Στο δάσος των παιδιών

Στο δάσος των παιδιών Facebook Twitter
1
Στο δάσος των παιδιών Facebook Twitter

Οι αναμνήσεις κλείνουν πίσω σου, σε φυλακίζουν στην καρδιά του δάσους, που είναι η δική σου καρδιά. Οι αναμνήσεις –φτωχοπουτάνες τις λες και γελάς– τρίβουν στα δάχτυλά τους το παρόν, μπουκώνουν το στόμα τους με το παρόν σου και γελάνε, γελάνε με το φαφούτικο στόμα τους, ίδιο με το άνοιγμα μιας σπηλιάς. Κι εσύ στέκεσαι εκεί, έξω από τη ξεχαρβαλωμένη πόρτα, από το ξύλινο παράπηγμα, την καλύβα του φύλακα χωρίς φύλακα, στέκεσαι εκεί, καταμεσής του δάσους, του δάσους που το έλεγα, του δάσους που το έλεγε, αυτού του δάσους που αρχίζει λίγα μέτρα μετά το σπίτι της, και η Λουκία το έλεγε, ναι, έτσι το έλεγε, το δάσος των παιδιών... των παιδιών που δεν έκανα».

Κερδίζοντας ηλικία μέσα από δεκαετίες που δωρίζονται περίπου σαν λερό χαρτί, ηνεολαία (νέος λαός) κάθε εποχής στρώνεται στη δουλειά για να αποκτήσει πληγές, παγίδες, αβοήθητα πάθη, παροιμιώδεις αφοσιώσεις, καταστροφές και άλλα πολλά που συγκροτούν τελικά αυτό πού έγραφε ο Σαίξπηρ στον Ριχάρδο Β’: «Πρώτα χάλασα τον χρόνο, τώρα ο χρόνος χαλάει εμένα...».

Μαντρώνοντας τα πρόσωπά του σε μια πλασματική όσο και ρεαλιστική πραγματικότητα, ο αφηγητής αποφασίζει να ασκήσει το ισχυρό λογοτεχνικό του ένστικτο, ήτοι την ανθρωπογνωσία που, όπως θα διαπιστώσει ο αναγνώστης, ανοίγει από σελίδα σε σελίδα σαν τιμωρός θωπεία.

Ο Αγγελάκος έχει σπουδάσει τόσο τον χρόνο που διαβαίνει όσο και τον χρόνο που επιστρέφει και ξεσπάει ως «βουβός καιρός». Ένα από τα χαρακτηριστικά του είναι ότι πετυχαίνει τις γυναίκες λιγάκι περισσότερο από τους άνδρες. Άλλωστε, οι γυναίκες του είναι πλειονότητα, πιο τολμηρές, πιο εσωτερικευμένες, πιο φορτωμένες με βιωματικά δώρα. Άλλωστε, οι άνδρες του γυναικοφέρνουνε στα δύσκολα, ενώ οι γυναίκες αντροφέρνουνε.

Καμιά δεν άντεχε την εικόνα της Βιργινίας που δεν ξεμύτιζε απ’ το δωμάτιό της. Πρώτα χώρισαν τα κρεβάτια με τον Λινάρδο κι ύστερα εκείνος μετακόμισε σε δικό του δωμάτιο. Αλλά ενώ η συζυγική αποχή έπρεπε να τον στείλει οριστικά στην αγκαλιά μου, αυτός ταξίδευε μακριά, σαν να υπάκουγε στο αδύναμο νεύμα της γυναίκας του. Γιατί κυρίως με νεύματα μιλούσε πια η Βιργινία. Το νυχτικό της ήταν γεμάτο λεκέδες και τα μαλλιά της λαδωμένα και αχτένιστα. Μπορούσε να περάσει όλο το εικοσιτετράωρο νηστική, αν την άφηναν. Όλα ξεκίνησαν τότε που νόμιζε πως τα μάτια στην πλατεία γύριζαν και την κοίταζαν. Το ίδιο συνέβαινε και στους δρόμους που περνούσε. Στο τέλος, η πόλη γέμισε με μάτια που την καταδίωκαν. Κλείστηκε στο σπίτι της, και πιο βαθιά, να μην ακούει τα λόγια που της έλεγαν εκείνα τα μάτια. Στο δωμάτιο με τον γκρίζο αέρα η Βιργινία άπλωνε τα λιμά και τις φιγούρες στα σεντόνια της. Και κάπνιζε. Κάπνιζε με το πάθος όσων μετράνε τη ζωή με τα τσιγάρα τους».

