Δημήτρης Ήμελλος (1967-2024): Ένας αφοσιωμένος, σημαντικός ηθοποιός της εποχής μας Facebook Twitter
«Το θέατρο είναι αναγκαστικά επάγγελμα, αλλά η φύση του είναι αυτή ενός παιχνιδιού». Φωτ.: Στάθης Μαμαλάκης/ LIFO

Δημήτρης Ήμελλος (1967-2024): Ένας αφοσιωμένος ηθοποιός της εποχής μας

0

Όσοι δεν γνώριζαν τον Δημήτρη Ήμελλο από το θέατρο, αγάπησαν τον ήρωα που υποδύθηκε στον «Σασμό», τον Αντώνη Φραγκιαδάκη. Ο Ήμελλος έπλασε έναν από τους πιο δημοφιλείς χαρακτήρες, δεν είναι λίγοι όσοι έβλεπαν τη σειρά μόνο γι' αυτόν, που πίστευε ότι το θέατρο είναι βραδείας καύσης, όχι πυροτέχνημα όπως η τηλεόραση. Ωστόσο αντιμετώπισε τη συμμετοχή του στη σειρά σαν μεγάλο θεατρικό και ο κόσμος, βλέποντας αυτή την προσήλωση, τη σοβαρότητα, το αναγνώρισε. 

Η αναγνωρισιμότητα, κάτι που ποτέ δεν επιδίωξε, ήρθε να σφραγίσει την καριέρα ενός καλλιτέχνη που μόχθησε αληθινά στο θέατρο. «Τη δουλειά αυτή την έκανα για να την απολαύσω, όχι σαν μόχθο, ούτε την έκανα για να μαζέψω χρήματα», έλεγε. Ο εξαιρετικός αυτός ηθοποιός πέθανε από καρκίνο σε ηλικία 57 ετών. Ειλικρινά, τα λόγια είναι λίγα για να περιγράψουν την αφοσίωσή του στο επάγγελμα, στην ιδέα ότι ο κόσμος μπορεί να είναι καλύτερος μέσα από την τέχνη.

Ό,τι κι αν έκανε, το υπηρέτησε με απόλυτη αλήθεια, συνέπεια και την πεποίθηση ότι η ομαδική δουλειά αναδεικνύει την ατομική προσπάθεια. Αν έπρεπε να βρω κάτι για να τον χαρακτηρίσω θα ήταν η φράση «ένας σοβαρός άνθρωπος που δημιούργησε ρόλους με την πιο αξιοσημείωτη παλέτα επιμονής, συναισθημάτων, αφοσίωσης στη λεπτομέρεια και εκφραστικών μέσων».

Πίστευε πάντα ότι το θέατρο, ως απόρροια μιας κοινωνικής πραγματικότητας, προορίζεται για να ρίξει φως ακόμα και στους πιο σκοτεινούς δρόμους της εποχής μας.

Ο Δημήτρης Ήμελλος γεννήθηκε στην Κυψέλη και η οικογένειά του είχε καταγωγή από τη Νάξο. Μεγάλωσε με άλλα τρία αδέλφια, ένα αγόρι και δυο κορίτσια, και πέρασε τα τρία χρόνια του γυμνασίου εσώκλειστος, κάτι που καθόρισε πολλές από τις μετέπειτα απόψεις του. Το μοναχικό παιδί έγινε πιο κοινωνικό, ένιωσε μέλος μιας ομάδας –στις οποίες πάντα πίστευε στην καλλιτεχνική του διαδρομή– και αγάπησε το θέατρο, που τότε ακόμα δεν είχε καν σκεφτεί να ακολουθήσει ως επάγγελμα. Ως πρωτότοκος, θεωρητικά θα ακολουθούσε σπουδές Νομικής για να κληρονομήσει το γραφείο του πατέρα του. Η μελέτη του για να μπει στη Νομική τον οδήγησε στα κλασικά κείμενα και του άνοιξε μια αόρατη τότε πόρτα για να μπει στον κόσμο του θεάτρου.

