Τα χρόνια της αθωότητας, ίσως ό,τι πιο προκλητικό έπαιξε πρόσφατα σε αθηναϊκή σκηνή

Τα χρόνια της αθωότητας, ίσως ό,τι πιο προκλητικό έπαιξε πρόσφατα σε αθηναϊκή σκηνή Facebook Twitter
2

Τα χρόνια της αθωότητας, ίσως ό,τι πιο προκλητικό έπαιξε πρόσφατα σε αθηναϊκή σκηνή Facebook Twitter
Τα Χρόνια της Αθωότητας είναι ένα έργο φτιαγμένο από αστόπαιδα και παρουσιάζεται σε αστικό κοινό, σαν ένα γαλλικό βουλεβάρτο με πιο σύγχρονη ματιά. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

Τα Χρόνια της Αθωότητας, ένα κεφάλαιο από το εξεζητημένο μυθιστόρημα του Δούκα Καπάνταη Η Αυτοκράτειρα, μεταφέρεται στη Μικρή Σκηνή της Στέγης από την ομάδα Nova Melancholia και γίνεται μια περφόρμανς σπαρακτική, μια παράσταση που βουτάει στο πορνογραφικό σύμπαν του συγγραφέα και ξετυλίγεται με μια δομή που αποκαλύπτει τις πολλές πτυχές της ερωτικής επιθυμίας και των κοινωνικών συμβάσεων. Τρεις γυναίκες κι ένας άντρας συγκεντρώνονται στο σαλόνι για να παρακολουθήσουν ένα ακραίο τηλεοπτικό σόου σε απευθείας μετάδοση, μια οργιώδη σεξουαλική τελετή, ποινή που ένας γιος επιβάλλει στην ακόλαστη μητέρα του. «Δεν είναι φανερό αν είναι παρόν, παρελθόν ή μέλλον», λέει ο Κώστας Κουτσολέλος, ο μοναδικός άντρας ηθοποιός της παράστασης. «Το ηθικό πλαίσιο του κόσμου αυτού είναι σοκαριστικό για μας. Σε αυτό τον κόσμο, σε αυτό τον πλανήτη, "ο έρωτας μπορεί να προσφέρει χαρά μόνο στους διεστραμμένους στο έπακρον κατοίκους τoυ", όπου "ό,τι σ' εμάς φαντάζει βίαιο και αποτρόπαιο αποτελεί απλή καθημερινότητα"». Ενώ οι μεγάλοι παρακολουθούν την εκπομπή του αιμομικτικού ειδυλλίου, τα παιδιά, που κρυφοκοιτάζουν σιωπηλά από την κλειδαρότρυπα, μυούνται ακούσια σε μια γιορτή πρωτόγνωρης ηδονής... Αυτό που παρακολουθούν είναι το «Σφράγισμα», ένας παράξενος νόμος της «Νέας Γης»:

«Το Σφράγισμα, λοιπόν, κύριοι, ήταν η προβλεπόμενη ποινή για παντρεμένες μητέρες αγοριών 17 ετών και άνω που έχουν βρεθεί ένοχες για τη "Λειψή Πρακτική", όπως αποκαλούσαν τότε τα λεσβιακά, ή αλλιώς, εν συντομία, για τα "λειψά". Προέβλεπε δε ο... "φιλάνθρωπος" αυτός θεσμός πως αν μια μητέρα καταδικαζόταν για εφαρμογή των "λειψών", θα έπρεπε να βιαστεί από τον γιο της (αν υπήρχαν περισσότεροι του ενός, από τον πρωτότοκο) μπροστά σε ολόκληρη την εκκλησία των ενηλίκων. Τουτέστιν, ενώπιον όλων των ανδρών άνω των δεκαεπτά, και των γυναικών άνω των δεκατεσσάρων ετών. Το να "βιαστεί" βέβαια μια κουβέντα ήταν. Ο θεσμός, και ο μετέπειτα νόμος, προέβλεπε ότι (παραθέτω τον νόμο) "κατά τη διάρκεια της συνουσίας, η ένοχος οφείλει να ηδονιστεί αληθώς και πλήρως, και περατωθείσης της σφραγίσεώς της, εξορίζεται οριστικά από τη φυλή. Σε περίπτωση δε που συλληφθεί έκτοτε εντός της Επικρατείας, θανατούται άνευ δίκης και επί τόπου"».

