Ελένη Ράντου: «Εμένα αυτό το “πρώτη φορά αριστερά” με άφησε πολιτικά ορφανή»

Ελένη Ράντου: «Εμένα αυτό το “πρώτη φορά αριστερά” με άφησε πολιτικά ορφανή» Facebook Twitter
Όλο αυτό που έχει συμβεί με το #MeToo αγγίζει τη νεύρωση. Με τον ίδιο τρόπο διαχειρίζονται τα χαμηλά λιπαρά, το κάπνισμα, τη vegan διατροφή, τα γυναικεία δικαιώματα, μαζικοποιημένα και προβατοειδώς. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
15

Με την Ελένη Ράντου θα μπορούσαμε να μιλήσουμε αποκλειστικά για το «Τζάσμιν» που ανεβάζει φέτος. Έτσι κι αλλιώς, είναι από μόνο του ένα έργο - πρόκληση, ένα σημάδι καιρών βουτηγμένων στο χρήμα (ή την έλλειψη του) και την εικόνα, ένας μικρός ύμνος στη γυναικεία απελπισία και τους αναβαθμούς της ανθρώπινης απόγνωσης – και κατόπιν όλων αυτών, ένα τέλειο ρίσκο η θεατρική μεταφορά του.

Όμως, η Ράντου δεν είναι μία μονοδιάστατη, άκαμπτη ηθοποιός ούτε κάποια που ζει εκτός πραγματικότητας. Αν και μου λέει ότι μεγάλωσε, παραμένει εκείνο το ακομπλεξάριστο, καθόλου εύκολα εντοπίσιμο είδος γυναίκας, που κινείται και ανασαίνει την καθημερινότητα με ευαισθησία και σκληράδα, με ελιγμό και αποφασιστικότητα μαζί. Το #MeToo, η ευθύνη του να μεγαλώνεις κορίτσι, το χάος της Αθήνας, η φτήνια της τηλεόρασης, η απογοήτευση από το «πρώτη φορά αριστερά» είχαν θέση σε μια κουβέντα που ξεκίνησε ανάμεσα σε δύο άγνωστες και κατέληξε σε δυο γυναίκες με παρόμοιο κώδικα και παρόμοια παθήματα. Αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία.

Οι γυναίκες στην Ελλάδα πριν από μερικά χρόνια περάσαμε μια επανάσταση, όπου έβλεπες ότι το αγοροκόριτσο, το μοντέλο της ανδροποιημένης γυναίκας, όχι της γατούλας, ήταν το απόλυτο ζητούμενο. Σήμερα, γυρίσαμε πάλι πίσω: στην εύθραυστη εκδοχή της, σ' εκείνη που νιώθει σέξι όλη μέρα και όλη μέρα φοράει τακούνια κι αυτή η ευθραυστότητα των τακουνιών κάνει τον άντρα να νιώθει πιο σημαντικός, γυρίσαμε στην ευάλωτη γυναίκα.

— Γιατί «Τζάσμιν» σκέτο και όχι «Μπλου Τζάσμιν»; Τι άλλαξε;

Ζητήθηκε αν θέλουμε ν’ αλλάξουμε τον τίτλο κι από τον ίδιο τον Γούντι Άλεν γιατί θεωρεί ότι είναι μία τελείως καινούρια θεατρική προσέγγιση και το πλησιέστερο που σκεφτήκαμε ήταν αυτό γιατί πραγματικά και το αγγλικό “blue” δεν μεταφράζεται καθόλου εύκολα. Δεν είναι το «θλιμμένη» ακριβώς, είναι πολύ πιο σύνθετο. Είναι το ίδιο πρόβλημα που είχα στον «Κατάδικο μου» να μεταφραστεί στα αγγλικά. Καταλήξαμε, λοιπόν, στο «Τζάσμιν» που κάνει αναφορά κι από την άλλη δεν είναι και το “Blue Jasmine”.

 

— Σπουδαία ταινία, μεγάλο στοίχημα η μεταφορά της στο θεατρικό πλαίσιο…

Κοίτα, κι εγώ είχα μεγάλη αμηχανία στην αρχή, όταν όμως μας στείλανε και το σενάριο –το οποίο σενάριο έχει διαφορές από την ταινία- κι άρχισα να δουλεύω το κείμενο, άρχισα να μπαίνω στη λογική ενός τελείως καινούριου έργου. Είναι κι αυτό που εντόπισε κι ο ίδιος ο Γούντι Άλεν στην αρχή, ότι καλύτερα να το εμφανίσετε ως ένα νέο έργο γραμμένο από εσάς στηριγμένο στην αρχική ιδέα. Ακριβώς τις ίδιες σκηνές να χρησιμοποιήσεις, όταν οι ηθοποιοί μιλούν την ελληνική, γίνονται άλλοι χαρακτήρες. Οπότε είχα να αντιμετωπίσω ένα έργο που απείχε πολύ απ’ αυτό που μας έχει μείνει από την ταινία. Όταν παίρνεις τέτοιο ρίσκο, οφείλεις να το ξαναγράψεις το έργο. Εκεί μου φύγανε και οι ενοχές για το αν αντέχω να αντιγράψω την πρωταγωνίστρια που ‘χει πάρει Όσκαρ… Όλα αυτά σου φεύγουν, αν ακολουθήσεις το κείμενο. Και το κείμενο όταν μιλάει ελληνικά συνειδητοποιείς ότι είναι παγκόσμιο. Ναι, γιατί μιλάει για αισθήματα, μιλάει για ακραίες στιγμές, εμείς τώρα τελευταία τις έχουμε ζήσει για τα καλά και γιατί αυτά που αφηγείται δεν έχουν εθνική ταυτότητα. Είναι κάτι που μπορεί να συμβεί παντού, σ’ όλον τον κόσμο. Το βλέπεις ότι ξεκινάει από έναν επεκτατικό καπιταλισμό που όταν ξεπεράσει και το τελευταίο όριο της απληστίας, επικρατεί απόλυτος παραλογισμός. Κι η ηρωίδα είναι αυτός ο παραλογισμός. Ο παραλογισμός που λέει ότι όταν έχω τα πάντα, ουσιαστικά δεν ανήκω πουθενά και δεν μου ανήκει τίποτα.

