Διαβάστε το «Κοράκι» του Πόε με την εικονογράφηση που του ταιριάζει

Διαβάστε το «Κοράκι» του Πόε με την εικονογράφηση που του ταιριάζει Facebook Twitter
4

Διαβάστε το «Κοράκι» του Πόε με την εικονογράφηση που του ταιριάζει Facebook Twitter
Gustave Doré
Ο Gustave Doré ήταν ένας από τους πιο δημοφιλείς εικονογράφους της εποχής του, και από άποψη παραγωγής (πάνω από 10.000 χαρακτικά!) και από την άποψη της καλλιτεχνικής αξίας. Δούλεψε σαράντα χρόνια, μεταξύ του 1860-1900 – μία έκδοση με εικονογράφηση του Doré κυκλοφορούσε κατά μέσο όρο κάθε οχτώ ημέρες!

Μια από τις πιο επιτυχημένες του δουλειές ήταν τα 238 χαρακτικά που έκανε για μια έκδοση της Βίβλου. Η ανταπόκριση ήταν τόσο μεγάλη που ανατυπώθηκε χίλιες φορές. Ωστόσο, δεν ήταν μόνο εικονογράφος. Ήταν επίσης ζωγράφος με τετρακόσιες ελαιογραφίες, εκατοντάδες ακουαρέλες και στο τέλος της ζωής του άρχισε να ασχολείται με την γλυπτική. Είναι ο γλύπτης που δημιούργησε το άγαλμα του Δουμά που βρίσκεται σήμερα στο Παρίσι.

Διαβάστε το «Κοράκι» του Πόε με την εικονογράφηση που του ταιριάζει Facebook Twitter
To μνημείο του Alexander Dumas

Λίγοι έχουν ακούσει το όνομα Doré αλλά οι περισσότεροι έχουμε δει κάποιο από τα έργα του: έχουν γίνει εξώφυλλο στο Time, έχουν εμφανιστεί σε ταινίες του Χόλιγουντ (King Kong, Μεγάλες Προσδοκίες). Η επίδρασή του βρίσκεται εντός ποπ κουλτούρας, με τον ίδιο να παραμένει άγνωστος στις σκιές. Αν δεν έχετε διαβάσει ακόμα το "Κοράκι", να η ευκαιρία, και δείτε τις μοναδικές εικόνες που το συνόδευαν το 1882 στη μοναδική έκδοση που κυκλοφορούσε τότε στις ΗΠΑ.

Το «Κοράκι» σε μετάφραση Ηλία Πολυχρονάκη

ΜΙΑ φορά, τα μεσάνυχτα τα σκοτεινά, αδύναμος και αποκαμωμένος καθώς συλλογιζόμουν,

πάνω σε ένα πολύ ασυνήθιστο και περίεργο τόμο απολησμονημένης γνώσης,

έγειρα το κεφάλι, ίσα που μ' έπαιρνε ο ύπνος• τότε έξαφνα, έρχεται ένας ανάλαφρος σιγανός χτύπος,
όπως όταν κάποιος χτυπάει ευγενικά την πόρτα του δωματίου μου.
«Κάποιος επισκέπτης θα είναι» μουρμούρισα «που χτυπάει την πόρτα του δωματίου μου—
Μόνο αυτό και τίποτα παραπάνω».

Αχ! Χαρακτηριστικά θυμάμαι πως ήταν τον ανεμοδαρμένο παγερό Δεκέμβρη,
και η κάθε μια ξεχωριστή ξεθρακιασμένη σπίθα άπλώνε βαθμιαία το φάσμα της στο πάτωμα.
Ανυπόμονα ευχόμουν να έρθει το αύριο — μάταια είχα γυρέψει να δανειστώ από τα βιβλία μου
ένα τρόπο να δοθεί τέλος στη λύπη, την λύπη για την απολεσθείσα Λενόρ
την εξαίρετη κι' απαστράπτουσα κόρη που την αποκαλούν οι άγγελοι Λενόρ —
εδώ όμως μένει παντοτινά.χωρίς όνομα να την καλούν.