 

Ο αυνανισμός είναι μεγαλύτερο ταμπού από το σεξ και οι αντίστοιχες σκηνές στο έργο σε κάνουν να αισθάνεσαι πιο άβολα απ' ό,τι το γυμνό και οι σεξουαλικές περιπτύξεις. «Γιατί δεν λέμε λέξη για τον αυνανισμό, σε αντίθεση με το σεξ; Είναι κάτι που γίνεται συχνά απ' όλους και κάνουμε ότι δεν υπάρχει», λέει ο Κώστας Κουτσολέλος.


«Είναι περφόρμανς, αλλά υπάρχει στόρι», εξηγεί ο Βασίλης Νούλας που σκηνοθετεί το έργο. «Στην ουσία, έχω κάνει μια δραματουργία μέσα από τα υγρά: δηλαδή το πρώτο μέρος είναι του "τσαγιού", ένα απογευματινό τσάι, το δεύτερο μέρος είναι το "βραδινό ουίσκι" και το τρίτο, το "μεταμεσονύκτιο γάλα", το οποίο είναι άσπρο και μαύρο μαζί, όπως και η δραματουργία του έργου». Και τα τρία μέρη ξεκινούν με μια σκηνή αυνανισμού. «Ήταν έγνοια μου να τονίσω τον αυνανισμό ως αστικό, αλλά και το μη πολιτικό στοιχείο», λέει. «Με εκνευρίζει πάρα πολύ που τελευταία γίνεται τόσο πολιτικό θέατρο, οπότε σκεφτόμουν "να η ευκαιρία για μια κόντρα". Τα Χρόνια της Αθωότητας είναι ένα έργο φτιαγμένο από αστόπαιδα και παρουσιάζεται σε αστικό κοινό, σαν ένα γαλλικό βουλεβάρτο με πιο σύγχρονη ματιά. Και, όπως και στο γαλλικό βουλεβάρτο, τελικά δεν τρέχει τίποτα, δεν διακυβεύεται τίποτα. Αυτά που λένε δεν είναι προβοκατόρικα. Οι σκηνές του αυνανισμού έχουν να κάνουν με το τι σημαίνει ερωτική λογοτεχνία, με το πώς σε οδηγεί σε μία κατά μόνας απόλαυση. Γιατί με την ερωτική λογοτεχνία, όταν είναι πετυχημένη, αυνανίζεσαι κιόλας».


Ο αυνανισμός είναι μεγαλύτερο ταμπού από το σεξ και οι αντίστοιχες σκηνές στο έργο σε κάνουν να αισθάνεσαι πιο άβολα απ' ό,τι το γυμνό και οι σεξουαλικές περιπτύξεις. «Γιατί δεν λέμε λέξη για τον αυνανισμό, σε αντίθεση με το σεξ; Είναι κάτι που γίνεται συχνά απ' όλους και κάνουμε ότι δεν υπάρχει», λέει ο Κώστας Κουτσολέλος.

Τα χρόνια της αθωότητας, ίσως ό,τι πιο προκλητικό έπαιξε πρόσφατα σε αθηναϊκή σκηνή Facebook Twitter
Εντέλει, αυτού του είδους τα θεάματα απευθύνονται σε ένα κοινό που έχει εξασκηθεί κι έχει αφήσει πίσω του το αίτημα κατανόησης και της αριστοτελικής αφήγησης (που είναι τα αριστερίστικα mainstream).Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO


«Την πρώτη φορά που διάβασα το κείμενο με σόκαρε που είναι τόσο αντρικά γραμμένο, σε σημείο που ως γυναίκα μου δημιουργούσε αποστροφή. Είναι μια πολύ "μάτσο" κατάσταση – παρόλο που ο ίδιος ο Δούκας δεν είναι έτσι», λέει η Αλέξια Σαραντοπούλου, μία από τις τρεις γυναίκες του έργου (οι άλλες δύο είναι η Βίκυ Κυριακουλάκου και η Δέσποινα Χατζηπαυλίδου). «Αυτό το μάτσο, όμως, μπορεί να προέλθει από παντού, ακόμα και από μια γυναίκα που έχει υιοθετήσει μια τέτοια συμπεριφορά, και γι' αυτό προσπαθήσαμε να είμαστε πολύ προσεκτικοί ως προς αυτό. Υπάρχει μόνο μία αντρική εικόνα στο έργο, του Κώστα. Το κείμενο στην παράσταση, όμως, το βλέπουμε βάσει αυτού που δουλεύουμε εμείς – έχω ξεχάσει πώς το είδα στην αρχή». «Είναι αντρικό έργο, με την έννοια ότι άντρας το έγραψε», προσθέτει ο Κώστας, «αλλά νομίζω ότι εστιάζει ξεκάθαρα στη γυναίκα και στο πόσο καταπιέζεται προκειμένου να αντλήσει ελεύθερα ηδονή».