Δημήτρης Ήμελλος (1967-2024): Ένας αφοσιωμένος, σημαντικός ηθοποιός της εποχής μας Facebook Twitter
Για την ερμηνεία του στον ρόλο του Μοταμόρ ήταν ο νικητής στην πρώτη απονομή του βραβείου Δημήτρης Χορν, που θεσπίστηκε στη μνήμη του αξέχαστου ηθοποιού.

Όταν πέρασε στη Νομική και άρχισε να βοηθά στο γραφείο του πατέρα του, κατάλαβε ότι το θέατρο και όχι τα δικόγραφα θα τον έκαναν ευτυχισμένο και πήρε το ρίσκο του –αν και τέλειωσε τις σπουδές του–, με μια απόφαση που σόκαρε την οικογένειά του και κυρίως τον πατέρα του. Λάτρευε τον Βασίλη Διαμαντόπουλο ως ηθοποιό, παρακολούθησε ως ακροατής το εργαστήριό του και μπήκε στη Δραματική Σχολή του Διομήδη Φωτιάδη, απ’ όπου και αποφοίτησε.

Όμως τον δρόμο του τον άνοιξε ο Στάθης Λιβαθινός: σε ένα σεμινάριο με Ρώσους δασκάλους του θεάτρου, άλλαξε κυριολεκτικά η ζωή του. Έτσι, πήγε το 1996 στη Θεατρική Ακαδημία της Μόσχας, στο σκηνοθετικό τμήμα του Λεονίντ Χέιφιτς, και αυτή η πολιτισμική εμπειρία, που είναι μια δεύτερη φύση, μια εμπειρία ριζωμένη στην ψυχή των ανθρώπων, τον έκανε να δει για πάντα το θέατρο με άλλα μάτια, αποκτώντας την πεποίθηση πως δεν μπορεί να υπάρξει πρωτοπορία που δεν βασίζεται στην παράδοση.

Η επιστροφή του στην Ελλάδα τον οδήγησε στη διδασκαλία. Δούλεψε με την Άννα Κοκκίνου, τον Σταύρο Τσακίρη και τον Λευτέρη Βογιατζή και στη συνέχεια με τον Στάθη Λιβαθινό στη «Φρεναπάτη» του Τόνι Κούσνερ. Για την ερμηνεία του στον ρόλο του Μοταμόρ ήταν ο νικητής στην πρώτη απονομή του βραβείου Δημήτρης Χορν, που θεσπίστηκε στη μνήμη του αξέχαστου ηθοποιού.

Ο Δημήτρης Ήμελλος συμπορεύτηκε με τον Στάθη Λιβαθινό στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου για επτά χρόνια. Ο ίδιος την αποκαλούσε πάντα ιδανική συνθήκη, εργαστήριο και θεατρική ομάδα στην οποία συμμετείχε ως ηθοποιός και καθηγητής. «Αν μπορούσα κάτι να ονειρευτώ, απλώς συνέβη με τον πιο εύκολο τρόπο: να δουλεύουμε για το θέατρο κάποιοι άνθρωποι μαζί και να πληρωνόμαστε γι' αυτό από έναν κρατικό θεσμό» έχει πει στη LiFO.

Δημήτρης Ήμελλος (1967-2024): Ένας αφοσιωμένος, σημαντικός ηθοποιός της εποχής μας Facebook Twitter
Στιγμιότυπο από την παράσταση «Μήδεια» στην Επίδαυρο, σε σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού. Φωτ.: EUROKINISSI

Στο Υπόγειο του Εθνικού και στο «Από Μηχανής» θέατρο με την Πειραματική ο Ήμελλος διέπρεψε σε ρόλους όπως ο Παρφιόν Σεμιόνοβιτς Ραγκόζιν στον «Ηλίθιο» του Ντοστογιέφσκι, ο κοσμήτορας της Νομικής στο «Όνειρο» του Στρίντμπεργκ, ο Μούχλας στο «Αγάπης Αγώνας Άγονος», ο Μολιέρος στην παράσταση «Μολιέρος» του Μπουλγκάκοφ. Μετά από επτά χρόνια δημιουργικής συνεργασίας, άνοιξε ένα άλλο κεφάλαιο, αυτήν τη φορά με τον Λευτέρη Βογιατζή, με την «Αντιγόνη» στο Εθνικό Θέατρο, το «Ύστατο Σήμερα», τον «Τόκο», το «Θερμοκήπιο», τον «Αμφιτρύωνα».

