Το Open Light είναι ένα πείραμα. Αυτοτελείς εικόνες ξεπροβάλλουν μέσα από μια δυναμική βιτρίνα, όπου φως, μουσική, ήχοι και λέξεις δημιουργούν έναν σκηνικό τόπο υπερέκθεσης, κατανάλωσης και έκφρασης τοπίων δημόσιων και ιδιωτικών.
Το Open Light, αποτελείται από 16 ψηφίδες - κομμάτια παραστατικού υλικού, που ακροβατούν στο σταυροδρόμι ανάμεσα στη φωτιστική εγκατάσταση και τη site specific performance. Οι θεατές είναι οι περαστικοί του δρόμου, η σκηνή είναι η βιτρίνα, δεν υπάρχουν θέσεις θεάτρου, δεν υπάρχει φουαγιέ, το φουαγιέ είναι το περίπτερο απέναντι. Το Open Light θα φιλοξενείται για έξι βράδια στον χώρο «Προσωρινός» (Δεινοκράτους 103), στις παρυφές του Κολωνακίου, μιας συνοικίας γνωστής για τα μαγαζιά και τις βιτρίνες της.
Αν σταθείτε μπροστά στη μεγάλη τζαμένια πρόσοψη του «Προσωρινού», μέσα στους ήχους και τα φώτα της πόλης, διεκδικώντας ξανά τον δημόσιο χώρο και κοιτάζοντας σιωπηλά μέσα σας, εκεί, θα βρεθείτε απέναντι από τα παραστατικά υλικά, μαζί και πάλι για πρώτη φορά μετά από 6 μήνες, αντίκρυ ο ένας στον άλλον στη μέση του δρόμου, με το τζάμι της βιτρίνας ανάμεσα, και θα κοιταχτείτε κάτω από τον βραδινό ουρανό της Αθήνας.
Μέσα στις βραδινές πρόβες, η Γιούλα Μπούνταλη και η Χριστίνα Θανάσουλα μιλούν στη LiFO για την ιδέα, την προετοιμασία και την εμπειρία αυτής της περφόρμανς, που είναι προσωπική και δημόσια.
Το Open Light ως τίτλος είναι ένα κλείσιμο του ματιού και ένας φόρος τιμής στην ανεκτίμητη προσφορά των open mic βραδιών μουσικής, ποίησης και stand up σε κλαμπ ανά τον κόσμο, που αποτέλεσαν σημείο συνάντησης, έμπνευσης και εμπέδωσης μιας κουλτούρας δημόσιας ανταλλαγής και πειραματισμού ανάμεσα σε καλλιτέχνες και κοινό. .
— Πού σας πετυχαίνουμε αυτή την στιγμή;
Γιούλα: Αυτές τις μέρες είμαστε στην πολύ χαρούμενη φάση όπου όλα τα βασικά στοιχεία της παράστασης –η βιτρίνα, το φως, τα κείμενα, οι μουσικές και οι ηχογραφήσεις– έχουν ολοκληρωθεί και μπορούμε να αρχίσουμε να τα τοποθετούμε μαζί. Είναι μια αφήγηση που «συναρμολογείται» από διαφορετικά υλικά. Και είμαστε πολύ τυχερές γιατί αυτές είναι και οι πρώτες μέρες που τα δοκιμάζουμε όλα αυτά όχι σε έναν σκοτεινό και έρημο δρόμο, αλλά σε μια Δεινοκράτους που έχει πια ζωή, έχει περαστικούς που ήδη στέκονται στον δρόμο ή το πεζοδρόμιο και παρακολουθούν τις μουσικές και τα φώτα να αλλάζουν καθώς εμείς στήνουμε το Open Light.
— Τι είναι το Open Light;
Γιούλα: Ως τίτλος είναι ένα κλείσιμο του ματιού και ένας φόρος τιμής στην ανεκτίμητη προσφορά των open mic βραδιών μουσικής, ποίησης και stand up σε κλαμπ ανά τον κόσμο, που αποτέλεσαν σημείο συνάντησης, έμπνευσης και εμπέδωσης μιας κουλτούρας δημόσιας ανταλλαγής και πειραματισμού ανάμεσα σε καλλιτέχνες και κοινό.