Τον ρωτάω πώς αισθάνεται ως ο μόνος άντρας της παράστασης. «Ρωτάς πώς αισθάνομαι που είμαι ο μόνος άντρας της παράστασης εμένα, που ποτέ δεν ένιωθα αρσενικό; Και η μάτσο συμπεριφορά είναι απλώς υποκριτική. Είναι διασκέδαση για μένα να κάνω κάτι από το οποίο στην πραγματική μου ζωή απέχω έτη φωτός».


Τα γεγονότα που συμβαίνουν στη Νέα Γη τα αφηγούνται οι τέσσερις πρωταγωνιστές σε μια περφόρμανς που μεταφέρει στη σκηνή το κείμενο του βιβλίου με πιο «σκληρό» τρόπο. «Όπως έχει πει κι ο Bob Wilson, "καλό είναι να παραιτούμαστε από το αίτημα της κατανόησης συνέχεια, αυτό το μην τυχόν και δεν καταλάβουμε μας στερεί άλλο είδος απόλαυσης"», λέει ο Βασίλης Νούλας. «Εντέλει, αυτού του είδους τα θεάματα απευθύνονται σε ένα κοινό που έχει εξασκηθεί κι έχει αφήσει πίσω του το αίτημα κατανόησης και της αριστοτελικής αφήγησης (που είναι τα αριστερίστικα mainstream). Είναι βλακεία αυτό που λένε ότι η τέχνη συνδέεται πιο πολύ με τα "άνω" στρώματα, με την ελίτ, παρά με τα "κάτω". Είναι και λίγο ψυχολογικό όλο αυτό. Βέβαια, τα άκρα –το underground, το περιθωριακό και η ελίτ– κάποτε συναντιούνται και χαρακτηριστική περίπτωση είναι η Nova Melancholia, η οποία κινείται στα κατώγια και στα ανώγια».

10 ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΕΡΓΟ

Τα χρόνια της αθωότητας, ίσως ό,τι πιο προκλητικό έπαιξε πρόσφατα σε αθηναϊκή σκηνή Facebook Twitter
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Τα χρόνια της αθωότητας, ίσως ό,τι πιο προκλητικό έπαιξε πρόσφατα σε αθηναϊκή σκηνή Facebook Twitter
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Τα χρόνια της αθωότητας, ίσως ό,τι πιο προκλητικό έπαιξε πρόσφατα σε αθηναϊκή σκηνή Facebook Twitter
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Τα χρόνια της αθωότητας, ίσως ό,τι πιο προκλητικό έπαιξε πρόσφατα σε αθηναϊκή σκηνή Facebook Twitter
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Τα χρόνια της αθωότητας, ίσως ό,τι πιο προκλητικό έπαιξε πρόσφατα σε αθηναϊκή σκηνή Facebook Twitter
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Τα χρόνια της αθωότητας, ίσως ό,τι πιο προκλητικό έπαιξε πρόσφατα σε αθηναϊκή σκηνή Facebook Twitter
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Τα χρόνια της αθωότητας, ίσως ό,τι πιο προκλητικό έπαιξε πρόσφατα σε αθηναϊκή σκηνή Facebook Twitter
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Τα χρόνια της αθωότητας, ίσως ό,τι πιο προκλητικό έπαιξε πρόσφατα σε αθηναϊκή σκηνή Facebook Twitter
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Τα χρόνια της αθωότητας, ίσως ό,τι πιο προκλητικό έπαιξε πρόσφατα σε αθηναϊκή σκηνή Facebook Twitter
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Τα χρόνια της αθωότητας, ίσως ό,τι πιο προκλητικό έπαιξε πρόσφατα σε αθηναϊκή σκηνή Facebook Twitter
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

Info:
Nova Melancholia, «Τα χρόνια της αθωότητας»

Παράσταση βασισμένη στην Αυτοκράτειρα του Δούκα Καπάνταη, 11-26/3, 21:00. Τα Σαββατοκύριακα 18-19 και 25-26 Μαρτίου με αγγλικούς υπέρτιτλους (μετάφραση στα αγγλικά Μέμη Κατσώνη).

Στέγη Ιδρύματος Ωνάση, Μικρή Σκηνή, αυστηρώς ακατάλληλο για ανηλίκους.