Αλλο να θυμάσαι, άλλο να μην μπορείς να ξεχάσεις. Ξαφνικά, ο Αγγελάκος φέρνει στη μνήμη του την Τζιλ Πράις, έναν από τους τέσσερις ανθρώπους στον κόσμο που πάσχουν από υπερθυμητικό σύνδρομο. Δεν μπορεί να ξεχάσει τίποτα, όλη της η ζωή παρελαύνει κάθε μέρα από το κεφάλι της κι αυτό την τρελαίνει. Για παράδειγμα, μπορεί να θυμηθεί πόσο βάρος είχε στις 6 Ιανουαρίου του 1988, τι φορούσε στις δέκα το πρωί, πώς κοίταξε εκείνο το αγόρι στη Λίμερτι Στριτ, τι γεύση είχε το παγωτό της. Με άλλα λόγια, είναι σαν να έχει μέσα της όλους τους προηγούμενους εαυτούς της, τον άνθρωπο που ήταν κάθε μέρα, είτε μου αρέσει είτε δεν μου αρέσει... Άραγε, μπορεί να θεωρηθεί και ο αφηγητής μια αρσενική Τζιλ Πράις;

 

Το ιδιοφυές τέχνασμα του Αγγελάκου αφορά μια τεχνική που μετατρέπει τα προβλήματά της σε ενσαρκωμένα πρόσωπα και τα πρόσωπα σε οιονεί διαμαρτυρημένα γραμμάτια. Οι ήρωες των μυθιστορημάτων δεν ζουν σαν τον βασιλικό στη γλάστρα, απεναντίας δανείζονται πάντα τα λόγια των άλλων, την ανάσα και το τσαλαβούτημα των άλλων μεσα στη ζωή –καθημερινή ή έκτακτη. Το βιβλίο βρίσκει τη φύση του στον βαθμό που και τα πρόσωπα ολοκληρώνουν την ύπαρξή τους με τρόπο που δεν θα μπορούσαν να φανταστούν, αν υποθέσουμε ότι το ανολοκλήρωτο και το λειψό μπορούν να διεκδικούν την πληρότητα. Έστω και αν ο αναγνώστης νομίσει ότι ο αφηγητής κρατάει κάποια προφυλαχτική απόσταση από τα πρόσωπα, από σελίδα σε σελίδα και από κεφάλαιο σε κεφάλαιο αρχίζει να υποψιάζεται ότι η ανάπτυξη της πλοκής καταπίνει κανονικά τον αφηγητή, ο οποίος, στο τέλος του βιβλίου, ανακαλύπτει μια πραγματικότητα που δεν ήταν προσχεδιασμένη. Πολλά νεύματα, πάρα πολλά τερτίπια εξομολογητικά και αφηγηματικά, άπειρες σκηνές ξετυλίγονται σχεδόν ερήμην του επιθεωρητή των βιωμάτων. Γράφει ο Αγγελάκος: «Η Λουκία βλέπει το πρόσωπό της να γκρεμίζεται μέσα της. Έχει πλησιάσει στο παράθυρο, η αντανάκλασή της στο τζάμι, και παραπίσω το αυτοκίνητο του Παύλου. Σηκώνει τα μαλλιά της στον καθρέφτη.

Ήμουν κι εγώ μια φορά, λέει στο είδωλό της και παίρνει το μπαστούνι του παππού. Ο έβενος χτυπάει στις πλάκες της αυλής. Το χέρι της κολλάει στο κουδούνι. Το πόδι της ζεματάει. Το κάψιμο περνάει από την κνήμη στον μηρό. Το υπόλοιπο σώμα παγωμένο».