Και το μεταξένιο, λυπητερό, αβέβαιο θρόισμα της κάθε μιας βυσσινί κουρτίνας,
μου γεννούσε το ρίγος της συγκίνησης, με καταλάμβανε με τέτοιους φανταστικούς τρόμους που δεν τους είχα νοιώσει ποτέ πριν.
Έτσι που, τώρα, για να νεκρώσω το δυνατό μου χτυποκάρδι, στάθηκα όρθιος και είπα σα να επαναλάμβανα:
«Κάποιος επισκέπτης θα είναι στην θύρα της κάμεράς μου που εκλιπαρεί να εισέλθει.
Κάποιος αργοπορημένος επισκέπτης που εκλιπαρεί από την πόρτα του δωματίου μου να εισέλθει.
Για αυτό πρόκειται και όχι για κάτι περισσότερο».

Η ψυχή μου γυρίζοντας στη θέση της ενδυναμώθηκε, και πλέον δεν ήταν σε δισταγμό.
«Κύριε» είπα εγώ, «ή Κυρία, ειλικρινά εκλιπαρώ την συγχώρεσή σας,
αλλά το γεγονός είναι ότι με πήρε ο ύπνος κι έτσι ανάλαφρο που ήταν το άξαφνο σας χτύπημα,
και τόσο υποτονικά που ήρθε το ελαφρύ άξαφνο χτύπημα, ο ανάλαφρος κρότος στη θύρα του δωματίου,
που πολύ αμφιβάλλω αν Σας άκουσα» — εδώ ανοίγω διάπλατα την πόρτα —
σκοτάδι εκεί και τίποτα άλλο.

Κοίταξα ερευνητικά, βαθιά μέσα στο σκότάδι εκείνο, μένοντας εμβρόντητος εκεί, για πολύ, νοιώθοντας το δέος, την αμφιβολία, και βλέποντας όνειρα, που κανείς ποτέ θνητός δεν τόλμησε πιο πριν να ονειρευτεί.

Όμως τίποτα δεν τάραζε την σιγαλιά, και η ακινησία δεν μου έδινε κάποιο σημείο,
και η μόνη λέξη που ακούστηκε εκεί, ήταν η ψιθυριστή λέξη «Λενόρ».
Αυτό ψιθύρισα εγώ, και μια ηχώ μου αντιγυρνά ψιθυριστά την λέξη «Λενόρ».
Απλώς αυτό και άλλο τίποτα.

Ξαναγυρίζοντας στην κάμερα, φλεγόταν ολόκληρη η ψυχή μέσα μου
και σε μικρό διάστημα άκουσα πάλι ένα ανάλαφρο χτύπο, κάτι δυνατότερο από το προηγούμενο.
«Ασφαλώς» είπα εγώ, «ασφαλώς ετούτο είναι στο καφασωτό του παραθύρου μου,
ας δω επομένως τι είναι σε εκείνο το σημείο και το μυστήριο αυτό να διερευνήσω—
ας νεκρώσω την καρδιά μου μια στιγμή και ας διερευνήσω το μυστήριο αυτό—
Ο άνεμος θα είναι και άλλο τίποτα».

Σε αυτό το σημείο ανοίγω το πατζούρι, όταν, με ένα πολύ φευγαλέο πέταμα και φτεροκόπημα,
εκεί μέσα μπήκε ένα μεγαλόπρεπο Κοράκι των παλαιών ευσεβών εποχών.
Χωρίς να κάνει βαθιά υπόκλιση, δίχως στιγμή να σταματήσει ή να σταθεί στη θέση του,
αλλά υποσκάπτοντας τους καλούς τρόπους, πήγε και κούρνιασε ψηλά στην θύρα της κάμεράς μου-
κάθισε ψηλά, πάνω στο μπούστο της Παλλάδας, ακριβώς πάνω από την πόρτα της κάμεράς μου-
κούρνιασε ψηλά και κάθισε χωρίς να κάνει τίποτα άλλο.

Ύστερα, αυτό το πουλί στο μαύρο του εβένου ξεγέλασε την οικτρή μου ψευδαίσθηση να φτάσει σε χαμόγελο,
με το βαρύ και άκαμπτο τυπικό της αταραξίας που φορούσε.
Του είπα «Μολονότι το λοφίο σου είναι απογυμνωμένο και ξυρισμένο είσαι εσύ, δειλό πάντως δεν είσαι,
ειδεχθές, αποτρόπαιο και παλαιό Κοράκι που πλανιέσαι από την όχθη της Νύχτας—
για πες μου ποιο είναι το αρχοντικό σου όνομα που σε καλούν στην όχθη της Υποχθόνιας Νύχτας!»
«Ποτέ πια», είπε το Κοράκι.

