«Σεροτονίνη» του Μισέλ Ουελμπέκ: Για πρώτη φορά στο θέατρο από την ομάδα Elephas Tiliensis

«Σεροτονίνη» του Μισέλ Ουελμπέκ: Για πρώτη φορά στο θέατρο από την ομάδα Elephas Tiliensis Facebook Twitter
0

Το ανατρεπτικό έργο «Σεροτονίνη» του Μισέλ Ουελμπέκ, ενός από τους πιο δαιμόνιους κι επιδραστικούς σύγχρονους λογοτέχνες, ανεβάζουν σε ελεύθερη μεταφορά στο θέατρο, για πρώτη φορά παγκοσμίως, οι Elephas Tiliensis, από τις 3 Ιανουαρίου στην Κάμιρο. Μια παράσταση πολλαπλών μέσων, σε συν-σκηνοθεσία Δημήτρη Αγαρτζίδη και Δέσποινας Αναστάσογλου, βαθιά υπαρξιακή, ανορθόδοξα ρομαντική, για τις ψευδαισθήσεις και τα αδιέξοδα του σύγχρονου πολιτισμού.

«Απόψε θα περάσουμε πολύ καλά! Απόψε κανείς δεν πεθαίνει από λύπη. Απόψε κανείς δεν θα πηδήξει απ’ το παράθυρο. Πετάξτε τα αντικαταθλιπτικά σας. Σας επιφυλάσσουμε εκπλήξεις. Μια γιορτή. Όχι γενεθλίων. Μια γιορτή επικείμενου θανάτου. Ένα τεράστιο σόου, όπου όλα βγαίνουν στη φόρα. Προσφέρουμε λεμόνια από την Κίνα, κρασιά από την Καλιφόρνια, κρέατα από την Αργεντινή και κίτρινα γιλέκα. Χαμένες αγάπες, λάθη, διαψευσμένες καλοσύνες, τσαλαπατημένα όνειρα, απελπισμένοι έρωτες, προδομένες φιλίες, ενοχές και μεταμέλειες. Όλα απόψε τα ξεχνάμε και αναζητάμε αγνή Σεροτονίνη».

Ο ήρωας του έργου, ο Φλοράν, ανώτερο στέλεχος στο γαλλικό υπουργείο Γεωργίας, εκπαιδευμένος να δομεί τεχνοκρατικά τη ζωή του και να κυριαρχεί στη φύση, στέκεται ηττημένος απέναντι στο μεγαλείο της, οδηγούμενος στην κατάθλιψη και τη συναισθηματική στειρότητα. Στα 46 του μόλις χρόνια, μια σκέψη καρφώνεται στο μυαλό του: «Έτσι είναι πλασμένοι να ζουν οι άνθρωποι;». Η νιότη του τελειώνει με τον τρόπο που η παγκοσμιοποίηση αποτελειώνει τη γεωργία και την κτηνοτροφία της Ευρώπης.

Η «Σεροτονίνη» είναι ένα έργο άκρατου κυνισμού, ακραίου χιούμορ και σαρκασμού για την πολιτική παρακμή του σύγχρονου κόσμου, που εξασθενεί το σώμα και την ψυχή. Ματαιωμένοι άνθρωποι σε έναν ματαιωμένο κόσμο, σκληρό, ανελέητο για τους αδύναμους, που δεν τηρεί σχεδόν ποτέ τις υποσχέσεις του.

Η «Σεροτονίνη» είναι ένα έργο άκρατου κυνισμού, ακραίου χιούμορ και σαρκασμού για την πολιτική παρακμή του σύγχρονου κόσμου, που εξασθενεί το σώμα και την ψυχή. Ματαιωμένοι άνθρωποι σε έναν ματαιωμένο κόσμο, σκληρό, ανελέητο για τους αδύναμους, που δεν τηρεί σχεδόν ποτέ τις υποσχέσεις του. Πατριαρχία, ρατσισμός, ένοπλη βία, διακρίσεις, φυλετικά στερεότυπα, έλλειψη ψυχολογικής υποστήριξης, body shaming. Πυρκαγιές, καταστροφές, πανδημίες. Η φύση εκδικείται.

Σε μια παρακμασμένη Ευρώπη, καθένας είναι ερήμην δυστυχής. Η κατάθλιψη είναι μια εν δυνάμει συνθήκη που επιβάλλεται από μια τοξική κοινωνία. Η αρρώστια γίνεται το παιδαγωγικό εργαλείο στον δρόμο για την ευτυχία.