Χρήστος Αγγελάκος,  Το δάσος των παιδιών
Σελίδες: 245,  Εκδόσεις Μεταίχμιο,  Τιμή: €14,40

Βιβλίο
1

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Γκρέγκορ φον Ρετσόρι: Αποχαιρετώντας μια Ευρώπη που χάνεται

Βιβλίο / Γκρέγκορ φον Ρετσόρι: Αποχαιρετώντας μια Ευρώπη που χάνεται

Ένας από τους τελευταίους κοσμοπολίτες καλλιτέχνες και συγγραφείς αυτοβιογραφείται στο αριστουργηματικό, σύμφωνα με κριτικούς και συγγραφείς όπως ο Τζον Μπάνβιλ, βιβλίο του «Τα περσινά χιόνια», θέτοντας ερωτήματα για τον παλιό, σχεδόν μυθικό κόσμο της Ευρώπης που έχει χαθεί για πάντα.
ΤΙΝΑ ΜΑΝΔΗΛΑΡΑ
CARRIE

Βιβλίο / H Carrie στα 50: Το φοβερό λογοτεχνικό ντεμπούτο του Στίβεν Κινγκ που παραλίγο να καταλήξει στα σκουπίδια

Πάνω από 60 μυθιστορήματα που έχουν πουλήσει περισσότερα από 350 εκατομμύρια αντίτυπα μετράει σήμερα ο «βασιλιάς του τρόμου», όλα όμως ξεκίνησαν πριν από μισό αιώνα με την πρώτη περίοδο μιας ντροπαλής και περιθωριοποιημένης μαθήτριας γυμνασίου.
THE LIFO TEAM
Οι «Αρχάριοι» του Ρέιμοντ Κάρβερ, ήρωες τσακισμένοι από το κυνήγι του αμερικανικού ονείρου

Το πίσω ράφι / Οι «Αρχάριοι» του Ρέιμοντ Κάρβερ, ήρωες τσακισμένοι από το κυνήγι του αμερικανικού ονείρου

Γεννημένος στο Όρεγκον τα χρόνια που ακολούθησαν την οικονομική κρίση του '29, γιος μιας σερβιτόρας κι ενός εργάτη σε εργοστάσιο ξυλείας, ο κορυφαίος εκπρόσωπος του «βρόμικου ρεαλισμού» βίωσε στο πετσί του την αθλιότητα, τις δυσκολίες και την αποξένωση που αποτύπωσε στο έργο του.
ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ
Μιχάλης Μακρόπουλος: «Ζούμε σε μια εποχή βαθιάς μοναξιάς, μέσα σε μια θάλασσα διαδικτυακών “φίλων”».

Βιβλίο / Μιχάλης Μακρόπουλος: «Ζούμε στη βαθιά μοναξιά των διαδικτυακών μας “φίλων”»

Ο συγγραφέας και μεταφραστής μιλά για τη δύναμη της λογοτεχνίας, για τα βιβλία που διαβάζει και απέχουν απ’ όσα σήμερα «συζητιούνται», για τη ζωή στην επαρχία αλλά και για το πόσο τον ενοχλεί η «αυτοπροσωπολατρία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης».
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
To «παράνομο» σεξ στην Αθήνα του Μεσοπολέμου σε μια νέα μελέτη

Βιβλίο / To «παράνομο» σεξ στην Αθήνα του Μεσοπολέμου σε μια νέα μελέτη

Κόντρα στα κυρίαρχα ήθη, ο Μεσοπόλεμος υπήρξε διεθνώς μια εποχή σεξουαλικής ελευθεριότητας. Μια πρωτότυπη έκδοση από τους Τάσο Θεοφίλου και Εύα Γανίδου εστιάζει στις επιδόσεις των Αθηναίων στο «παράνομο» σεξ, μέσα από δημοσιεύματα εφημερίδων της εποχής, με τα ευρήματα να είναι εντυπωσιακά, ενίοτε και σπαρταριστά.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ
Εύα Στεφανή: «Με συγκινεί ακόμα ο «Πεισίστρατος» του Γιώργου Χειμωνά»

The Book Lovers / Εύα Στεφανή: «Βρίσκω θεραπευτικά τα μυθιστορήματα της Άγκαθα Κρίστι»

Ο Νίκος Μπακουνάκης συζητάει με την Εύα Στεφανή, σκηνοθέτιδα και καθηγήτρια Κινηματογράφου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, για τη διαδρομή της από την Δάφνη ντι Μοριέ στον Ε.Χ. Γονατά κι από τον Τσβάιχ στον Γιώργο Χειμωνά.
ΝΙΚΟΣ ΜΠΑΚΟΥΝΑΚΗΣ
Το συναρπαστικό ντεμπούτο της Ρένας Λούνα είναι καλή λογοτεχνία