Εισ.: €7-15 (κανονικό), €12 [μειωμένο, φίλος ή μικρή παρέα (5-9 άτομα)], €11 [μεγάλη παρέα (10+ άτομα)], €5 (ΑμεΑ & άνεργοι), €10 (συνοδός ΑμεΑ)

Θέατρο
2

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Στάθης Σταμουλακάτος

Θέατρο / Ο Στάθης Σταμουλακάτος ετοιμάζεται για την Επίδαυρο

Με τη φόρα της συμμετοχής του στην επιτυχημένη τηλεοπτική σειρά «Σκοτεινή θάλασσα» που μόλις ολοκληρώθηκε, ο ηθοποιός Στάθης Σταμουλακάτος θα υποδυθεί τον Αίαντα στην ομώνυμη τραγωδία του Σοφοκλή που σκηνοθετεί ο Αργύρης Ξάφης, μία από τις δύο καλοκαιρινές παραγωγές του Εθνικού Θεάτρου.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Εθνικό Θέατρο: Τι θα δούμε το καλοκαίρι και τον επόμενο χειμώνα και η επανειτουργία της Πειραματικής Σκηνής

Θέατρο / Εθνικό Θέατρο: Τι θα δούμε το καλοκαίρι και τον επόμενο χειμώνα - επαναλειτουργία της Πειραματικής Σκηνής

Δυο παραστάσεις στην Επίδαυρο, ένα πλουραλιστικό ανοιχτό και φιλόξενο πρόγραμμα για τον χειμώνα, την επαναλειτουργία του Διεθνούς Εργαστηρίου Αρχαίου Δράματος και της Πειραματικής Σκηνής ανακοίνωσε ο Γιάννης Μοσχος αφιερώνοντας το πρόγραμμα στους εργαζόμενους του Εθνικού.
THE LIFO TEAM
Το ελληνικό θέατρο στη Νέα Υόρκη: Η Φιλική Εταιρεία κατέκτησε το Μανχάταν

Θέατρο / Το ελληνικό θέατρο στη Νέα Υόρκη: Μια παράσταση για τη Φιλική Εταιρεία κατακτά το Μανχάταν

Η Ιόλη Ανδρεάδη και ο Άρης Ασπρούλης περιγράφουν στη LiFO τι σημαίνει να ανεβάζεις ένα πρωτότυπο ελληνικό έργο σε ένα από τα επιδραστικότερα off-off-Broadway θέατρα της Νέας Υόρκης – Αποκλειστικές φωτογραφίες
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Ηλίας Αδάμ: «Το θέατρο είναι πράξη επιβολής. Όταν επιβάλλεις κάτι, θα έχεις αντιδράσεις»

Θέατρο / Ηλίας Αδάμ: «Το θέατρο είναι πράξη επιβολής. Όταν επιβάλλεις κάτι, θα έχεις αντιδράσεις»

Μια αυθόρμητη συζήτηση για τον καπιταλισμό, την πατριαρχία και τα Πόκεμον με τον δημιουργό της παράστασης «We are in the army now» που ανεβαίνει στη Μικρή Σκηνή της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΔΙΑΚΟΣΑΒΒΑΣ
«Μάκιναλ»: Η τραγική ιστορία της συζυγοκτόνου που πέθανε πρώτη στην ηλεκτρική καρέκλα

Αθηναϊκές σκηνές / «Μάκιναλ»: Η τραγική ιστορία της συζυγοκτόνου που πέθανε πρώτη στην ηλεκτρική καρέκλα

Η ιστορία της Ρουθ Σνάιντερ, της πρώτης γυναίκας στην Πολιτεία της Νέας Υόρκης που πέθανε στην ηλεκτρική καρέκλα, ενέπνευσε τη δημοσιογράφο και θεατρική συγγραφέα Σόφι Τρέντγουελ για να γράψει το έργο «Μάκιναλ» που ανεβάζει φέτος η Ιώ Βουλγαράκη στο Θέατρο του Νέου Κόσμου.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
ΔΕΥΤΕΡΑ 25/04 ΕΧΕΙ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΤΕΙ-Παραμένει το «Θείο Τραγί» ό,τι σημαντικότερο έχει κάνει ο Άρης Μπινιάρης;

The Review / Παραμένει το «Θείο Τραγί» ό,τι σημαντικότερο έχει κάνει ο Άρης Μπινιάρης;

Ο Χρήστος Παρίδης και η δημοσιογράφος Βένα Γεωργακοπούλου συζητούν για την παράσταση «Το Θείο Τραγί» του Άρη Μπινιάρη, το μεγάλο ενδιαφέρον που έχει προκύψει με την επετειακή της επανάληψη και την πορεία του σκηνοθέτη στο ελληνικό θέατρο έκτοτε.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ

σχόλια

Δεν υπάρχει δυνατότητα σχολιασμού

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

THE GOOD LIFO ΔΗΜΟΦΙΛΗ