 

— Είναι και λίγο έργο – σπουδή πάνω στο χρήμα και τον γυναικείο ψυχισμό.

Νομίζω ότι το χρήμα από μόνο του –όποια κι αν είναι η παιδεία σου, όπου κι αν κατοικείς στον πλανήτη- θα σε διαβρώσει αδιανόητα. Το ενδιαφέρον σ’ αυτό το έργο νομίζω είναι ακριβώς αυτό: η δύναμη που έχει ένα αντικείμενο που φτιάξαμε για να συναλλασσόμαστε, να μας ξεπερνά, να βγάζει τον σκοτεινό εαυτό μας και όχι μόνο στους πλούσιους: γεννά μεγάλο κανιβαλισμό και στους φτωχούς. Είναι δύο όψεις του ίδιους νομίσματος. Γιατί κι ο φτωχός λειτουργεί κομπλεξικά απέναντι στο χρήμα, γιατί θα ‘θελε να το έχει. Ποιος δεν θα ‘θελε; Ποιον να ρωτήσεις στον δρόμο και θα σου πει «όχι, δεν θέλω!». Λέει κάτι ο κεντρικός ήρωας –ο σύζυγος, ο πιο άπληστος απ’ όλους- που μ’ αρέσει πάρα πολύ και μπορώ να το καταλάβω: ότι με το χρήμα αγοράζεις πολλές ζωές, ζεις παραπάνω από μία ζωή. Αυτό πλέον είναι υπαρξιακό, ξεφεύγει από το στενό όριο της απληστίας. Το να είσαι άπληστος με τη ζωή είναι κάτι που μπορώ να καταλάβω και ως ηθοποιός το θεωρώ θείο δώρο μέσω της δουλειάς μας. Φαντάσου να μπορείς σήμερα να ξυπνάς στη Νέα Υόρκη, αύριο στο Παρίσι και μεθαύριο στο Μαρόκο. Μυρίζεις διαφορετικές μυρωδιές, ζεις τις ζωές 100 ανθρώπων. Αυτό νομίζω διαβρώνει τους ανθρώπους με κτηνώδη λεφτά. Η απληστία για τη ζωή την ίδια και το αίσθημα ότι γίνεσαι θεός, ότι μπορείς τη μια στιγμή να είσαι εδώ και την άλλη εκεί, τη μια στιγμή να κάνεις αυτό και την άλλη κάτι άλλο.

Ελένη Ράντου: «Εμένα αυτό το “πρώτη φορά αριστερά” με άφησε πολιτικά ορφανή» Facebook Twitter
Νομίζω ότι το χρήμα από μόνο του –όποια κι αν είναι η παιδεία σου, όπου κι αν κατοικείς στον πλανήτη- θα σε διαβρώσει αδιανόητα. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

— Αλήθεια, με τι αίσθημα στέκεστε απέναντι στον Άλεν, που, μοιραία έχει εμπλακεί σε όλο αυτό το κυνηγητό από την πρώην σύζυγο και εν μέσω θύελλας που λέγεται #MeToo;

Θεωρώ ότι είναι ένας σκηνοθέτης που εξυμνεί τις γυναίκες. Ειδικά, η «Τζάσμιν» ήταν ένας ύμνος στη γυναικεία ψυχολογία. Δεν την εκθέτει την ηρωίδα. Την αγαπάει πάρα πολύ, την υποστηρίζει πάρα πολύ, τη δικαιολογεί στα πάντα. Εγώ το βρίσκω μεγαλειώδες όλο αυτό και εντοπίζω τεράστια γενναιοδωρία στο να μην κακιώσεις με όλες τις γυναίκες, επειδή με μία γυναίκα σου έχεις μία τέτοια θανάσιμη διένεξη, γιατί η Μία Φάροου, για παράδειγμα, είναι αποφασισμένη να τον καταστρέψει. Βέβαια, βρίσκω κι ακραίο αυτό που ζουν οι Αμερικανοί τους τελευταίους μήνες. Παθαίνουν κάτι νευρώσεις όταν κάνουν τα κινήματά τους, επαναστατούν τόσο άτσαλα και χωρίς ιστορική μνήμη. Τα ίδια είχαν κάνει και με τους κομμουνιστές, πετώντας έξω από το σύστημα ολόκληρες φουρνιές σκηνοθετών και καλλιτεχνών με τη ρετσινιά του κομμουνιστή. Θέλω να πω, σε τέτοιου μεγέθους καλλιτέχνες, ρίξε όση πόρτα θέλεις στα της προσωπικής τους ζωής. Αλλά αυτοί διαγράφουν τα πάντα, όταν προκύψει κάτι, ακόμη κι ως υπόνοια. Όλο αυτό που έχει συμβεί με το #MeToo αγγίζει τη νεύρωση. Με τον ίδιο τρόπο διαχειρίζονται τα χαμηλά λιπαρά, το κάπνισμα, τη vegan διατροφή, τα γυναικεία δικαιώματα, μαζικοποιημένα και προβατοειδώς. 