«Το θέατρο είναι αναγκαστικά επάγγελμα, αλλά η φύση του είναι αυτή ενός παιχνιδιού. Είναι ευλογία να μπορείς να επιβιώνεις μέσα από αυτό το παιχνίδι. Αυτό δεν συμβαίνει πάντα, και τότε ή πάει πίσω η επιβίωση ή το παιχνίδι. Όταν λείπουν η ανάγκη και η όρεξη, που είναι και η ζωογόνος δύναμη για το παιχνίδι, και το αντιμετωπίζεις ως επάγγελμα, τότε γίνεται το χειρότερο επάγγελμα του κόσμου», έλεγε.

Ο Δημήτρης Ήμελλος αξιώθηκε να ζήσει μια περίοδο από τις πιο δημιουργικές του ελληνικού θεάτρου, είδε να ανθίζουν οι ομάδες και οι πειραματισμοί και μπόρεσε να κάνει επιλογές που σήμερα πολλοί ομότεχνοί του δεν θα μπορούσαν να φανταστούν. Αυτές ακριβώς οι επιλογές του τον δικαίωσαν και του χάρισαν πολύτιμες στιγμές που μοιράστηκε γενναιόδωρα με το κοινό. Πίστευε πάντα ότι το θέατρο, ως απόρροια μιας κοινωνικής πραγματικότητας, προορίζεται για να ρίξει φως ακόμα και στους πιο σκοτεινούς δρόμους της εποχής μας.

Αφοσιωμένος στην τέχνη του, πίστευε πάντα ότι οι καλύτερες στιγμές ενός ηθοποιού είναι αυτές που βρίσκεται πάνω στη σκηνή και πως οι καλύτεροι ηθοποιοί δεν είναι αυτοί που μπαίνουν στο σπίτι μας με την τηλεόραση αλλά αυτοί που αναζητάμε πηγαίνοντας στο θέατρο.

Δημήτρης Ήμελλος (1967-2024): Ένας αφοσιωμένος, σημαντικός ηθοποιός της εποχής μας Facebook Twitter
Στιγμιότυπο από την παράσταση «Αίας» στην Επίδαυρο, σε σκηνοθεσία Αργύρη Ξάφη. Φωτ.: Karol Jarek
Δημήτρης Ήμελλος (1967-2024): Ένας αφοσιωμένος, σημαντικός ηθοποιός της εποχής μας Facebook Twitter
Υποδύθηκε τον Αντώνη Φραγκιαδάκη στην τηλεοπτική σειρά «Σασμός». Φωτ.: EUROKINISSI

Συμμετείχε στις παραστάσεις: «Πέρσες» (1999) σε σκηνοθεσία Λευτέρη Βογιατζή, «Φρεναπάτη» (2000) σε σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού, «Αντιγόνη» (2006) σε σκηνοθεσία Λευτέρη Βογιατζή, «Ιστορίες από το δάσος της Βιέννης» (2008) σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά, «Πέρσες» (2009) του Αισχύλου σε σκηνοθεσία Ντίμιτερ Γκότσεφ, «Τόκος» (2010) του Δημήτρη Δημητριάδη σε σκηνοθεσία Λευτέρη Βογιατζή, «Μήδεια» (2011) σε σκηνοθεσία Αντώνη Αντύπα, «Ο Ηλίθιος» (2012) του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι σε σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού, «Αμφιτρύων» (2012) του Μολιέρου σε σκηνοθεσία Λευτέρη Βογιατζή, «Ιλιάδα» (2013) σε σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού, «Ο γάμος του Φίγκαρο» (2015) σε σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού, «Ιούλιος Καίσαρας» (2015) του Σαίξπηρ σε σκηνοθεσία Τσέζαρις Γκραουζίνις, «Νεοπτολέμου Μύησις» (2016) σε σκηνοθετική επιμέλεια Στρατή Πανούριου, «Οιδίπους επί Κολωνώ» (2017) σε σκηνοθεσία Σταύρου Τσακίρη, «Ο γλάρος» (2017) του Άντον Τσέχοφ σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά, «Φθινοπωρινή Σονάτα» (2018) του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν σε σκηνοθεσία Άρη Τρουπάκη, «Δούλες» (2018) του Ζαν Ζενέ σε σκηνοθεσία Τσέζαρις Γκραουζίνις, «Φυλές» (2019) σε σκηνοθεσία Τάκη Τζαμαργιά, «Βάκχες» (2020) σε σκηνοθεσία Χρήστου Σουγάρη, «Τέφρα και Σκιά» (2020) του Χάρολντ Πίντερ σε σκηνοθεσία Γιώργου Σκεύα, «Ο Κοτζάμπασης του Καστρόπυργου» (2021) του Μ. Καραγάτση σε σκηνοθεσία Δημήτρη Τάρλοου, «Αίας» (2022) σε σκηνοθεσία Αργύρη Ξάφη, «Ο άνθρωπος απ' το Παντόλσκ» (2022) του Ντμίτρι Ντανίλοφ σε σκηνοθεσία Γιώργου Κουτλή, «Έγκλημα και τιμωρία» του Ντοστογιέφσκι σε σκηνοθεσία Δημήτρη Τάρλοου (2023).

