«Σεροτονίνη» του Μισέλ Ουελμπέκ: Για πρώτη φορά στο θέατρο από την ομάδα Elephas Tiliensis

«Σεροτονίνη» του Μισέλ Ουελμπέκ: Για πρώτη φορά στο θέατρο από την ομάδα Elephas Tiliensis Facebook Twitter
0

Το ανατρεπτικό έργο «Σεροτονίνη» του Μισέλ Ουελμπέκ, ενός από τους πιο δαιμόνιους κι επιδραστικούς σύγχρονους λογοτέχνες, ανεβάζουν σε ελεύθερη μεταφορά στο θέατρο, για πρώτη φορά παγκοσμίως, οι Elephas Tiliensis, από τις 3 Ιανουαρίου στην Κάμιρο. Μια παράσταση πολλαπλών μέσων, σε συν-σκηνοθεσία Δημήτρη Αγαρτζίδη και Δέσποινας Αναστάσογλου, βαθιά υπαρξιακή, ανορθόδοξα ρομαντική, για τις ψευδαισθήσεις και τα αδιέξοδα του σύγχρονου πολιτισμού.

«Απόψε θα περάσουμε πολύ καλά! Απόψε κανείς δεν πεθαίνει από λύπη. Απόψε κανείς δεν θα πηδήξει απ’ το παράθυρο. Πετάξτε τα αντικαταθλιπτικά σας. Σας επιφυλάσσουμε εκπλήξεις. Μια γιορτή. Όχι γενεθλίων. Μια γιορτή επικείμενου θανάτου. Ένα τεράστιο σόου, όπου όλα βγαίνουν στη φόρα. Προσφέρουμε λεμόνια από την Κίνα, κρασιά από την Καλιφόρνια, κρέατα από την Αργεντινή και κίτρινα γιλέκα. Χαμένες αγάπες, λάθη, διαψευσμένες καλοσύνες, τσαλαπατημένα όνειρα, απελπισμένοι έρωτες, προδομένες φιλίες, ενοχές και μεταμέλειες. Όλα απόψε τα ξεχνάμε και αναζητάμε αγνή Σεροτονίνη».

Ο ήρωας του έργου, ο Φλοράν, ανώτερο στέλεχος στο γαλλικό υπουργείο Γεωργίας, εκπαιδευμένος να δομεί τεχνοκρατικά τη ζωή του και να κυριαρχεί στη φύση, στέκεται ηττημένος απέναντι στο μεγαλείο της, οδηγούμενος στην κατάθλιψη και τη συναισθηματική στειρότητα. Στα 46 του μόλις χρόνια, μια σκέψη καρφώνεται στο μυαλό του: «Έτσι είναι πλασμένοι να ζουν οι άνθρωποι;». Η νιότη του τελειώνει με τον τρόπο που η παγκοσμιοποίηση αποτελειώνει τη γεωργία και την κτηνοτροφία της Ευρώπης.

Η «Σεροτονίνη» είναι ένα έργο άκρατου κυνισμού, ακραίου χιούμορ και σαρκασμού για την πολιτική παρακμή του σύγχρονου κόσμου, που εξασθενεί το σώμα και την ψυχή. Ματαιωμένοι άνθρωποι σε έναν ματαιωμένο κόσμο, σκληρό, ανελέητο για τους αδύναμους, που δεν τηρεί σχεδόν ποτέ τις υποσχέσεις του.

Η «Σεροτονίνη» είναι ένα έργο άκρατου κυνισμού, ακραίου χιούμορ και σαρκασμού για την πολιτική παρακμή του σύγχρονου κόσμου, που εξασθενεί το σώμα και την ψυχή. Ματαιωμένοι άνθρωποι σε έναν ματαιωμένο κόσμο, σκληρό, ανελέητο για τους αδύναμους, που δεν τηρεί σχεδόν ποτέ τις υποσχέσεις του. Πατριαρχία, ρατσισμός, ένοπλη βία, διακρίσεις, φυλετικά στερεότυπα, έλλειψη ψυχολογικής υποστήριξης, body shaming. Πυρκαγιές, καταστροφές, πανδημίες. Η φύση εκδικείται.