Όταν, λοιπόν, μου πρότεινε η Χριστίνα Θανάσουλα την ιδέα να φτιάξουμε μια παράσταση στον Προσωρινό, αποκλειστικά αφιερωμένη στο φως, ενθουσιάστηκα γιατί κούμπωσε και με τη δική μου διάθεση να ψάξω για έναν νέο τρόπο απεύθυνσης. Και η ιδέα ότι ο θεατής θα μπορούσε να είναι ο κάθε περαστικός με τον ίδιο τρόπο που είμαστε όλοι θεατές κάθε εμπορικής ή άλλης βιτρίνας της πόλης, μου φάνηκε κάτι εξαιρετικά δελεαστικό και σε επίπεδο συγγραφής κειμένων και σε επίπεδο υποκριτικής και ερμηνείας. Τι μπορεί, δηλαδή, να αφηγηθεί μια βιτρίνα και πόσες πολλές φωνές και ιστορίες μπορεί να εναλλάξει και με ποιον τρόπο. Και από αυτή την άποψη μάς αρέσει να ονομάζουμε όλο αυτό που κάνουμε ένα πείραμα.
Τέλος, κάλεσα σε αυτή την περιπέτεια και την Devika, DJ ηλεκτρονικής και πειραματικής μουσικής της οποίας τη δουλειά θαυμάζω και με συγκινεί ο ήχος, στην τρίτη συνεχόμενη συνεργασία μας, μετά το Όσοι Κοιμούνται στην Πειραματική του Εθνικού και τα Καπνοτόπια, πάλι στον Προσωρινό.
Χριστίνα: Η βιτρίνα είναι ένας χώρος-μη χώρος τελείως προσωρινός, δεν είναι «μέσα», ούτε «έξω», στο δικό μου μυαλό, προσδιορίζεται ως «κάπου στο ενδιάμεσο», μοιάζει με παράθυρο που δίνει επιλεκτικά πληροφορίες για το μέσα/το ιδιωτικό, απευθύνεται στο έξω/το δημόσιο. Πάντα με εντυπωσίαζε ο εφήμερος κόσμος της βιτρίνας, πώς μεταμορφώνονται οι βιτρίνες με τις εποχές, η δύναμη της καλής βιτρίνας… Όταν το 2016 κάναμε πρόβες για το «Δολοφόνο του Τόκιο» στον Προσωρινό, οι περαστικοί σταματούσαν και κοιτούσαν. Στα «Καπνοτόπια» το 2019 είχαμε τοποθετήσει ένα επιδαπέδιο λαμπατέρ έξω στον δρόμο, πάλι οι περαστικοί ρωτούσαν «τι γίνεται εδώ», οι γείτονες έδειχναν ενδιαφέρον, μας μιλούσαν.
Ήθελα να κάνουμε κάτι με πρωταγωνιστή τον χώρο και το στίγμα του στο αστικό τοπίο. Και στην άλλη μεριά της ζυγαριάς, υπήρχε το φως: ένα πολύ ισχυρό υλικό, υποσυνείδητος κώδικας θεατρικής δραματουργίας και ταυτόχρονα καταλυτικός παράγοντας της σωστής βιτρίνας.
— Μιλήστε μου για αυτή την ιδέα.
Χριστίνα: Η ιδέα ήρθε έτσι ξαφνικά, σκέφτηκα τι ωραία που θα ήταν να γινόταν μια παράσταση στον Προσωρινό, πίσω από την τζαμένια πρόσοψη, τη βιτρίνα. Το κοινό να στέκεται έξω, κάτι σαν θερινό σινεμά ή σαν συναυλία, να μπορεί να πιει την μπίρα του, να μιλήσει στον διπλανό του δίχως να έχει την αίσθηση ότι ενοχλεί. Να είμαστε έξω, να νιώθουμε ωραία. Να πειραματιστούμε με το φως, να δούμε πώς μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως υλικό μέσα στη βιτρίνα δίχως να είναι διακοσμητικό, να γίνει κινητήριος δύναμη, αφετηρία. Και να κάνουμε κάτι που να είναι σαν lighting installation, αλλά να έχει και στοιχεία performance, να κάνουμε κάτι που δεν έχουμε κάνει ξανά, για το οποίο δεν υπάρχει συνταγή, εγχειρίδιο, να κάνουμε κάτι το οποίο δεν ξέρουμε ακριβώς πώς να το ονομάσουμε ή ποια είναι η διαδικασία του, όμως θέλουμε να το κάνουμε, να εμπιστευτούμε τα υλικά και να τα αναμείξουμε παράλογα τολμηρά. Και κάπως έτσι γεννήθηκε το Open Light.