Δημήτρης Ήμελλος (1967-2024): Ένας αφοσιωμένος, σημαντικός ηθοποιός της εποχής μας Facebook Twitter
Στον ρόλο της Σολάνζ στην παράσταση «Δούλες», στην Κεντρική Σκηνή του Θεάτρου του Νέου Κόσμου, σε σκηνοθεσία Τσέζαρις Γκραουζίνις. Φωτ.: Δομνίκη Μητροπούλου

Στον κινηματογράφο έπαιξε στις ταινίες «Αλιόσα» του Θανάση Σκρουμπέλου (1999), «Beautiful people» του Νίκου Παναγιωτόπουλου (2001), «Παρά λίγο, παρά πόντο, παρά τρίχα» της Στέλλας Θεοδωράκη (2002), «Delivery» του Νίκου Παναγιωτόπουλου (2004), «Γλυκιά μνήμη» του Κυριάκου Κατζουράκη (2005), «Bank Bang» του Αργύρη Παπαδημητρόπουλου (2008), «Απ’ τα κόκαλα βγαλμένα» του Σωτήρη Γκορίτσα (2011), «Ο μαγικός καθρέφτης» (2016) του Χρήστου Δήμα, «Illusion» (2013) του Σάββα Καρύδα, «Νοτιάς» (2016) του Τάσου Μπουλμέτη, «Happy Birthday» του Χρίστου Γεωργίου (2018), «Η δουλειά της» του Νίκου Labot (2018), «Ράφτης» της Σόνια Λίζα Κέντερμαν (2020), «Φόνισσα» της Εύας Νάθενα (2023).

Δημήτρης Ήμελλος (1967-2024): Ένας αφοσιωμένος, σημαντικός ηθοποιός της εποχής μας Facebook Twitter
Φωτ.: Στάθης Μαμαλάκης/ LIFO

Ένα από τα σημαντικά πράγματα που συνέβησαν στη θεατρική του ζωή, όπως έλεγε, ήταν η ενασχόληση με την ελληνική ποίηση, που γέννησε δυο παραστάσεις με τίτλο «Αυτό που δεν τελειώνει: Ελληνική ποίηση του 20ού αιώνα» σε σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού. Σε μια από αυτές ο Δημήτρης Ήμελλος, με τα χέρια ανοιχτά στη μέση του κύκλου των θεατών που παρακολουθούσαν, απήγγειλε τον «Τελευταίο Σταθμό» του Γιώργου Σεφέρη. Με κάποιους από αυτούς τους στίχους τον αποχαιρετώ.

…Ο άνθρωπος είναι μαλακός και διψασμένος σαν το χόρτο,
άπληστος σαν το χόρτο, ρίζες τα νεύρα του κι απλώνουν·
σαν έρθει ο θέρος
προτιμά να σφυρίξουν τα δρεπάνια στ' άλλο χωράφι·
σαν έρθει ο θέρος
άλλοι φωνάζουνε για να ξορκίσουν το δαιμονικό
άλλοι μπερδεύονται μες στ' αγαθά τους, άλλοι ρητορεύουν.