Σε μια παρακμασμένη Ευρώπη, καθένας είναι ερήμην δυστυχής. Η κατάθλιψη είναι μια εν δυνάμει συνθήκη που επιβάλλεται από μια τοξική κοινωνία. Η αρρώστια γίνεται το παιδαγωγικό εργαλείο στον δρόμο για την ευτυχία.

«Οι γυναικείοι χαρακτήρες που δεν υπήρξαν ποτέ το δυνατό σημείο του Ουελμπέκ, και εδώ όσοι παρελαύνουν έχουν περίπου τόσο ανθρώπινο ενδιαφέρον όσο ένας κατάλογος sexbots, εδώ θα πάρουν τον λόγο. Προβοκάτσιες, συμπεριλαμβανομένης της πρότασης να επαναξιολογηθεί ο στρατηγός Φράνκο ως "πραγματικός γίγαντας" για τη συμβολή του στην ανάπτυξη του μαζικού τουρισμού είναι χαρακτηριστικές του συνόλου του έργου, ενώ αποτυπώνει σκηνές παιδοφιλίας, κτηνοβασίας, παιδοκτονίας που πραγματικά θα προτιμούσε κάποιος να μην είχε διαβάσει.

Ο Ουελμπέκ παίζει με ένα παιχνίδι ταυτοτήτων του εαυτού του ως λευκού, δυτικού, διανοούμενου άντρα και του γεμάτου αυτολύπηση ήρωά του που χάνεται σε μια νοσηρή και αυτοπαρωδική περιπλάνηση σε μια Ευρώπη που παρακμάζει. Το πρίσμα του συγγραφέα είναι το πρίσμα της ανδροκρατούμενης σύγχρονης διανόησης και εκθέτει όσα στον δυτικό κόσμο μας προκαλούν αποστροφή.

Ναι, ο Ουελμπέκ είναι αμφιλεγόμενος καλλιτέχνης, αλλά συγκρούεται στο έργο του με την κανονικότητα και την υποκρισία της δυτικής κουλτούρας και αυτό είναι τουλάχιστον άβολο, αλλά χρήσιμο στην τωρινή συγκυρία.

Στην παράσταση θα δούμε τον ήρωα να εκτρέπεται από το ένα άκρο στο άλλο, από την απελπισία στη φαιδρότητα, χωρίς τη σοβαροφάνεια και τη βαρύτητα που στηλιτεύει ο συγγραφέας στο έργο του. Οι χαρακτήρες θα πάρουν φωνή, θα χορέψουν, θα τραγουδήσουν, θα δείξουν τα ταλέντα τους, θα φτιάξουν ένα τελετουργικό για ανθρώπους, ζώα και φαντάσματα, κάνοντας μια επίκληση στην ευτυχία που δεν έρχεται και γιορτάζοντας τον πόνο που οι ίδιοι δημιούργησαν», λένε στη LiFO οι σκηνοθέτες της παράστασης Δημήτρης Αγαρτζίδης και Δέσποινα Αναστάσογλου.

Για πρώτη φορά στο θέατρο η «Σεροτονίνη» του Μισέλ Ουελμπέκ από την ομάδα Elephas Tiliensis Facebook Twitter
Φωτο: Θωμάς Μπέλτσιος

«Ένα μικρό, λευκό, οβάλ δισκίο με μια τομή στη μέση. Δεν δημιουργεί, δεν μεταμορφώνει.[…] Δεν δίνει καμία μορφή ευτυχίας, ούτε πραγματική ανακούφιση, έχει μια άλλη λειτουργία. Μετατρέπει τη ζωή σε μια σειρά από τυπικότητες. Σε ξεγελάει. Και έτσι βοηθά τους ανθρώπους να ζουν ή τουλάχιστον να μην πεθάνουν για ένα διάστημα.

Ο θάνατος όμως πάντα επιβάλλεται, τα μόρια αποσυντίθενται και συνεχίζουν την προδιαγεγραμμένη τους πορεία. Είναι αναμφίβολα πιο γρήγορη για εκείνους που ποτέ δεν αντιμετώπισαν κατάματα τον κόσμο, για εκείνους που δεν αγάπησαν και δεν αγαπήθηκαν, για εκείνους που πάντα ήξεραν ότι δεν την παλεύουν τη ζωή. Εκείνοι, και είναι πολλοί, δεν έχουν να μετανιώσουν για τίποτα. Εγώ δεν είμαι αυτή η περίπτωση».