«Οι γυναικείοι χαρακτήρες που δεν υπήρξαν ποτέ το δυνατό σημείο του Ουελμπέκ, και εδώ όσοι παρελαύνουν έχουν περίπου τόσο ανθρώπινο ενδιαφέρον όσο ένας κατάλογος sexbots, εδώ θα πάρουν τον λόγο. Προβοκάτσιες, συμπεριλαμβανομένης της πρότασης να επαναξιολογηθεί ο στρατηγός Φράνκο ως "πραγματικός γίγαντας" για τη συμβολή του στην ανάπτυξη του μαζικού τουρισμού είναι χαρακτηριστικές του συνόλου του έργου, ενώ αποτυπώνει σκηνές παιδοφιλίας, κτηνοβασίας, παιδοκτονίας που πραγματικά θα προτιμούσε κάποιος να μην είχε διαβάσει.

Ο Ουελμπέκ παίζει με ένα παιχνίδι ταυτοτήτων του εαυτού του ως λευκού, δυτικού, διανοούμενου άντρα και του γεμάτου αυτολύπηση ήρωά του που χάνεται σε μια νοσηρή και αυτοπαρωδική περιπλάνηση σε μια Ευρώπη που παρακμάζει. Το πρίσμα του συγγραφέα είναι το πρίσμα της ανδροκρατούμενης σύγχρονης διανόησης και εκθέτει όσα στον δυτικό κόσμο μας προκαλούν αποστροφή.

Ναι, ο Ουελμπέκ είναι αμφιλεγόμενος καλλιτέχνης, αλλά συγκρούεται στο έργο του με την κανονικότητα και την υποκρισία της δυτικής κουλτούρας και αυτό είναι τουλάχιστον άβολο, αλλά χρήσιμο στην τωρινή συγκυρία.

Στην παράσταση θα δούμε τον ήρωα να εκτρέπεται από το ένα άκρο στο άλλο, από την απελπισία στη φαιδρότητα, χωρίς τη σοβαροφάνεια και τη βαρύτητα που στηλιτεύει ο συγγραφέας στο έργο του. Οι χαρακτήρες θα πάρουν φωνή, θα χορέψουν, θα τραγουδήσουν, θα δείξουν τα ταλέντα τους, θα φτιάξουν ένα τελετουργικό για ανθρώπους, ζώα και φαντάσματα, κάνοντας μια επίκληση στην ευτυχία που δεν έρχεται και γιορτάζοντας τον πόνο που οι ίδιοι δημιούργησαν», λένε στη LiFO οι σκηνοθέτες της παράστασης Δημήτρης Αγαρτζίδης και Δέσποινα Αναστάσογλου.

Για πρώτη φορά στο θέατρο η «Σεροτονίνη» του Μισέλ Ουελμπέκ από την ομάδα Elephas Tiliensis Facebook Twitter
Φωτο: Θωμάς Μπέλτσιος

«Ένα μικρό, λευκό, οβάλ δισκίο με μια τομή στη μέση. Δεν δημιουργεί, δεν μεταμορφώνει.[…] Δεν δίνει καμία μορφή ευτυχίας, ούτε πραγματική ανακούφιση, έχει μια άλλη λειτουργία. Μετατρέπει τη ζωή σε μια σειρά από τυπικότητες. Σε ξεγελάει. Και έτσι βοηθά τους ανθρώπους να ζουν ή τουλάχιστον να μην πεθάνουν για ένα διάστημα.

Ο θάνατος όμως πάντα επιβάλλεται, τα μόρια αποσυντίθενται και συνεχίζουν την προδιαγεγραμμένη τους πορεία. Είναι αναμφίβολα πιο γρήγορη για εκείνους που ποτέ δεν αντιμετώπισαν κατάματα τον κόσμο, για εκείνους που δεν αγάπησαν και δεν αγαπήθηκαν, για εκείνους που πάντα ήξεραν ότι δεν την παλεύουν τη ζωή. Εκείνοι, και είναι πολλοί, δεν έχουν να μετανιώσουν για τίποτα. Εγώ δεν είμαι αυτή η περίπτωση».

Για πρώτη φορά στο θέατρο η «Σεροτονίνη» του Μισέλ Ουελμπέκ από την ομάδα Elephas Tiliensis Facebook Twitter
Φωτο: Θωμάς Μπέλτσιος

Η «Σεροτονίνη» των Elephas Tiliensis απομονώνει τη στιγμή που η ευτυχία διαφεύγει. Αντλώντας υλικά από το θέατρο, τον κινηματογράφο, τη μουσική και το stand up, ο Δημήτρης Αγαρτζίδης και η Δέσποινα Αναστάσογλου δημιουργούν την πιο βαθιά υπαρξιακή τους παράσταση, μια ανθρώπινη εγκατάσταση για έναν κόσμο εγκατάλειψης χωρίς αλληλεγγύη, με μεταλλαγμένα προϊόντα και μεταλλαγμένους ανθρώπους. Αρκεί άραγε να πιστεύει κανείς στην αγάπη, για να πάψει να καταστρέφει κάθε της μορφή;

«Η αηδία μοιάζει απαραίτητη στον τρόπο που δουλεύουμε τη "Σεροτονίνη", είναι αναπόσπαστο μέρος της καταστροφικής πραγματικότητας που επιδιώκει να εκθέσει το μυθιστόρημα του Ουελμπέκ.