Αλλά τα ξόρκια τ' αγαθά τις ρητορείες,
σαν είναι οι ζωντανοί μακριά, τι θα τα κάνεις;
Μήπως ο άνθρωπος είναι άλλο πράγμα;
Μην είναι αυτό που μεταδίνει τη ζωή;
Καιρός του σπείρειν, καιρός του θερίζειν.
Πάλι τα ίδια και τα ίδια, θα μου πεις, φίλε….

 
Θέατρο
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Ο Ούρλιχ Ράσε και το παρασκήνιο της ιστορίας της Ισμήνης

Θέατρο / Η σκηνή του Ούρλιχ Ράσε στριφογύριζε - και πέταξε έξω την Ισμήνη

Στην παράσταση που άνοιξε την Επίδαυρο, ο Γερμανός σκηνοθέτης επέλεξε να ανεβάσει μια Αντιγόνη χωρίς Ισμήνη. Η απομάκρυνση της Κίττυς Παϊταζόγλου φωτίζει τις λεπτές –και άνισες– ισορροπίες εξουσίας στον χώρο του θεάτρου.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Ο Θάνος Παπακωνσταντίνου μέσα στη γοητεία και στον τρόμο του Δράκουλα

Πρώτες Εικόνες / Dracula: Η υπερπαραγωγή που έρχεται το φθινόπωρο στην Αθήνα

Ο Θάνος Παπακωνσταντίνου μιλά αποκλειστικά στη LiFO για την πιο αναμενόμενη παράσταση της επερχόμενης σεζόν, για τη διαχρονική γοητεία του μύθου που φαντάστηκε ο Μπραμ Στόκερ στα τέλη του 19ου αιώνα, για το απόλυτο και το αιώνιο μιας ιστορίας που, όπως λέει, τον «διαλύει».
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Ερωτευμένος με τον Κρέοντα

Θέατρο / Ο Rasche αγάπησε τον Κρέοντα περισσότερο από την Αντιγόνη

«Η εκφορά του λόγου παραδίδεται αμαχητί σε μια άκρατη δραματικότητα, σε ένα υπερπαίξιμο, σε μια βεβιασμένη εμφατικότητα, σε έναν στόμφο παλιακό που θα νόμιζε κανείς πως έχει εξαλειφθεί πλέον. Η σοβαροφάνεια σε όλο το (γοερό) μεγαλείο της». Έτσι ξεκίνησε φέτος η Επίδαυρος.
ΛΟΥΙΖΑ ΑΡΚΟΥΜΑΝΕΑ
Πολεμικοί Ανταποκριτές: Ψάχνοντας την αλήθεια μέσα στο ζόφο του πολέμου

Θέατρο / Πολεμικοί Ανταποκριτές: Ψάχνοντας την αλήθεια μέσα στον ζόφο του πολέμου

Σε μια περίοδο που ο πόλεμος αποτελεί βασικό συστατικό της καθημερινότητάς μας, μια παράσταση εξετάζει όσα μεσολαβούν μεταξύ γεγονότος και πληροφορίας και πώς διαμορφώνουν την τελική καταγραφή και την ιστορική μνήμη.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Η τραγική ιστορία και η άγρια δολοφονία μιας θαρραλέας περφόρμερ

Θέατρο / Η τραγική ιστορία και η άγρια δολοφονία μιας θαρραλέας περφόρμερ

Όταν η Πίπα Μπάκα ξεκίνησε να κάνει oτοστόπ από την Ιταλία για να φτάσει στην Ιερουσαλήμ δεν φαντάστηκε ότι αυτό το ταξίδι-μήνυμα ειρήνης θα κατέληγε στον βιασμό και τη δολοφονία της. Mια παράσταση που θα δούμε στο Φεστιβάλ Αθηνών αναφέρεται στην ιστορία της.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Ο Σίμος Κακάλας ξορκίζει τα χάλια μας με μια κωμωδία γέλιου και αίματος