Για πρώτη φορά στο θέατρο η «Σεροτονίνη» του Μισέλ Ουελμπέκ από την ομάδα Elephas Tiliensis Facebook Twitter
Φωτο: Θωμάς Μπέλτσιος

Η «Σεροτονίνη» των Elephas Tiliensis απομονώνει τη στιγμή που η ευτυχία διαφεύγει. Αντλώντας υλικά από το θέατρο, τον κινηματογράφο, τη μουσική και το stand up, ο Δημήτρης Αγαρτζίδης και η Δέσποινα Αναστάσογλου δημιουργούν την πιο βαθιά υπαρξιακή τους παράσταση, μια ανθρώπινη εγκατάσταση για έναν κόσμο εγκατάλειψης χωρίς αλληλεγγύη, με μεταλλαγμένα προϊόντα και μεταλλαγμένους ανθρώπους. Αρκεί άραγε να πιστεύει κανείς στην αγάπη, για να πάψει να καταστρέφει κάθε της μορφή;

«Η αηδία μοιάζει απαραίτητη στον τρόπο που δουλεύουμε τη "Σεροτονίνη", είναι αναπόσπαστο μέρος της καταστροφικής πραγματικότητας που επιδιώκει να εκθέσει το μυθιστόρημα του Ουελμπέκ.

Η παράσταση ελίσσεται μέσα από μια σειρά από γελοίες ανατροπές στην προσωπική ζωή του Φλοράν, ξεσπά σε μια νότα νοσηρής αυτολύπησης και πεσιμισμού, για να εκθέσει την αγωνία όλων μας μπροστά στο άγνωστο και στη χαρά που φοβόμαστε, ή δεν γνωρίζουμε πώς να βάλουμε στη ζωή μας. Μέσα από το μαγικό καπέλο του, ο συγγραφέας βγάζει, για άλλη μια φορά, όχι ένα ζεστό και χνουδωτό λαγουδάκι, αλλά κάτι τουλάχιστον επικίνδυνα ζωντανό. Αυτός είναι και ο λόγος που αποφασίσαμε να δουλέψουμε αυτό το καθ' ομολογίαν ανατρεπτικό και αμφιλεγόμενο κείμενο», καταλήγουν οι δημιουργοί της παράστασης.

Για πρώτη φορά στο θέατρο η «Σεροτονίνη» του Μισέλ Ουελμπέκ από την ομάδα Elephas Tiliensis Facebook Twitter
Φωτο: Θωμάς Μπέλτσιος

Για πρώτη φορά στο θέατρο η «Σεροτονίνη» του Μισέλ Ουελμπέκ από την ομάδα Elephas Tiliensis Facebook Twitter
Φωτο: Θωμάς Μπέλτσιος

Για πρώτη φορά στο θέατΓια πρώτη φορά στο θέατρο η «Σεροτονίνη» του Μισέλ Ουελμπέκ από την ομάδα Elephas Tiliensisρο η "Σεροτονίνη" του Μισέλ Ουελμπέκ από την ομάδα Elephas tiliensis Facebook Twitter
Φωτο: Θωμάς Μπέλτσιος

«Σεροτονίνη» του Μισέλ Ουελμπέκ

Δραματουργία - Σκηνοθεσία: Δημήτρης Αγαρτζίδης, Δέσποινα Αναστάσογλου / Elephas Tiliensis

Σκηνικά - Κοστούμια: Μαγδαληνή Αυγερινού

Μουσική - Video - Φωτογραφίες: Θωμάς Μπέλτσιος

Σχεδιασμός φωτισμών: Ναυσικά Χριστοδουλάκου

Επιμέλεια κίνησης: Σοφία Μαυραγάνη

Παίζουν: Δημήτρης Αγαρτζίδης, Μαρία Γκιώνη, Μαρία Κωνσταντάκη, Άρης Λάσκος, Θεοδώρα Τζήμου. Ενίοτε special guest: Δήμητρα Βλαγκοπούλου