Βιβλίο / Το συναρπαστικό ντεμπούτο της Ρένας Λούνα είναι καλή λογοτεχνία

Οι «Αλεπούδες του Περ-Λασαίζ» είναι ένα μυθιστόρημα άριστα δομημένο, με πυκνό λόγο και πλήθος πραγματολογικών στοιχείων, που αναπλάθει τη γαλλική επαρχία των ’50s μέσα από μια απελπισμένη ερωτική ιστορία με φεμινιστική χροιά. 
M. HULOT
Η σημασία του Le Corbusier σήμερα

Βιβλίο / Η σημασία του Le Corbusier σήμερα

Ο σπουδαίος αρχιτέκτονας και στοχαστής, που έβαλε ποίηση στο σκυρόδερμα και συνέδεσε τα οράματα ενός σύγχρονου «Blade Runner» με τον Παρθενώνα, μοιάζει σήμερα να έχει μεγαλύτερο αντίκτυπο και σημασία όσο ποτέ. Η «Συζήτηση με τους φοιτητές της αρχιτεκτονικής» από εκδόσεις ΠΕΚ αποδεικνύει γιατί.
ΤΙΝΑ ΜΑΝΔΗΛΑΡΑ
Οι δεσποινίδες της Αβινιόν ήταν από το Τσανάκ Καλέ

Βιβλίο / Οι δεσποινίδες της Αβινιόν ήταν από το Τσανάκ Καλέ

Τα κεραμικά των Δαρδανελλίων, ο συσχετισμός τους με την ταυτότητα, με το συναίσθημα. Ένα γοητευτικό βιβλίο δείχνει πώς τα «λαϊκά», «αγροτικά» κεραμικά συνδέονται με το κίνημα Arts & Crafts, με τον ιαπωνισμό, με τις διακοσμητικές τέχνες και το ντιζάιν στο τέλος του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ού.
ΝΙΚΟΣ ΜΠΑΚΟΥΝΑΚΗΣ
Τζούντιθ Μπάτλερ: Μιλώντας για το «φάντασμα του φύλου» χωρίς φόβο και πάθος

Βιβλίο / Τζούντιθ Μπάτλερ: Μιλώντας για το «φάντασμα του φύλου» χωρίς φόβο και πάθος

Mία από τις σημαντικότερες θεωρητικούς της εποχής μας, που έχει δεχθεί επιθέσεις και έχει λογοκριθεί για τις απόψεις της μόλις κυκλοφόρησε το τελευταίο της βιβλίο με τίτλο «Ποιος φοβάται το φύλο;» το οποίο αναμένεται να συζητηθεί, ενώ πολλοί αναρωτιούνται αν η ίδια έγινε mainstream.
EΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Ντον Ντελίλο: «Άνθρωπος σε πτώση»

Το πίσω ράφι / «Άνθρωπος σε πτώση»: Το ρεαλιστικό έργο ενός από τους σπουδαιότερους εξερευνητές της μοντέρνας εποχής

Ο πολυβραβευμένος Ντον Ντελίλο γράφει για την ανάγκη των ανθρώπων να ανήκουν κάπου και να επικοινωνήσουν, όταν εισπράττουν από την Ιστορία οδύνη, απώλειες και χιλιάδες ερωτηματικά.
ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ

σχόλια

1 σχόλια
Τι σημαίνει "γυναικοφέρνω" και "αντροφέρνω" σήμερα, το 2012 προς 2013;...Πότε θα σταματήσουν επιτέλους αυτοί οι στερεοτυπικοί χαρακτηρισμοί που το μόνο που καταφέρνουν είναι να θολώνουν ακόμα περισσότερο τα νερά;Δηλαδή όταν μια γυναία είναι γενναία και αποφασιστική ...αντροφέρνει;;...Οταν ένας άντρας κλαίει ...γυναικοφέρνει;... Πόσες μπούρδες θα ακούσουμε, διαβάσουμε, ζήσουμε ακόμα στο όνομα γελοίων,παρωχημένων αντιλήψεων;...