 

— Εμείς πού βρισκόμαστε, λέτε, απέναντι σ’ αυτή τη φεμινιστική ανασυγκρότηση; Ρωτώ γιατί το #MeToo, με ελάχιστες εξαιρέσεις, είναι σα να μην το υποδεχθήκαμε και με τρελό ενθουσιασμό ακριβώς…

Το #MeToo δεν έχει φτάσει ακόμη σ’ εμάς. Και δεν είναι ότι ακόμη ζούμε μια μακρά φαλλοκρατική περίοδο. Είναι κυρίως οικονομικό το θέμα. Στην Ελλάδα υπάρχει τέτοιο πρόβλημα με την εύρεση εργασίας, που η γυναίκα αυτή τη στιγμή δεν μάχεται για τη διεκδίκηση ίσης αμοιβής με τον άντρα στην εργασία. Βασικά, μάχεται για να βρει εργασία! Ας λύσουμε πρώτα τα βασικά -το πρόβλημα των ίσων ευκαιριών για αρχή- και μετά βλέπουμε και τα υπόλοιπα. Εδώ ζούμε το φαινόμενο, ακριβώς επειδή μειώθηκαν οι θέσεις εργασίας, οι άντρες να είναι έτοιμοι να ποδοπατήσουν μια γυναίκα για να διατηρήσουν τα εργασιακά κεκτημένα τους, οπότε έχουμε ακόμη πολλή δουλειά στα βασικά.

— Ναι, αλλά κι εμείς είναι κάπως σα να το αποδεχόμαστε πια όλο αυτό. Όλη αυτή τη μανία με την εικόνα μας, την ομορφιά, το «με το ζόρι σέξι» το αποδίδετε κάπου;

Οι γυναίκες στην Ελλάδα πριν από μερικά χρόνια περάσαμε μια επανάσταση, όπου έβλεπες ότι το αγοροκόριτσο, το μοντέλο της ανδροποιημένης γυναίκας, όχι της γατούλας, ήταν το απόλυτο ζητούμενο. Σήμερα, γυρίσαμε πάλι πίσω: στην εύθραυστη εκδοχή της, σ’ εκείνη που νιώθει σέξι όλη μέρα και όλη μέρα φοράει τακούνια κι αυτή η ευθραυστότητα των τακουνιών κάνει τον άντρα να νιώθει πιο σημαντικός, γυρίσαμε στην ευάλωτη γυναίκα. Στη δική μου τη γενιά καλώς ή κακώς η κοπέλα μπορεί και να φορούσε άρβυλο, έπρεπε να βγει και να διεκδικήσει αγρίως πράγματα, μια θέση στην αγορά εργασίας πρωτίστως, να πετάξει για λίγο από πάνω της τα θηλυκά της στοιχεία, να αγωνιστεί. Κι αυτό ήταν μαγκιά μεγάλη, κάτι τρομερά αποδεκτό ως στάση ζωής. Σήμερα, που δουλειές δεν υπάρχουν, η τάση είναι «ξαναγύρνα, κυρία μου στην κουζίνα σου, μη διεκδικείς κάτι που δεν υπάρχει». Γι’ αυτό και βλέπεις τέτοια επιστροφή στο πρότυπο της εύθραυστης, της λιγότερο ανταγωνιστικής προς τους άντρες.

Ελένη Ράντου: «Εμένα αυτό το “πρώτη φορά αριστερά” με άφησε πολιτικά ορφανή» Facebook Twitter
O θυμός μου έχει γίνει πιο φιλοσοφικός, κάτι πιο υπόγειο, πιο βαθύ, πιο δημιουργικό.Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

— Πρότυπο Next Top Model, κάπως… 

Αυτό πια! Ώρες – ώρες αναρωτιέμαι μήπως με την κρίση όλο αυτό το ψευτο–lifestyle είχε βρει τη θέση του, είχε βρεθεί στην αχρηστία που του αξίζει. Και ξαφνικά, λίγο μ’ αυτό το παραμύθι ότι βγήκαμε από τα μνημόνια, βλέπεις την ανάγκη του κόσμου πάλι για εικόνα. Την ανάγκη να πετάξει την ουσία, γιατί –βλέπεις- η ουσία μας ζόρισε μια πενταετία. Οπότε, τώρα ξαναγυρίσαμε στη χειρότερη μορφή αποβλάκωσης.

