοπικό τρόπο ζωής, απαλλαγμένο από δυσλειτουργικούς χώρους και περιττά αντικείμενα. Στα σχέδια πρωταγωνιστεί η γνωστή συνεχόμενη πλατφόρμα από τετραγωνισμένο πλέγμα, επάνω στην οποία οι άνθρωποι φαίνεται να εκτελούν τις καθημερινές τους δραστηριότητες.
6. Anna Kleberg - Back and forth, 2009
Η σειρά φωτογραφιών της Anna Kleberg μοιάζει με την καταγραφή κάποιας περφόρμανς με πρωταγωνίστρια μια γυναίκα που προσπαθεί να κουβαλήσει μια στοίβα από κιβώτια τα οποία συνεχώς της πέφτουν. Σε μια σισύφεια λογική, βλέπουμε τη γυναίκα να προσπαθεί να διατηρήσει την ισορροπία της, καθώς μεταφέρει μεγάλα χαρτόκουτα διατεταγμένα έτσι ώστε να θυμίζουν οικοδομικές μορφές. Ενδιαφέρον έχει η αντίθεση ανάμεσα στη φιλότιμη προσπάθειά της να φέρει εις πέρας το έργο και στο κωμικό και άχαρο φαινομενικά αποτέλεσμα.
7. Λήδα Παπακωνσταντίνου και σπετσιώτικο θέατρο
Τη δεκαετία του '70 το πολιτιστικά άγονο νησί των Σπετσών απέκτησε το Σπετσιώτικο Θέατρο, που άφησε το στίγμα του στην πολιτιστική φυσιογνωμία του. Στην AGORA παρουσιάζεται με ευφυή τρόπο αρχειακό υλικό από ένα σίκουελ τριών παραστάσεων που διοργάνωσε η ομάδα με κεντρική ηρωίδα τη δυναμική Μικρή Μπουμπουλίτσα και τους άθλους της. Με σουρεαλιστικό τρόπο σχεδόν η ομάδα των παραστάσεων αυτών έθεσε στους κατοίκους του νησιού ζητήματα που αφορούσαν τον τόπο τους, όπως το περιβάλλον, η δημόσια υγεία, η καθαριότητα και, γενικά, η ανάγκη του σεβασμού της κοινότητας, που απειλείται από τον τουρισμό και το εύκολο χρήμα, και που σχεδόν σαράντα χρόνια μετά επανέρχονται πιο επίκαιρα από ποτέ.
8. Erica Baum - Untitled (Awful silence), 1999
Σε μια φορμαλιστική αναζήτηση περιεχομένου, το έργο της Erica Baum διερευνά τη δυναμική των λέξεων από τη στιγμή που αποκόπτονται από το νοηματικό τους περιβάλλον. Το συγκεκριμένο έργο ανήκει σε μία σειρά κοντινών φωτογραφιών με καρτέλες καταλόγων σε βιβλιοθήκες που τραβήχτηκαν από κοκκώδεις και μεγεθυμένες φωτοτυπίες, θυμίζοντας τον απόγονο της modern visual poetry.
9. Adrian Piper - What's like, what it is #2.1, 1991
Εδώ βλέπουμε μια φωτογραφία τριών κουστουμαρισμένων ανδρών, πάνω στην οποία είναι τοποθετημένη με κόκκινα γράμματα η λέξη «forget». Πρόκειται για ένα έργο, σκοπός του οποίου είναι να εγείρει απορίες σχετικά με την ταυτότητα των απεικονιζόμενων προσώπων και τον παραλήπτη του μηνύματος, προκειμένου να δημιουργήσει προβληματισμούς στον θεατή όχι μόνο όσον αφορά την κοινωνική θέση και την ταυτότητα των ανδρών αλλά και τον ίδιο, στοχεύοντας στην κοινωνική του ευαισθητοποίηση.
10. Νίκος Τρανός - Άτιτλο, 2012
Πρόκειται για το μεγάλων διαστάσεων ροζ κεραμικό στον πρώτο όροφο του κεντρικού κτιρίου της Μπιενάλε. Ο Νίκος Τρανός έχει φτιάξει ένα οικοδόμημα από ροζ υαλωμένο πηλό, στη βάση του οποίου στέκονται εγκαταλειμμένες καρέκλες που ο καλλιτέχνης έχει συλλέξει από τους δρόμους της Αθήνας. Το έργο αφορά ένα ουτοπικό ροζ οικοδόμημα, όπου τα «σκουπίδια» του αθηναϊκού νοικοκυριού μετατρέπονται στο θεμέλιο όπου θα χτιστεί κάτι καινούργιο από τα παραλειπόμενα του παρελθόντος.
=====
Κτίριο της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος, Σοφοκλέους 8-10, CAMP Contemporary Art Meeting Point, Ευπόλιδος 4 & Απελλού 2.
Τρίτη-Παρασκευή: 13.00-21.00, Σάββατο-Κυριακή: 10.00-22.00