Πολύ εξεπλάγην από το άκομψο αυτό πουλί, ακούγοντάς το να συνδιαλέγεται τόσο ανεπιτήδευτα,
μολονότι η απάντησή του λίγα σήμαινε — μεγάλη συνάφεια δεν είχε.
Διότι αναπόφευκτα συμφωνούμε ότι κανένα ζωντανό ανθρώπινο ον
ποτέ δεν είχε την ευτυχία να δει ένα τέτοιο πουλί πάνω από την πόρτα της κάμαράς του—
είτε επρόκειτο για πουλί, είτε για κτήνος, πάνω στο γλυπτό μπούστο ψηλά στην πόρτα της κάμεράς του,
να έχει ένα τέτοιο όνομα όπως το «Ποτέ πια».

Αλλά το Κοράκι στεκόταν μοναχό σε αυτό το γαλήνιο μπούστο, λέγοντας μονάχα
εκείνες τις λέξεις, λες και η ψυχή του ξεχείλιζε με εκείνες τις λέξεις.
Τίποτε παραπέρα κατόπιν δεν εκστόμισε, και ούτε ένα πούπουλό του κατόπιν δεν πετάρισε—
Ώσπου, μόλις ψιθυρίζοντας, μουρμούρισα: «Κι άλλοι φίλοι μου, από πριν, πάνε, πετάξανε και φύγανε—
Σαν θα έρθει το πρωί και τούτο θα με αφήσει, όπως πέταξαν και πάνε οι Ελπίδες μου οι παλιές».
60 Μετά το πουλί είπε, «Ποτέ πια».

Ξαφνιασμένος με την ακινησία που μόνο η τόσο επιδέξια δοσμένη απάντηση την διέκοπτε,
είπα: «Δίχως αμφιβολία, αυτό που εκφέρει είναι το μόνο του εφόδιο και υλικό
που γράπωσε από κάποιον δυστυχισμένο αφέντη που η ανηλεής του Kαταστροφή
τον ζύγωνε όλο και πιο κοντά, μέχρι που τα τραγούδια του μία μοναδική επωδό να φέρουν,
65 μέχρι που οι θρήνοι της Ελπίδας του να φέρνουνε το μελαγχολικό φορτίο
του Ποτέ — Ποτέ πια».

Αλλά το Κοράκι ακόμη ξεστράτιζε την καταλυπημένη μου ψυχή στο γέλιο,
Ευθύς, τσούλησα ένα κάθισμα με μαξιλάρια μπροστά από το πουλί και το μπούστο και την πόρτα.
Κατόπιν, βουλιάζοντας πάνω στο βελούδο, επιδόθηκα σε συνδυασμούς της μιας φαντασίωσης με την άλλη,
Σκεπτόμενος τι είναι εκείνο το οποίο εννοεί το δυσοίωνο — του παλαιού καιρού— πουλί,70
Τι είναι εκείνο το οποίο εννοούσε το ζοφερό, άχαρο, ειδεχθές, πένθιμο και δυσοίωνο —του παλαιού καιρού— πουλί
Τι εννοούσε κρώζοντας «Ποτέ πια».

Έτσι ήμουν καθισμένος, κλεισμένος σε εικασίες, χωρίς να εκφράσω ούτε συλλαβή
στο πουλί, του οποίου τα φλογισμένα μάτια τώρα βάζανε φωτιά στα ενδόμυχα της καρδιάς μου•
75 Για ετούτα και για άλλα, καθόμουν κι έκανα εικασίες με το κεφάλι μου αναπαυτικά πλαγιασμένο,75
στην βελούδινη επένδυση του μαξιλαριού, όπου έπεφτε χαιρέκακα το φως της λάμπας.
Αλλά όμως εκείνης ακριβώς της βελούδινης μενεξεδένιας επένδυσης όπου χαιρέκακα έπεφτε το φως της λάμπας,
και που Εκείνη δεν θα πιέσει, αχ, ποτέ πια.