Η παράσταση ελίσσεται μέσα από μια σειρά από γελοίες ανατροπές στην προσωπική ζωή του Φλοράν, ξεσπά σε μια νότα νοσηρής αυτολύπησης και πεσιμισμού, για να εκθέσει την αγωνία όλων μας μπροστά στο άγνωστο και στη χαρά που φοβόμαστε, ή δεν γνωρίζουμε πώς να βάλουμε στη ζωή μας. Μέσα από το μαγικό καπέλο του, ο συγγραφέας βγάζει, για άλλη μια φορά, όχι ένα ζεστό και χνουδωτό λαγουδάκι, αλλά κάτι τουλάχιστον επικίνδυνα ζωντανό. Αυτός είναι και ο λόγος που αποφασίσαμε να δουλέψουμε αυτό το καθ' ομολογίαν ανατρεπτικό και αμφιλεγόμενο κείμενο», καταλήγουν οι δημιουργοί της παράστασης.

Για πρώτη φορά στο θέατρο η «Σεροτονίνη» του Μισέλ Ουελμπέκ από την ομάδα Elephas Tiliensis Facebook Twitter
Φωτο: Θωμάς Μπέλτσιος
Για πρώτη φορά στο θέατρο η «Σεροτονίνη» του Μισέλ Ουελμπέκ από την ομάδα Elephas Tiliensis Facebook Twitter
Φωτο: Θωμάς Μπέλτσιος
Για πρώτη φορά στο θέατΓια πρώτη φορά στο θέατρο η «Σεροτονίνη» του Μισέλ Ουελμπέκ από την ομάδα Elephas Tiliensisρο η "Σεροτονίνη" του Μισέλ Ουελμπέκ από την ομάδα Elephas tiliensis Facebook Twitter
Φωτο: Θωμάς Μπέλτσιος

«Σεροτονίνη» του Μισέλ Ουελμπέκ

Δραματουργία - Σκηνοθεσία: Δημήτρης Αγαρτζίδης, Δέσποινα Αναστάσογλου / Elephas Tiliensis

Σκηνικά - Κοστούμια: Μαγδαληνή Αυγερινού

Μουσική - Video - Φωτογραφίες: Θωμάς Μπέλτσιος

Σχεδιασμός φωτισμών: Ναυσικά Χριστοδουλάκου

Επιμέλεια κίνησης: Σοφία Μαυραγάνη

Παίζουν: Δημήτρης Αγαρτζίδης, Μαρία Γκιώνη, Μαρία Κωνσταντάκη, Άρης Λάσκος, Θεοδώρα Τζήμου. Ενίοτε special guest: Δήμητρα Βλαγκοπούλου

Μουσικός επί σκηνής: Θωμάς Μπέλτσιος

Κάμιρος

Ιθάκης 32, Κυψέλη, 2117251384, 6989945228

Από 3 έως 25 Ιανουαρίου κάθε Δευτέρα, Τρίτη, Σάββατο και Κυριακή & Δευτέρα 31 Ιανουαρίου & Τρίτη 1 Φεβρουαρίου

Ώρα: 21:00

Η παράσταση είναι κατάλληλη για θεατές άνω των 15 ετών.

Το μυθιστόρημα «Σεροτονίνη» του Μισέλ Ουελμπέκ κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Εστία.

Θέατρο
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Κομμώτριες / Μεταπολίτευση» του Μ. Μαρμαρινού: Ωδή σε μια εποχή ανεξήγητη, ζοφερή και αστεία

Θέατρο / «Κομμώτριες / Μεταπολίτευση» του Μ. Μαρμαρινού: Ωδή σε μια εποχή ανεξήγητη, ζοφερή και αστεία

Η παράσταση του Μιχαήλ Μαρμαρινού που παρουσιάζεται για δεύτερη σεζόν στο Θέατρο Θησείον διερευνά την ταυτότητά μας είκοσι χρόνια μετά τον «Εθνικό Ύμνο», μέσα από σκηνές σπαρακτικές και κωμικοτραγικές.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Ο Καλντερόν και «ο Γιατρός της Τιμής του»: Decadence, πλούτος και χυδαιότητα στο Μεσαίωνα, όπως σήμερα

