Ένα από τα δημοφιλέστερα off Broadway μιούζικαλ, το The last five years του βραβευμένου με τρία Τόνι Αμερικανού συνθέτη Τζέισον Ρόμπερτ Μπράουν, επιστρέφει στην Εναλλακτική Σκηνή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. Η νεοϋορκέζικη ιστορία ενός ασυνήθιστου έρωτα ζωντανεύει επί σκηνής, προσφέροντας μια αξέχαστη μουσικοθεατρική εμπειρία. Το έργο παρουσιάζεται σε μουσική διεύθυνση Μιχάλη Παπαπέτρου και μετάφραση και σκηνοθεσία του πολυπράγμονα κωμικού και λιμπρετίστα Δημήτρη Δημόπουλου. Τους πρωταγωνιστικούς ρόλους ερμηνεύουν η Βάσια Ζαχαροπούλου και ο Πάρις Παρασκευάδης.
Ένα έντονα συναισθηματικό και προσωπικό μιούζικαλ δωματίου με θέμα δύο εικοσάρηδες Νεοϋορκέζους, την Κάθυ και τον Τζέιμι, που βρίσκουν και χάνουν τον έρωτα στη διάρκεια μιας περιόδου πέντε χρόνων, το The last five years χαρακτηρίζεται από την αντισυμβατική δομή του: η Κάθυ αφηγείται την ιστορία αντίστροφα και ο Τζέιμι γραμμικά. Οι αφηγήσεις τους συγχρονίζονται μόνο μία φορά, στην τελετή του γάμου τους.
Είναι εντελώς διαφορετική η σχέση που αναπτύσσεις με μια παράσταση, γνωρίζοντας πως αυτή δεν τελείωσε, μα θα επαναληφθεί. Ακόμα και αν δεν προβάρεις, η παράσταση επιστρέφει στο μυαλό σου και σίγουρα επεξεργάζεσαι τι πήγε σωστά και τι πήγε λάθος, τι θα ήθελες να προσπαθήσεις να επαναλάβεις και τι να αποφύγεις.
Το βραβευμένο με βραβείο Drama Desk έργο που χαρακτηρίστηκε από το περιοδικό «Time» ως ένα από τα δέκα καλύτερα μιούζικαλ του 2001 φέρνει επί σκηνής ένας εκλεκτικός συνδυασμός ήχων και επιρροών, όπου η ποπ-ροκ συνδυάζεται ιδανικά με την τζαζ, την κλασική μουσική και τη φολκ, με στοιχεία κάντρι.
«Ανυπομονώ να ξεκινήσουμε πρόβες για την αναβίωση του μιούζικαλ The last five years στην Εναλλακτική Σκηνή της ΕΛΣ, ακριβώς επειδή είναι αναβίωση», λέει ο Δημήτρης Δημόπουλος. «Έχω μεγάλη περιέργεια να διαπιστώσω πόσο έχει “ωριμάσει” το έργο στους δύο πρωταγωνιστές του, τη Βάσια Ζαχαροπούλου και τον Πάρη Παρασκευάδη, καθώς έχει περάσει σχεδόν ένας χρόνος από το πέρας των παραστάσεων την προηγούμενη καλλιτεχνική περίοδο και γνωρίζαμε από τότε πως η παράσταση θα επαναλαμβανόταν.
»Είναι εντελώς διαφορετική η σχέση που αναπτύσσεις με μια παράσταση, γνωρίζοντας πως αυτή δεν τελείωσε, μα θα επαναληφθεί. Ακόμα και αν δεν προβάρεις, η παράσταση επιστρέφει στο μυαλό σου και σίγουρα επεξεργάζεσαι τι πήγε σωστά και τι πήγε λάθος, τι θα ήθελες να προσπαθήσεις να επαναλάβεις και τι να αποφύγεις. Ανυπομονώ να τους ξανασυναντήσω, μαζί με τον μαέστρο μας, τον Μιχάλη Παπαπέτρου, και να μου αποκαλύψουν τι έχουν ανακαλύψει οι ίδιοι, μια και η Κάθι και ο Τζέιμι της παράστασή μας είναι η Κάθι και ο Τζέιμι που πλάσαμε όλοι μαζί στις πρόβες. Επίσης ανυπομονώ να δω πόσο διαφορετικές θα είναι αυτές οι πρόβες, όπου, αντί να ανακαλύπτουμε πώς θα είναι η παράστασή μας, θα μπορέσουμε να εμβαθύνουμε και να επεκταθούμε σε όσα δεν προλάβαμε, καθώς τρέχαμε για την πρεμιέρα μας τότε. Αυτό θεωρώ πως είναι το μεγαλύτερο κέρδος μιας αναβίωσης, αν αποτελεί όντως μια αναβίωση των προβών και της παράστασης, μια διαδικασία αναδημιουργίας και ανατροφοδότησης, και όχι μια στείρα επανάληψη, αλλά.