Κατόπιν μου φάνηκε να πυκνώνει ο αέρας, αρωματιζόμενος από κάποιο αόρατο θυμιατήρι
80 που το έσειε ένα Σεραφείμ και τα βήματά του κουδούνιζαν στο πυκνό δάπεδο.80
«Φουκαρά» είπα με φωνή μεγάλη, «ο Θεός έχει προσφέρει σε εσένα — δια μέσω αυτών των αγγέλων, έχει προσφέρει σε εσένα
Ανακούφιση — ανακούφιση και νηπενθές από τις αναμνήσεις της Λενόρ!
Πίνε, ω, πίνε με γουλιές μεγάλες αυτό το ευγενικό το νηπενθές και ξέχασε αυτήν την απολεσθείσα Λενόρ».
«Ποτέ πια», είπε το Κοράκι.

«Προφήτη!» είπα «το πράγμα του κακού! — προφήτη εντούτοις, μια πουλί μια διάβολος
είτε σε στέλνει ο Πειρασμός, ή και αν η θύελλα σε στριφογύρισε και σε έριξε εδώ στην ξηρά,
Εγκαταλελειμμένο, απτόητο παρ' όλα αυτά, σε αυτή την έρημη χώρα σε έριξε δεμένο με μάγια —
σε αυτό το σπίτι που το στοίχειωσε η Φρίκη - έλα, πες μου, αληθινά, σε παρακαλώ,
πες μου πες μου εκλιπαρώ, βρίσκεται κάποιο βάλσαμο παρηγοριάς στα βουνά της Γαλαάδ;»
«Ποτέ πια», είπε το Κοράκι.

«Προφήτη!» είπα «της συμφοράς το πράγμα! - προφήτη εντούτοις, είτε πουλί είτε διάβολος!
Στο όνομα του ουρανού που πάνω μας κυρτώνει, στο όνομα του Θεού που και οι δυο μας λατρεύουμε—
Λέγε σε ετούτη την ψυχή την φορτωμένη θρήνο, λέγε αν μέσα στην μακρινή Εδέμ,
Πρόκειται να σφίξει στην αγκαλιά της μια αγιασμένη κόρη που την αποκαλούν οι άγγελοι Λενόρ-
Αν σφίξει μια εξαίρετη και απαστράπτουσα κόρη που την αποκαλούν οι άγγελοι Λενόρ—
Αν σφίξει μια εξαίρετη και απαστράπτουσα κόρη που Λενόρ την αποκαλούν οι άγγελοι».
«Ποτέ πια», είπε το Κοράκι.

«Το σύμβολο του αποχωρισμού μας να γίνουνε αυτές οι λέξεις, πουλί ή πνεύμα του κακού!»
Με μια στριγκλιά σηκώθηκα, κάνοντας μια κίνηση αναρρίχησης —
«Να επιστέψεις στη θύελλα και στην όχθη της Καταχθόνιας Νύχτας!
Μαύρο φτερό να μην αφήσεις σαν ενθύμημα του ψεύδους που έχεις πει από την ψυχή σου!
Μη μου ταράζεις τη μοναχικότητα! Φύγε απ' το μπούστο πάνω απ' την πόρτα μου!
Πάρε το ράμφος σου από τα μύχια της καρδιάς μου, και πάρε τη μορφή σου μακρυά απ' την πόρτα μου!»
«Ποτέ πια», είπε το Κοράκι.

Και του Κορακιού το γρήγορο αθόρυβο πέταγμα δεν ακούγεται, ακίνητο κάθεται, ασάλευτο κάθεται,
στο κατάχλομο μπούστο της Παλλάδας, πάνω ακριβώς από την πόρτα της κάμερας
και τα μάτια του έχουνε τα πάντα απ' την όψη ενός δαίμονα που ρεμβάζει,
και το φως της λάμπας χύνεται απάνω του, ρίχνοντας στο δάπεδο τη σκιά του•
και η ψυχή μου, από μέσα από τη σκιά που κινείται και απλώνεται στο πάτωμα,
δεν θα ανασηκωθεί — ποτέ πια.

1.