 

— Έχετε μια κόρη. Με όλη αυτή την επέλαση της εικόνας –της πλαστικοποιημένης ομορφιάς- που παίζει παντού πια –στην καθημερινότητα, στα social media, στην τηλεόραση- ανησυχήσατε ποτέ;

Α, βρίσκει τον δικό της δρόμο. Κι είναι ένας δρόμος που με αφορά πάρα πολύ, γιατί με γυρίζει στην αγνότητα των πραγμάτων. Οι απορίες της είναι τόσο ζωτικές που με γειώνει με έναν τρόπο απίστευτα υγιή. Εκείνη μου δείχνει πια ότι το γύρω – γύρω ποτέ δεν έπαιζε ρόλο, γιατί να παίξει τώρα, λοιπόν; Μου θυμίζει ποια ήμουν στα 20 και στα 30 μου, που δεν το έχω χάσει, αλλά αν θες έχει λίγο αμβλυνθεί ο θυμός μου έχει γίνει πιο φιλοσοφικός, κάτι πιο υπόγειο, πιο βαθύ, πιο δημιουργικό. Επίσης, παθαίνω λιγότερες κρίσεις πανικού. Βέβαια, αυτό σε κάνει και πιο επιεική με τα πράγματα κι αυτό έχει μέσα του μια πολύ ελαφριά μορφή παραίτησης.  Δεν σου κρύβω ότι μετά τις πολιτικές μας περιπέτειες των τελευταίων 10 χρόνων, έχω πάθει μία ελαφρά…

 

— Ακηδία.

Ωραία λέξη! Ναι, περίπου. Κυρίως, δεν πιστεύω ότι μπορεί να αλλάξει τίποτα πια. Επιμένω: μπορεί να φταίει και η ηλικία.

 

— Λέτε, φταίει το «πρώτη φορά αριστερά»;

Λοιπόν, δεν φοβάμαι να σου πω ότι εμένα αυτό το «πρώτη φορά αριστερά» με σόκαρε. Μου μετακίνησε έναν πολύ σημαντικό άξονα μέσα μου. Ήθελα να πιστεύω ότι υπάρχει ένας χώρος που δεν θα βρεθεί ποτέ στην εξουσία γιατί είναι ιδανικός. Κι ότι αν βρεθεί θα συνεχίσει να είναι ιδανικός. Ε, εντάξει. Αυτό καταλύθηκε! Με άφησε ορφανή πολιτικά αυτό το πράγμα, με άφησε χωρίς πολιτική πατρίδα. Πολλή ορφάνια.

Ελένη Ράντου: «Εμένα αυτό το “πρώτη φορά αριστερά” με άφησε πολιτικά ορφανή» Facebook Twitter
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

— Τι παρομοίωση..!

Ναι, γιατί από την αρχή πίστευα ότι δεν έπρεπε να αναμιχθεί η αριστερά με την εξουσία. Και πολύ καλά έκανε το κλασικό ΚΚΕ που έμεινε μακριά από αυτή την ιστορία. Μερικοί χώροι δεν είναι για να πραγματοποιήσουν ποτέ μία κυβερνητική αλλαγή – είναι για να βάζουν το όριο. Εννοείται ότι δεν πιστεύω ότι ο κομμουνισμός είναι κάτι εφαρμόσιμο. Είναι, όμως, κάποιες αξίες που οφείλουν να υπάρχουν για να δημιουργούν ενοχές και αντιστάσεις στην κοινωνία, όταν αρχίσει να κανιβαλίζεται πολύ άσχημα.

— Αισθάνεστε αλλαγμένη απ' όλο αυτό το ταξίδι σε ιδανικά -που δεν επαληθεύτηκαν- και σε δουλειές; Νιώθετε πλέον ότι αυτολογοκρίνεστε -και λόγω πολιτικής ορθότητας; 

Μεγάλωσα. Από τις επαναλήψεις των σειρών, ο θεατής έχει την εντύπωση ότι δεν έχει περάσει μέρα, αλλά έχουν περάσει 20 χρόνια. Κοιτάω πίσω μου με νοσταλγία και τρυφερότητα, όχι «α, τι καλά που περάσαμε». Είχε την ανεμελιά, την αθωότητα, την αγνότητα (και τη μαλακία!) της ηλικίας, είχε και ελευθερίες παραπάνω, είχε και το «γιατί, όχι;». Τώρα είναι πιο εύκολο το «όχι» από το «γιατί, όχι;». Δεν έχει να κάνει μόνο με την πολιτική ορθότητα, έχει να κάνει και με την ηλικιακή ορθότητα. Στα 25 μου, περπατούσα στον δρόμο και αν μ’ ενοχλούσε κανείς, το έλυνα με ένα «άντε, γ@@σου, ρε μ@λ@κ@». Τώρα, νιώθω ακριβώς το ίδιο, αλλά είμαι η Ράντου και είναι πολύ πιθανό να με ξέρει και δεν θα του το πω. Δυστυχώς, άρχισα να προσαρμόζομαι. Τότε, ήμουν ευχάριστα απροσάρμοστη, έτσι όπως θα έπρεπε να είμαι, λιγότερο αυτολογοκριμένη. Μεγαλώνοντας, δε νιώθω την ανάγκη να είμαι τόσο επιθετική. Το καλό είναι ότι ο θυμός γίνεται πιο φιλοσοφικός, κάτι πιο υπόγειο, πιο βαθύ, πιο δημιουργικό.