Θέατρο / «Ο Γιατρός της Τιμής του»: Μεσαιωνική παρακμή, πλούτος και χυδαιότητα στο Θέατρο Πόρτα

Η δεύτερη παράσταση που σκηνοθετεί φέτος ο Θωμάς Μοσχόπουλος είναι το άγνωστο στην Ελλάδα αριστούργημα του Ισπανού Καλντερόν ντε λα Μπάρκα που έχει χαρακτηριστεί ως «ένα από τα πιο ανησυχητικά έργα του παγκόσμιου δραματολογίου».
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Η τραγική ιστορία του Βαγγέλη Γιακουμάκη γίνεται θεατρική παράσταση

Θέατρο / Η σοκαριστική ιστορία του Βαγγέλη Γιακουμάκη έγινε θεατρική παράσταση

Η παράσταση-ντοκουμέντο «801,5 μ.» βασίζεται στην υπόθεση του αδικοχαμένου φοιτητή της Γαλακτοκομικής Σχολής Ιωαννίνων και ανεβαίνει από το ΔΗΠΕΘΕ Ιωαννίνων στο Θέατρο Τζένη Καρέζη.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Η οδύνη που δεν εκλύεται

Θέατρο / Η οδύνη που δεν εκλύεται

Μέσα από μια πολυπρισματική θεατρική αφήγηση ο συγγραφέας του έργου «Το πιο όμορφο σώμα που έχει βρεθεί ποτέ σε αυτό το μέρος» επιχειρεί να αναδείξει το πολυσύνθετο τοπίο καταπίεσης και εκφοβισμού που οδηγεί σε ακραία φαινόμενα βίας.
ΛΟΥΙΖΑ ΑΡΚΟΥΜΑΝΕΑ
Φωκάς Ευαγγελινός: «Με ζουρνάδες έχω μεγαλώσει, στις ντίσκο χόρευα επειδή χόρευαν γύρω μου»

Οι Αθηναίοι / Φωκάς Ευαγγελινός: «Με ζουρνάδες έχω μεγαλώσει, στις ντίσκο χόρευα»

Από τους πιο αγαπητούς χορευτές και χορογράφους της Ελλάδας, ο Φωκάς Ευαγγελινός αφηγείται την πορεία του από τις εποχές που η τέχνη του χορού δεν έχαιρε μεγάλης αναγνώρισης μέχρι σήμερα που -ευτυχώς- τα πράγματα έχουν αλλάξει πολύ.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Αργύρης Ξάφης: «Η φράση “πάμε κι ό,τι γίνει” είναι ενδεικτική μιας νοοτροπίας που μας έχει γαμήσει σε αυτή τη χώρα σε κάθε επίπεδο»

Θέατρο / Αργύρης Ξάφης: «Να μου προτείνουν τι; Να αναλάβω το Εθνικό; Δεν με ενδιαφέρει»

Το «Πιο όμορφο σώμα που έχει βρεθεί ποτέ σε αυτό το μέρος» είναι από τις πιο επιτυχημένες παραστάσεις της σεζόν και με την ευκαιρία βρεθήκαμε με τον Αργύρη Ξάφη στο θέατρο Θησείο.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ
Τι συμβαίνει με το Θεατρικό Μουσείο;

Θέατρο / Τι συμβαίνει με το Θεατρικό Μουσείο;

Η υπουργός Πολιτισμού, Λίνα Μενδώνη, μιλά για τις εργασίες μεταστέγασής του στην οικία Αλεξάνδρου Σούτσου, για την πολύτιμη αρχειακή συλλογή αλλά και για το τι αναμένεται να γίνει με τα καμαρίνια σπουδαίων ηθοποιών.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Περιμένοντας τον Γκοντό του Θεόδωρου Τερζόπουλου

Θέατρο / «Περιμένοντας τον Γκοντό»: Ο Θεόδωρος Τερζόπουλος ανατρέπει όσα γνωρίζαμε για το αριστούργημα του Μπέκετ

Ένα ταξίδι, μια παράσταση, μια συνάντηση με τον σημαντικότερο εν ζωή Έλληνα σκηνοθέτη: από το Μιλάνο στην Αθήνα, από το Piccolo Teatro στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση, το «Περιμένοντας τον Γκοντό» του Θεόδωρου Τερζόπουλου προσφέρει μια ριζοσπαστική ανάγνωση του έργου του Μπέκετ.
ΛΟΥΙΖΑ ΑΡΚΟΥΜΑΝΕΑ