— Πώς κύλησε η δουλειά αυτούς τους μήνες όπου όλα ήταν περιορισμένα ή απαγορευμένα;
Γιούλα: Σχεδιάζοντας τους τελευταίους μήνες το Open Light περπατούσα αρκετές ώρες καθημερινά με τον σκύλο μου σε μια έρημη πόλη και διάβαζα κείμενα πάνω στη σημασία της δημόσιας σφαίρας (από το The Arcade Project του Benjamin, τη Μητροπολιτική Αισθητική του Simmel, τα κείμενα του Πικιώνη για την πνευματική αξία του περπατήματος και του περιπατητή της πόλης, μέχρι τους Ανθρώπους του Δάσους της Annie Proulx που περιγράφει με τον πιο πρωτότυπο τρόπο την έξαρση της σπατάλης ενάντια στη φύση στις δυτικές κοινωνίες από το 1700 περίπου μέχρι τις μέρες μας) και συνειδητοποίησα ότι το Open Light γεννήθηκε και από την επιπλέον ανάγκη η πόλη και τα κτίριά της να πάψουν να είναι απρόσωπα, να σταματήσουν να είναι δεδομένα, εσωστρεφή και κλειστά σαν καταφύγια κάποιας επικείμενης καταστροφής που πλανάται στην ατμόσφαιρα. Αλλά να ανοίξουν, να αποκτήσουν εξωστρέφεια, να αφηγηθούν την ιστορία τους, τους λόγους που σχεδιάστηκαν όπως σχεδιάστηκαν και που χρησιμοποιούνται όπως χρησιμοποιούνται, σωστά ή λάθος.
Και τέλος, εμείς, οι κάτοικοι, οι πολίτες, οι περαστικοί, να ξαναζήσουμε στους δρόμους. Οι δρόμοι μιας πόλης δεν είναι ένα βιαστικό τράνζιτ, είναι προορισμός από μόνοι τους. Είναι ένας ανεκτίμητος τόπος ζωής, χαράς, συνάντησης, ελευθερίας, αντιπαράθεσης, ανταλλαγής, περισυλλογής, γαλήνης. Και η παράστασή μας θα ήθελα να αποτελέσει έναν τέτοιο τόπο και να συντείνει σε αυτή την εμπειρία του δρόμου.
Χριστίνα: Πριν από δύο μήνες, στα τέλη Μαρτίου, στήσαμε κάποια φώτα και αρχίσαμε να δοκιμάζουμε ιδέες. Δοκιμάσαμε ντισκομπάλες, χριστουγεννιάτικα λαμπάκια, παλιά λαμπατέρ, φέραμε από το σπίτι μας πανωφόρια, μεσοφόρια, στέκες πριγκίπισσας και αρχίσαμε να παίζουμε. Περάσαμε ώρες μπροστά στη βιτρίνα, έξω στον δρόμο, να αλλάζουμε τη διαρρύθμιση, να μπαινοβγαίνουμε σε αυτόν τον καινούργιο κόσμο.
Συντελεστές:
Κείμενο-Περφόρμανς: Γιούλα Μπούνταλη
Σχεδιασμός Φωτισμών: Χριστίνα Θανάσουλα
Μουσική: Devika
Βοηθός Φωτισμών-Φωτογραφίες: Μαριέττα Παυλάκη
Voice-Music Production: ELIOT / Amour Records
Παραγωγή της Εταιρία Θεάτρου Διασπορά με την υποστήριξη του ΥΠ.ΠΟ.
Βασισμένο σε μια ιδέα της Χριστίνας Θανάσουλα
Open Light
Ιστορίες μέσα από την βιτρίνα - Έξι βράδια στη Δεινοκράτους
Προσωρινός – Δεινοκράτους 103
28-29-30 Μαΐου & 4-5-6 Ιουνίου 2021
Έναρξη: 21:30
Διάρκεια: 40’
Είσοδος Ελεύθερη