Διαβάστε το «Κοράκι» του Πόε με την εικονογράφηση που του ταιριάζει Facebook Twitter

2.
Διαβάστε το «Κοράκι» του Πόε με την εικονογράφηση που του ταιριάζει Facebook Twitter

3.
Διαβάστε το «Κοράκι» του Πόε με την εικονογράφηση που του ταιριάζει Facebook Twitter

4.
Διαβάστε το «Κοράκι» του Πόε με την εικονογράφηση που του ταιριάζει Facebook Twitter

5.
Διαβάστε το «Κοράκι» του Πόε με την εικονογράφηση που του ταιριάζει Facebook Twitter

6.
Διαβάστε το «Κοράκι» του Πόε με την εικονογράφηση που του ταιριάζει Facebook Twitter

7.
Διαβάστε το «Κοράκι» του Πόε με την εικονογράφηση που του ταιριάζει Facebook Twitter

8.
Διαβάστε το «Κοράκι» του Πόε με την εικονογράφηση που του ταιριάζει Facebook Twitter

9.
Διαβάστε το «Κοράκι» του Πόε με την εικονογράφηση που του ταιριάζει Facebook Twitter

10.
Διαβάστε το «Κοράκι» του Πόε με την εικονογράφηση που του ταιριάζει Facebook Twitter

11.
Διαβάστε το «Κοράκι» του Πόε με την εικονογράφηση που του ταιριάζει Facebook Twitter

12.
Διαβάστε το «Κοράκι» του Πόε με την εικονογράφηση που του ταιριάζει Facebook Twitter

13.
Διαβάστε το «Κοράκι» του Πόε με την εικονογράφηση που του ταιριάζει Facebook Twitter

14.
Διαβάστε το «Κοράκι» του Πόε με την εικονογράφηση που του ταιριάζει Facebook Twitter

15.
Διαβάστε το «Κοράκι» του Πόε με την εικονογράφηση που του ταιριάζει Facebook Twitter

16.
Διαβάστε το «Κοράκι» του Πόε με την εικονογράφηση που του ταιριάζει Facebook Twitter

17.
Διαβάστε το «Κοράκι» του Πόε με την εικονογράφηση που του ταιριάζει Facebook Twitter

18.
Διαβάστε το «Κοράκι» του Πόε με την εικονογράφηση που του ταιριάζει Facebook Twitter

19.
Διαβάστε το «Κοράκι» του Πόε με την εικονογράφηση που του ταιριάζει Facebook Twitter

20.
Διαβάστε το «Κοράκι» του Πόε με την εικονογράφηση που του ταιριάζει Facebook Twitter

21.
Διαβάστε το «Κοράκι» του Πόε με την εικονογράφηση που του ταιριάζει Facebook Twitter

22.
Διαβάστε το «Κοράκι» του Πόε με την εικονογράφηση που του ταιριάζει Facebook Twitter

23.
Διαβάστε το «Κοράκι» του Πόε με την εικονογράφηση που του ταιριάζει Facebook Twitter

Βιβλίο
4

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

ΤΡΙΤΗ 22/11-Πώς γράφεται σήμερα ένα μυθιστόρημα με θέμα τον πόλεμο;

Βιβλία και Συγγραφείς / Πώς γράφεται σήμερα ένα μυθιστόρημα με θέμα τον πόλεμο;

Ο Νίκος Μπακουνάκης συζητάει με τον Πάνο Καρνέζη για το μυθιστόρημά του «Ο λαβύρινθος» με θέμα την περιπλάνηση μιας αποδεκατισμένης ελληνικής μεραρχίας στα βάθη της Ανατολίας τον Σεπτέμβριο του 2022.
ΝΙΚΟΣ ΜΠΑΚΟΥΝΑΚΗΣ
Χέρμαν Μπροχ

Βιβλίο / «Οι Υπνοβάτες» του Χέρμαν Μπροχ: Διαβλέποντας την άβυσσο του 20ού αιώνα

Οι εκδόσεις Έρμα κυκλοφορούν το αριστούργημα του Χέρμαν Μπροχ σε νέα μετάφραση από τη Σοφία Αυγερινού, θυμίζοντάς μας γιατί άλλαξε την πορεία της λογοτεχνίας του 20ού αιώνα προβλέποντας τα αδιέξοδα της ευρωπαϊκής ηπείρου.
ΤΙΝΑ ΜΑΝΔΗΛΑΡΑ
ΤΡΙΤΗ 15/11- «Λάδι σε καμβά»: Στον καθρέφτη ενός έργου τέχνης