Μεγάλωσα. Από τις επαναλήψεις των σειρών, ο θεατής έχει την εντύπωση ότι δεν έχει περάσει μέρα, αλλά έχουν περάσει 20 χρόνια. Κοιτάω πίσω μου με νοσταλγία και τρυφερότητα, όχι «α, τι καλά που περάσαμε». Είχε την ανεμελιά, την αθωότητα, την αγνότητα (και τη μαλακία!) της ηλικίας, είχε και ελευθερίες παραπάνω, είχε και το «γιατί, όχι;». Τώρα είναι πιο εύκολο το «όχι» από το «γιατί, όχι;».

 

— Έχετε «μετάφραση» γι’ αυτό που συνέβη με τον Ζακ Κωστόπουλο; Και σε δεύτερη ανάγνωση, γι’ αυτό που συνέβη με το πλήθος που είχε δημιουργήσει αρένα και απλώς παρατηρούσε το περιστατικό;

Θα σου πω κάτι: πριν από 5 χρόνια στην Ιπποκράτους πέρασε κάποιος και μου τράβαγε την τσάντα. Γύρω, υπήρχαν τουλάχιστον 100 άτομα. Φώναζα «βοήθεια» και δεν πλησίασε κανείς. Δεν είναι ότι δεν πλησίασαν επειδή αδιαφόρησαν, αλλά επειδή πάγωσαν. Χάνονται τα αντανακλαστικά. Το ‘χα επεξεργαστεί πολύ αυτό τότε και είχα καταλήξει ότι είναι σα να κάνεις delete την πληροφορία, γιατί δεν μπορείς να τη διαχειριστείς. Φυσικά, αυτό έχει εξέλιξη. Εκπαιδεύεσαι σ’ αυτή την ασχήμια. Αυτά που κάποτε βλέπαμε να συμβαίνουν στο εξωτερικό και λέγαμε «πω, πω, ντροπή», τώρα συμβαίνουν εδώ. Όταν είχα πάει πρώτη φορά στο Λονδίνο, μου είχε φανεί μια απάνθρωπη πόλη. Έχουμε γίνει τόσο πιο απάνθρωποι, που, όταν πια πηγαίνω, μου φαίνεται ότι οι άνθρωποι νοιάζονται λίγο περισσότερο από ‘μας. Φαντάσου πού έχουμε φτάσει. Πλέον εδώ το ποθούμενο είναι το «δόξα τω Θεώ που δεν συνέβη σε ‘μένα» και τέλος!

 

— Θα μου λύσετε μια απορία για την τηλεόραση;

Αν μπορώ, με χαρά.

 

— Γιατί πάντα η ελληνική τηλεόραση ήταν υπόθεση ενός δωματίου; Όλες οι επιτυχημένες ελληνικές σειρές γυρίστηκαν κεκλεισμένων των θυρών. Μεγάλη τηλεόραση –με εξαίρεση «Το Νησί», «Το 10» και κάποια σίριαλ ακόμη- δεν κάναμε ποτέ, ούτε όταν λεφτά υπήρχαν. Γιατί;

Να ξέρεις ότι το φτηνό στην τηλεόραση είναι πιο δύσκολο. Γιατί απαιτεί πολύ καλό κείμενο. Όταν κλείσεις δυο ανθρώπους να μιλάνε σ’ ένα πλατό και τίποτα άλλο, για να κρατήσεις τον θεατή, πρέπει να λένε πράγματα που τον αφορούν ή να ‘χουν αλήθεια μέσα. Η «Μουρμούρα», για παράδειγμα, έχει πιάσει όλη τη γκρίνια την ελληνική και το μπίρι – μπίρι. Το «Νησί» ήταν πολύ πιο ακριβό, αλλά πολύ πιο εύκολο. Είναι πολύ πιο δύσκολο να κάνεις το «Σ’ αγαπώ – Μ’ αγαπάς», από το να κάνεις το “Voice” ή το “Next Top Model”. Το γιατί τα προτιμούν τα κανάλια, αφορά τη δυσκολία και όχι μόνο το οικονομικό. Είναι πολύ πιο εύκολο να πάρεις το format μιας ξένης σειράς και να πατήσεις πάνω, παρά να στήσεις από την αρχή έναν μηχανισμό. Είναι ετοιμάκια και εμείς αντιγραφάκηδες. Τα κανάλια είναι της φιλοσοφίας της ταχύτητας: θα το βγάλω, θα παίξει, θα βγάλει τα λεφτά του, θα φύγω. Δεν χτίζει. Γι’ αυτό!