Μουσικός επί σκηνής: Θωμάς Μπέλτσιος

Κάμιρος

Ιθάκης 32, Κυψέλη, 2117251384, 6989945228

Από 3 έως 25 Ιανουαρίου κάθε Δευτέρα, Τρίτη, Σάββατο και Κυριακή & Δευτέρα 31 Ιανουαρίου & Τρίτη 1 Φεβρουαρίου

Ώρα: 21:00

Η παράσταση είναι κατάλληλη για θεατές άνω των 15 ετών.

Το μυθιστόρημα «Σεροτονίνη» του Μισέλ Ουελμπέκ κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Εστία.

Θέατρο
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Κομμώτριες / Μεταπολίτευση» του Μ. Μαρμαρινού: Ωδή σε μια εποχή ανεξήγητη, ζοφερή και αστεία

Θέατρο / «Κομμώτριες / Μεταπολίτευση» του Μ. Μαρμαρινού: Ωδή σε μια εποχή ανεξήγητη, ζοφερή και αστεία

Η παράσταση του Μιχαήλ Μαρμαρινού που παρουσιάζεται για δεύτερη σεζόν στο Θέατρο Θησείον διερευνά την ταυτότητά μας είκοσι χρόνια μετά τον «Εθνικό Ύμνο», μέσα από σκηνές σπαρακτικές και κωμικοτραγικές.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Ο Καλντερόν και «ο Γιατρός της Τιμής του»: Decadence, πλούτος και χυδαιότητα στο Μεσαίωνα, όπως σήμερα

Θέατρο / «Ο Γιατρός της Τιμής του»: Μεσαιωνική παρακμή, πλούτος και χυδαιότητα στο Θέατρο Πόρτα

Η δεύτερη παράσταση που σκηνοθετεί φέτος ο Θωμάς Μοσχόπουλος είναι το άγνωστο στην Ελλάδα αριστούργημα του Ισπανού Καλντερόν ντε λα Μπάρκα που έχει χαρακτηριστεί ως «ένα από τα πιο ανησυχητικά έργα του παγκόσμιου δραματολογίου».
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

ΤΕΤΑΡΤΗ Τζόαν Κόπτζεκ: «O Ζίζεκ κρατά ζωντανή τη θεματολογία της ψυχανάλυσης όλα αυτά τα χρόνια»

Θέατρο / Τζόαν Κόπτζεκ: «O Ζίζεκ κρατά ζωντανή τη θεματολογία της ψυχανάλυσης»

Η κορυφαία Αμερικανίδα φιλόσοφος και ψυχαναλύτρια συζητά με τον συνθέτη Χαράλαμπο Γωγιό πριν από την εμφάνισή της στη διημερίδα της Εναλλακτικής Σκηνής της ΕΛΣ για τη νέα όπερα του συνθέτη «Ο θάνατος του Άντονυ».
THE LIFO TEAM
Αγορίτσα Οικονόμου: Δεν είδα το Σπιρτόκουτο ούτε τώρα, επειδή θαυμάζω απεριόριστα την Κοκκίδου

Θέατρο / Αγορίτσα Οικονόμου: «Δεν είδα το Σπιρτόκουτο ούτε τώρα, επειδή θαυμάζω την Κοκκίδου»

Η ηθοποιός που υποδύεται τη Μαρία στη μιούζικαλ διασκευή της ταινίας του Οικονομίδη εξηγεί γιατί απέφυγε να δει την ταινία και μιλά για τον ρόλο της ως σταυροδρόμι γυναικείας υποτίμησης και επανάστασης.
ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΓΑΛΑΝΟΠΟΥΛΟΥ
ΔΙΟΡΘΩΘΗΚΕ- Πόσο διαφέρει η «Στέλλα» σε σκηνοθεσία Γ. Περλέγκα από την ταινία του Κακογιάννη;

The Review / Πόσο διαφέρει η «Στέλλα» σε σκηνοθεσία Γ. Περλέγκα από την ταινία του Κακογιάννη;