Βιβλία και Συγγραφείς / «Λάδι σε καμβά»: Ο συγγραφέας Αλέξης Πανσέληνος μιλά για το νέο του μυθιστόρημα

Ο Νίκος Μπακουνάκης συζητάει με τον Αλέξη Πανσέληνο για το τελευταίο του μυθιστόρημα με τίτλο «Λάδι σε καμβά» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.
ΝΙΚΟΣ ΜΠΑΚΟΥΝΑΚΗΣ
Πασκάλ Μπρυκνέρ: «Βιώνουμε έναν νεοπουριτανισμό»

Βιβλίο / Πασκάλ Μπρυκνέρ: «Βιώνουμε έναν νεοπουριτανισμό»

Ο διάσημος Γάλλος συγγραφέας και διανοούμενος μιλά αποκλειστικά στη LiFO για την Ευρώπη, την πολιτική ορθότητα, την πατριαρχία, τη λογοτεχνία και εξηγεί γιατί στις μέρες μας «ο έρωτας έχει μετατραπεί σε όργανο εξουσίας, η ευτυχία έχει γίνει μια καταστροφική αμφιβολία και η απόλαυση ένα συνεχές άγχος».
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Ελληνική Λογοτεχνία που διαβάζουμε τώρα

Βιβλίο / Εννιά βιβλία ελληνικής λογοτεχνίας που διαβάζουμε τώρα

Εννιά επιλογές από την εκδοτική παραγωγή του τελευταίου διμήνου, εννιά συγγραφείς, εννιά διαφορετικοί τρόποι μυθοπλασίας, εννιά αντιλήψεις για τη γλώσσα, εννιά αφηγηματικές στρατηγικές, από την παράδοση της κλασικής αφήγησης μέχρι την αποσπασματικότητα της αφήγησης στο διαδίκτυο, από το μυθιστόρημα στο διήγημα και στη μικρή φόρμα, και μια πλούσια ανθρωπογεωγραφία ηρώων.
ΝΙΚΟΣ ΜΠΑΚΟΥΝΑΚΗΣ

σχόλια

4 σχόλια
Θρρρυυ..λική εικονονογράφηση του Doré . Τόσο επιδραστική, τόσο συγκινητική, τόσο πληθωρική και μεστή πνοής και αναπαραστατικής δύναμης της ανάλογης ποίησης... Λες και μπορείς να συνδέσεις όλη τη ζωή σου μαζί της. Ανείπωτο έργο τέχνης, συνοδεύοντας, αναδεικνύοντας, συνομιλώντας με το άλλο ισάξιο έργο, εκείνο του Poe.Όλες οι εικόνες που έφτιαξε ο Doré, ever, ασκούν πάνω μου την ίδια γοητεία. Τραγούδια θεϊκής υφής.Τη μετάφραση του Πολυχρονάκη δε θα την σχολιάσω καν. Κατ' εμέ, καμία σχέση.. Διαβάστε το έργο από το πρωτότυπο καλύτερα, κι ας μην τα καταλάβετε όλα.
Η μετάφραση του Ηλία Πολυχρονάκη είναι αρκετά ακριβής και μπορεί να βοηθήσει σημαντικά στην κατανόηση του αγγλικού πρωτοτύπου. Βέβαια, η λυρικότητα του ποιήματος του Πόε έχει χαθεί, από τη στιγμή που δεν υπάρχει μέτρο και ομοιοκαταληξία.Η πιο γνωστή - και αρκετά πιστή στο πρωτότυπο - μετάφραση του Κώστα Ουράνη, αν και περιορίζεται σε ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο, διατηρεί μία αίσθηση λυρικότητας λόγω ομοιοκαταληξίας, ενώ το μέτρο του αγγλικού ποιήματος αποδίδεται πιστά στην ελεύθερη μετάφραση του Γ.Β.Ιωαννίδη (που βρήκα εδώ: http://blog.sofiakolotourou.gr/archives/1206 ).

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

THE GOOD LIFO ΔΗΜΟΦΙΛΗ