Info:

"Τζάσμιν" - από 01/11

Θέατρο ΔΙΑΝΑ

Συγγραφέας: Γούντυ Άλλεν

Σκηνοθεσία: Σταμάτης Φασουλής

Πρωταγωνιστούν: Ελένη Ράντου, Μάξιμος Μουμούρης, Παντελής Δεντάκης, Γαλήνη Χατζηπασχάλη κ.α. Συντελεστές: Θεατρική απόδοση: Ελένη Ράντου, Βαγγέλης Χατζηνικολάου 

Θέατρο
15

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

CHECK Βασίλης Παπαβασιλείου: «Το θέατρο είναι το στοίχημα της συνάντησης του ανθρώπου με τη συνείδησή του»

Θέατρο / Βασίλης Παπαβασιλείου: «Όλοι χρειαζόμαστε κάτι που να μας υπερβαίνει, μια ιδέα, έναν σκοπό, ένα πρόσωπο»

Μια χειμαρρώδης συζήτηση περί θεάτρου, πόλεως, δημοκρατίας, «γελοιοκρατίας», έξεων, υπερβάσεων, υπαρξιακών και άλλων ανθρώπινων συνθηκών με τον σκηνοθέτη της «Ελένης» του Ευριπίδη, της παράστασης του ΚΘΒΕ, λίγο πριν ανέβει στην Επίδαυρο (12-13/8).
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ
«Φάκελος Βάνκαου» στη Μικρή Επίδαυρο: Άνθρωπος, ζωή, μετά

Θέατρο / «Φάκελος Βάνκαου» στη Μικρή Επίδαυρο: Άνθρωπος, ζωή, μετά

Λίγο πριν από την πρεμιέρα στις 5 και 6 Αυγούστου στη Μικρή Επίδαυρο, οι έξι ηθοποιοί της παράστασης «Φάκελος Βάνκαου» του Σύλλα Τζουμέρκα, σε κείμενο του Ηλία Μαγκλίνη, διασχίζουν την πόλη με τα κοστούμια της Μάρλι Αλειφέρη.
THE LIFO TEAM
ΔΕΥΤΕΡΑ 01/08 - ΘΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΤΕΙ ΣΕ ΛΙΓΟ-Τι κάνει την όπερα «Τόσκα» του Τζάκομο Πουτσίνι να παραμένει τόσο δημοφιλής;

The Review / Τι κάνει την όπερα «Τόσκα» του Πουτσίνι τόσο δημοφιλή;

Ο Χρήστος Παρίδης συζητάει με τη δημοσιογράφο Αργυρώ Μποζώνη για την παράσταση της όπερας «Τόσκα» που παρουσιάστηκε στο Ηρώδειο από την Εθνική Λυρική Σκηνή, κλείνοντας το Φεστιβάλ Αθηνών 2022.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
«Τουρνέ» του Ευριπίδη Λασκαρίδη: Αυτό το Παρασκευοσάββατο η Μικρή Επίδαυρος θα σειστεί από τα γέλια

Θέατρο / «Τουρνέ» του Ευριπίδη Λασκαρίδη: Ένας ξεκαρδιστικός φόρος τιμής στη θεατρική μας κληρονομιά

Στο νέο του έργο, που παρουσιάζεται σήμερα και αύριο στη Μικρή Επίδαυρο, ο ιδιοφυής καλλιτέχνης εντάσσει για πρώτη φορά τον λόγο στην καλλιτεχνική του γλώσσα, σχολιάζοντας μοναδικά τη θεατρική μας κληρονομιά – και τη θεατρική μας παράνοια.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΔΙΑΚΟΣΑΒΒΑΣ
CHECK ΤΕΤΑΡΤΗ Τόσκα

Θέατρο / «Τόσκα»: Η ιστορία της θρυλικής όπερας του Πουτσίνι

Ανατρέχουμε στο παρασκήνιο και στα πρώτα ανεβάσματα της διάσημης όπερας του Τζάκομο Πουτσίνι, με αφορμή την παραγωγή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής που παρουσιάζεται στο Ηρώδειο, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Ένα αρχαίο Θέατρο που ζει ακόμα

22 λόγοι που αγαπάμε την καλοκαιρινή Ελλάδα / Ένα αρχαίο θέατρο που ζει ακόμα

Το θέατρο της Επιδαύρου είναι το ομορφότερο και επιβλητικότερο αρχαίο θέατρο στον κόσμο, το τελειότερο από άποψη ακουστικής και αισθητικής, στο οποίο όλοι οι σπουδαίοι ξένοι καλλιτέχνες ονειρεύονται να παρουσιάσουν τη δουλειά τους.
ΛΟΥΙΖΑ ΑΡΚΟΥΜΑΝΕΑ
Κλυταιμνήστρα από τους tg STAN / Λίγες ώρες πριν την παγκόσμια πρεμιέρα

Θέατρο / «Κλυταιμνήστρα» των tg STAN στην Ελευσίνα: Γιατί είναι σημαντικό να ακουστεί η φωνή της;

Είδαμε την πολυαναμενόμενη παράσταση που έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στο Παλαιό Ελαιουργείο, στο πλαίσιο της διοργάνωσης 2023 Ελευσίς Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
«Ρε Κουτλή, θα μας κάνεις να μας αρέσει το θέατρο!»