»Και ανυπομονώ να ξεκινήσουμε και τις παραστάσεις μας, ώστε να παρουσιάσουμε όσα νέα έχουμε ανακαλύψει με το κοινό που με τόση ζεστασιά και ενθουσιασμό αγκάλιασε την παράστασή μας στην πρώτη της παρουσίαση. «Δεν γίνεται να ανεβαίνουν τέτοιες παραστάσεις για τόσο λίγες φορές», ήταν κάτι που ακούγαμε συχνά πέρσι και είναι ευτύχημα το ότι μας δίνεται η ευκαιρία να επιστρέψουμε πάλι για λίγες παραστάσεις μεν, περισσότερες από πέρσι δε.
Το στοίχημα της Εναλλακτικής Σκηνής να εντάξει το μιούζικαλ στο ρεπερτόριό της φαίνεται πως έχει αποδώσει καρπούς, κάτι που πιστοποιείται όχι μόνο από την υψηλή προσέλευση που σημειώνεται στις παραστάσεις του είδους αλλά και από το υψηλό καλλιτεχνικό αποτέλεσμα που κάνει τις παραστάσεις μιούζικαλ στην Εναλλακτική Σκηνή να ξεχωρίζουν από τις ιδιωτικές παραγωγές που πολύ συχνά –και αυτό το σημειώνω με μια κάποια απογοήτευση– αναλώνονται σε μέτρια έργα σχετικά γνωστών τίτλων σε παραστάσεις που αποτελούν θαμπά αντίγραφα των ανεβασμάτων στο εξωτερικό. Κι αυτό είναι κρίμα, καθώς στις παραστάσεις αυτές βλέπεις επί σκηνής ένα δυναμικό νέων ηθοποιών που μπορεί να υποστηρίξει το είδος και του αξίζει καλύτερα έργα.
Επιστρέφουμε, λοιπόν, με το μιούζικαλ The last five years, ανυπομονώντας να μοιραστούμε και πάλι την ιστορία δύο ανθρώπων που γνωρίστηκαν, ερωτεύτηκαν και απομακρύνθηκαν σε αυτό το άκρως βιωματικό και προσωπικό έργο του Τζέισον Ρόμπερτ Μπράουν που υπογράφει το κείμενο και τη μουσική. Και επιστρέφουμε γεμάτοι περηφάνια που μας δίνεται η ευκαιρία να συστήσουμε σε περισσότερο κόσμο το έργο ενός πολύ σημαντικού δημιουργού του μιούζικαλ, που έχει συνδράμει στην ανάπτυξή του ως ενός είδους θεατρικής ουσίας και όχι οπτικοακουστικού, επιφανειακού εντυπωσιασμού. Και επιστρέφουμε με την ελπίδα να μας δοθεί η ευκαιρία για ακόμα περισσότερες παραστάσεις όχι μόνο στην Αθήνα αλλά και εκτός!».
Κείμενο, μουσική, στίχοι: Τζέισον Ρόμπερτ Μπράουν
20, 22, 23, 24, 26, 27, 29, 30, 31 Μαρτίου 2024
Ώρα έναρξης: 20:30 (Κυριακή: 19:30)
Εναλλακτική Σκηνή Εθνικής Λυρικής Σκηνής – ΚΠΙΣΝ
Πρώτη παρουσίαση στη Νέα Υόρκη από τους Αριέλ Τέππερ και Μάρτυ Μπελ
Πρώτη παρουσίαση: Θέατρο Northlight, Σικάγο
Μουσική διεύθυνση: Μιχάλης Παπαπέτρου
Μετάφραση - σκηνοθεσία: Δημήτρης Δημόπουλος
Σκηνικό - κοστούμια: Ντέιβιντ Νεγρίν
Φωτισμοί: Χρήστος Τζιόγκας
Βάσια Ζαχαροπούλου (Κάθυ), Πάρις Παρασκευάδης (Τζέιμι)
Διανομή: Μίσλαβ Ρέζιτς (κιθάρα), Μάνος Αναγνωστόπουλος (ηλεκτρικό μπάσο), Μιχάλης Παπαπέτρου (πιάνο), Διονύσης Βερβιτσιώτης (βιολί), Αλέξανδρος Μποτίνης, Φαμπιόλα Οχέδα (βιολοντσέλο)
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