Ο Χρήστος Παρίδης και η Χριστίνα Γαλανοπούλου, διευθύντρια σύνταξης του φεμινιστικού microsite ampa του LIFO.gr, συζητάνε για την παράσταση «Η Στέλλα με τα κόκκινα γάντια» σε σκηνοθεσία Γιάννου Περλέγκα.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Σπιρτόκουτο, το μιούζικαλ: Η παθογένεια και το μεγαλείο της μικροαστικής οικογένειας σε ένα μοναδικό μουσικό έργο στη σκηνή της Στέγης

Θέατρο / «Σπιρτόκουτο The Musical»: Η πυριτιδαποθήκη της μικροαστικής οικογένειας στη σκηνή της Στέγης

Η Αφροδίτη Παναγιωτάκου, ο Γιάννης Οικονομίδης, ο Γιάννης Νιάρρος και ο Αλέξανδρος Λιβιτσάνος συζητούν για το χρονικό δημιουργίας του (μιούζικαλ) «Σπιρτόκουτου» είκοσι χρόνια μετά τη θρυλική ταινία.
M. HULOT
Μπένος-Χαλκιάς: Οι πρωταγωνιστές του Παπακαλιάτη στην πρώτη τους κοινή συνέντευξη

Οθόνες / Μπένος-Χαλκιάς: Οι πρωταγωνιστές του Παπακαλιάτη στην πρώτη τους κοινή συνέντευξη

Οι δύο νεαροί ηθοποιοί του «Maestro», της πρώτης ελληνικής σειράς που θα προβληθεί μέσω της streaming πλατφόρμας του Netflix, έχουν διαφορετική αφετηρία, όμως οι δρόμοι τους διασταυρώνονται συχνά.
ΖΩΗ ΠΑΡΑΣΙΔΗ
Δημήτρης Παπαϊωάννου: «Την πόρτα της γελοιότητας την περνά κανείς πάρα πολύ εύκολα»

Χορός / Δημήτρης Παπαϊωάννου: «Την πόρτα της γελοιότητας την περνά κανείς πολύ εύκολα»

Θα είναι η τελευταία φορά που θα συμμετάσχει ο ίδιος «με σάρκα και αίμα» στη δική του δουλειά, δηλώνει ο Έλληνας δημιουργός για το νέο του έργο που έχει τίτλο «INK» και θα κάνει πρεμιέρα στο Μέγαρο Μουσικής τον Ιανουάριο.
ΛΟΥΙΖΑ ΑΡΚΟΥΜΑΝΕΑ
Δάκρυα και αίμα: «Ο Πύργος του Κυανοπώγωνα» στη Λυρική

Αφιέρωμα Εθνική Λυρική Σκηνή / Δάκρυα και αίμα: «Ο Πύργος του Κυανοπώγωνα» στη Λυρική

Το σκοτεινό, αιμοσταγές αριστούργημα του Μπέλα Μπάρτοκ θα παρουσιαστεί τον Μάρτιο του 2023 στην Εθνική Λυρική Σκηνή, σε μουσική διεύθυνση Βασίλη Χριστόπουλου, σκηνοθεσία Θέμελη Γλυνάτση και σκηνικά-κοστούμια του Λέσλι Τράβερς.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
ΚΡΙΣ ΡΑΝΤΑΝΟΦ

Θέατρο / Κρις Ραντάνοφ: «Από μια μικρή πόλη της Βουλγαρίας βρέθηκα ξαφνικά στο κόκκινο χαλί»

Από τις πιο ευγενικές και χαμογελαστές παρουσίες του ελληνικού θεάτρου, ο ηθοποιός μιλά για τα παιδικά του χρόνια στη Βουλγαρία του «Παραπετάσματος», τα πρώτα του βήματα στην Ελλάδα και τα συναρπαστικά πρότζεκτ που τον απασχολούν σήμερα - από την παράσταση του Εθνικού «Τα φώτα της πόλης/Τσάρλι Τσάπλιν» μέχρι την ταινία «Dodo» του Πάνου Κούτρα.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ

σχόλια

Δεν υπάρχει δυνατότητα σχολιασμού

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

THE GOOD LIFO ΔΗΜΟΦΙΛΗ