Θέατρο / «Ρε Κουτλή, θα μας κάνεις να μας αρέσει το θέατρο!»: Backstage στην παράσταση του καλοκαιριού

Η LiFO βρέθηκε στα παρασκήνια της τελευταίας παράστασης του έργου «Ο σκύλος, η νύχτα και το μαχαίρι», που σκηνοθέτησε ο Γιώργος Κουτλής στο Φεστιβάλ Αθηνών και μέσα σε τέσσερα βράδια έγινε το απόλυτο θεατρικό viral της χρονιάς, ειδικά ανάμεσα στο νεαρό κοινό.
M. HULOT

σχόλια

5 σχόλια
Συμφωνώ απολύτως με την κ Ράντου σε ό,τι έχει σχέση με τον Woody Allen.H διαταραγμένη πρώην του, έχει κάνει σκοπό της ζωής της την καταστροφή του...Για τις πολιτικές εξομολογήσεις της..τι να πω..με κάλυψε πλήρως το σχόλιο του Αρη Κωσταντινίδη.
Ωχ, γυναίκα που υποστηρίζει ότι "όλο αυτό που έχει συμβεί με το #MeToo αγγίζει τη νεύρωση". Και το τραβάει ακόμα περισσότερο με τα χαμηλά λιπαρά, το κάπνισμα και τη vegan διατροφή.Επίθεση!
Αγαπητή Φωτεινή την λες τη γνώμη σου."Δεν λέω τη γνώμη μου" σημαίνει δεν ανεβαίνει ποτέ κανένα σχόλιο. Nihil. Zero. Nada. Όπως έχει συμβεί σε εμένα στον αδερφό ιστότοπο. Εκεί που οι "υπέρμαχοι της λευτεριάς" από τα σερνικά δεσμά δεν ανέχονται αντίλογο (ούτε και διάλογο βέβαια). Και προτιμούν να ζουν σε ένα κλειστό γκέτο αυτοεπιβεβαιωσης. Εκεί που η διαφωνία αντιμετωπίζεται με ύβρεις, bullying και λογοκρισία.
Αν μου επιτρέπεται η παρέμβαση. Και τα δύο μπαίνουν στο ίδιο σακί εν προκειμένω επειδή και τα δύο έχουν οπαδούς με θέρμη ζηλωτή. Επιπλέον ορμώνται και τα δύο εξ Αμερικής, απ'όπου ορμάται ο δικαιωματισμός που έχει ξεφτιλίσει οποιαδήποτε έννοια κοινής λογικής. Κατά τ'άλλα, και εγώ, αν μετράει η επιβεβαίωσή μου περί της αντιλαμβανόμενης ερμηνείας, θεώρησα την προτροπή "Επίθεση!" ως ένα σαρκαστικό σχόλιο στο τι θα διαβάσεις αργότερα στον αδερφό ιστότοπο.
{ ...Βέβαια, βρίσκω κι ακραίο αυτό που ζουν οι Αμερικανοί τους τελευταίους μήνες. ...} Ακραίο επειδή μετά από ΧΙΛΙΕΤΊΕΣ ατιμωρητων βιασμών και σεξουαλικών παρενοχλησεων, σε ΜΙΑ χώρα του κόσμου (γιατί, φυσικά, στην συντριπτική πλειοψηφία του πλανήτη γυναίκες βιάζονται καθημερινά χωρίς να τιμωρείται κανείς) εδώ και μόνο ΕΝΑ χρόνο συζητηται έντονα το θέμα. Τι να πω πια...
Ζητώ συγγνώμη, αν και η σύντομη εμπειρία μου σε αδελφό ιστότοπο με δίδαξε πως όταν αντιλέγεις στον φεμινισμό σε τρώει η μαύρη λογοκρισία, σε ποια χώρα που υπάρχει κράτος δικαίου "γυναίκες βιάζονται καθημερινά χωρίς να τιμωρείται κανείς";Διότι στις χώρες που δεν υπάρχει κράτος δικαίου συμβαίνουν πολλά εγκλήματα που δεν τιμωρούνται. Όχι μόνο κατά της γενετήσιας αξιοπρέπειας γυναικών.
Κάτσε ρε Φωτεινή, φέτος μετράνε 526 χρόνια από την ανακάλυψη της Αμερικής και 242 χρόνια από την ανεξαρτητοποίηση των ΗΠΑ, για ποιές χιλιετίες μιλάμε; Εκτός και αν εννοούμε και τους αυτόχθονες πράγμα που με κάνει να πέφτω από τα σύννεφα γιατί νόμιζα ότι τέτοια πράγματα τα κάνουν μόνο οι λευκοί άντρες...
Φωτεινή, για τη δική σου προσωπική ενημέρωση, κι επειδή εκτιμώ ότι όντως προσπαθείς για την ενημέρωσή σου (κι είσαι αξιέπαινη γι'αυτό), θα πρότεινα τις ιστορικές σου πληροφορίες να τις αντλείς από τους επιστήμονες ιστορικούς κι όχι από τους εκπροσώπους του φεμινισμού, που δεν διακρίνονται για την επιστημονική τους κατάρτιση σε θέματα που δεν ανήκουν στο πεδίο σπουδών/διαβασμάτων τους. (Μην μπούμε και στην κατηγορία εσωτερικευμένος μισογυνισμός των επιστημόνων και χρηματοδοτήσεις στα πανεπιστήμια γιατί δεν συμφέρει αυτούς που τα ισχυρίζονται. Τα αντίθετα αποτελέσματα θα βγούν από αυτά που επιθυμούν.) Ο μύθος της τρομερά καταπιεσμένης γυναίκας στην αρχαία Ελλάδα είναι επιπέδου γυμνασίου: γενικεύοντας το καθεστώς της αρχαίας Αθήνας του 5ου αιώνα για όοοοοοοοολο τον εξαιρετικά καταμερισμένο και χιλιόχρονο -τουλάχιστον- αρχαιοελληνικό κόσμο (και ρωμαϊκό, εκεί ακόμη χειρότερη άγνοια) διαπράτουμε ιστορικό ατόπημα ολκής! Όποιος το επιθυμεί μπορεί να ερευνήσει την θέση της γυναίκας στην αρχαιότητα, και δη στον κλασσικό πολιτισμό, μόνος του ανεξάρτητα. Eίναι περίπλοκο και πολυπαραγοντικό θέμα και ο παράγοντας πολιτική/οικονομική δύναμη παίζει μεγαλύτερο ρόλο από το ίδιο το φύλο μόνο του. Ενώ επίσης καίριο είναι το θέμα της ελευθερίας ή μη: οι δούλοι στερούνται δικαιωμάτων, ακριβώς επειδή είναι δούλοι, ανεξαρτήτως φύλου, και στην αρχαιότητα η δουλεία απορρέει όχι από ρατσιστικό πρόσημο, όπως στην αποικιοκρατία των 17ου-19ου αιώνα, αλλά από αιχμαλωσία από πολεμική ήττα. Και πολλές από τις καταπιεσμένες γυναίκες, είναι, ακριβώς...δούλες! Υπάρχει σεβασμός στην έννοια ¨γυναίκα¨ στον κλασσικό πολιτισμό, μην τα ισοπεδώνουμε όλα. Το αν θα θέλαμε σήμερα να ζούμε όπως τότε, που δεν θέλουμε μάλλον, είναι παιδαριώδες και σκαιό επιχείρημα. Πάω στοίχημα ότι το ότι ο μέσος όρος ζωής λόγω πολέμων κι ασθενειών είναι τα 40 χρόνια (και πολύ σου βάζω) κι ότι δεν υπήρχε άλλο μέσο μεταφοράς από το άλογο γέρνει πολύ περισσότερο στην πλάστιγγα του φτιαχτού αυτού διλήμματος από οποιοδήποτε έμφυλο ζήτημα. http://meguerian.org/wp-content/uploads/2011/10/Women-in-Classical-Societies.pdf
Αυτά τα οράματα των ρομαντικών αριστερών, που πίστευαν ότι επιτέλους θα μας κυβερνήσει κάτι "αριστερό", άρα ιδανικό. Αυτά ακριβώς ήταν που την κρίσιμη στιγμή μας έδωσαν την μοιραία σπρωξιά προς την άβυσσο. Σήμερα οι ρομαντικοί λένε "ορφάνεψα" και οι άλλοι λέμε "το΄λεγα εγώ και δεν με πίστευες". Όμως είναι απ'ότι φαίνεται πολύ αργά και για τους δύο πια....
Ακόμα και αν υπήρχε ελπίδα το γεγονός και μόνο ότι οι υποστηρικτές αυτών των ιδεολογιών δεν αναλαμβάνουν την ευθύνη τους (εκτός από τον Δρογώση)την έστειλε στα αζήτητα για πάντα.
Προς επίρρωσιν, copy - paste από σχόλιο μου στο άρθρο του Δημήτρη Πολιτάκη "Δεν ταιριάζει μάλλον το «χρυσό ιωβηλαίο» στον Μάη του ’68":Ο ρομαντισμός, ξέρετε, δεν είναι de facto κάτι καλό. Ενίοτε οδηγεί σε εξιδανικεύσεις και παρανοήσεις που μπορούν να αποδειχθούν άκρως επικίνδυνες και να έχουν ολέθριες συνέπειες. Οι καταστροφικότεροι -ισμοί γεννήθηκαν μέσα από τέτοιες ρομαντικές εξιδανικεύσεις, είτε αυτές αφορούσαν την επικράτηση της "ανώτερης" Αρίας φυλής έναντι των υπολοίπων, είτε τον "παράδεισο" της αταξικής κοινωνίας που θα ερχόταν μέσω της "Δευτέρας Παρουσίας" - Δικτατορίας του προλεταριάτου, είτε το αόρατο και ανεξέλεγκτο χέρι της αγοράς που θα καθοδηγούσε σε ανθηρά και ηλιόλουστα λειβάδια την κοινωνία. Ξέρουμε όλοι που κατέληξαν αυτές οι προσδοκίες. https://www.lifo.gr/print/shortcut/192116/den-tairiazei-mallon-to-xryso-iovilaio-ston-mai-toy-68
Η ορφάνια φέρνει κι ωριμότητα, ω ωραία Ελένη.Ενοχές και αντιστάσεις καλό είναι να βρίσκεις μέσα σου. Όχι σε εκ θεού αποκαλύψεις και άλλα φαντασιακά σημεία και τέρατα.

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

THE GOOD LIFO ΔΗΜΟΦΙΛΗ