Θέατρο / Ο Σίμος Κακάλας ξορκίζει τα χάλια μας με μια κωμωδία γέλιου και αίματος

Τα «Κακά σκηνικά» είναι «μια κωμική κόλαση» αφιερωμένη στη ζοφερή ελληνική πραγματικότητα, μια απόδραση από τα χάλια της χώρας, του θεάτρου, του παγκόσμιου γεωπολιτικού γίγνεσθαι, ένα ξόρκι στην κατάθλιψη.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Χρήστος Παπαδόπουλος: «Κάθε μορφή τέχνης χρειάζεται το εσωτερικό βάθος»

Θέατρο / Χρήστος Παπαδόπουλος: «Mε αφορά πολύ το "μαζί"»

Το «τρομερό παιδί» από τη Νεμέα που συμπληρώνει φέτος δέκα χρόνια στη χορογραφία ανοίγει το φετινό 31ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας με τους Dance On Ensemble και το «Mellowing», μια παράσταση για τη χάρη και το σθένος της ωριμότητας.  
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ
Κάνεις χορό γιατί αυτή είναι η μεγάλη σου ανάγκη

Χορός / «Κάνουμε χορό γιατί αυτή είναι η μεγάλη μας ανάγκη»

Με αφορμή την παράσταση EPILOGUE, ο διευθυντής σπουδών της σχολής της Λυρικής Σκηνής Γιώργος Μάτσκαρης και έξι χορευτές/χορεύτριες μιλούν για το δύσκολο στοίχημα τού να ασχολείται κανείς με τον χορό στην Ελλάδα σήμερα.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Μαρία Κωνσταντάρου: «Ερωτεύτηκα αληθινά στα 58»

Οι Αθηναίοι / Μαρία Κωνσταντάρου: «Δεν παίζω πια γιατί δεν υπάρχουν ρόλοι για την ηλικία μου»

Μεγάλωσε χωρίς τη μάνα της, φώναζε «μαμά» μια θεία της, θυμάται ακόμα τις παιδικές της βόλτες στον βασιλικό κήπο. Όταν είπε πως θέλει να γίνει ηθοποιός, ο πατέρας της είπε «θα σε σφάξω». Η αγαπημένη ηθοποιός που έπαιξε σε μερικές από τις σημαντικότερες θεατρικές παραστάσεις αλλά και ταινίες της εποχής της είναι η Αθηναία της εβδομάδας.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Ο Γιάννος Περλέγκας ανεβάζει τον «Κατσούρμπο» του Χορτάτση

Θέατρο / Γιάννος Περλέγκας: «Ο Κατσούρμπος μας είναι μια απόπειρα να γίνουμε πιο αθώοι»

Ο Γιάννος Περλέγκας σκηνοθετεί το έργο του Χορτάτση στο πλαίσιο του στο πλαίσιο του Κύκλου Ρίζες του Φεστιβάλ Αθηνών. Τον συναντήσαμε στις πρόβες όπου μας μίλησε για την αξία του Κρητικού συγγραφέα και του έργου του και την ανάγκη για περισσότερη λαϊκότητα στο θέατρο. Κάτι που φιλοδοξεί να μας δώσει με αυτό το ανέβασμα.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Βασίλης Παπαβασιλείου

Απώλειες / Βασίλης Παπαβασιλείου (1949-2025): Ένας σπουδαίος διανοητής του ελληνικού θεάτρου

«Αυτό, λοιπόν, το οφείλω στο θέατρο: τη σωτηρία από την κακομοιριά μου»: Ο σκηνοθέτης, μεταφραστής, ηθοποιός και δάσκαλος Βασίλης Παπαβασιλείου πέθανε σε ηλικία 76 ετών.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
ΕΠΕΞ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΚΟΤΣΟΠΟΥΛΟΣ

Θέατρο / Δημήτρης Γκοτσόπουλος: «Ήμουν ένα αγρίμι που είχε κατέβει από τα βουνά»

Ο ταλαντούχος ηθοποιός φέτος ερμηνεύει τον Νεοπτόλεμο στον «Φιλοκτήτη» του Σοφοκλή. Πώς κατάφερε από ένα αγροτικό περιβάλλον να πρωταγωνιστήσει σε μεγάλες τηλεοπτικές επιτυχίες και γιατί πέρασε ένα ολόκληρο καλοκαίρι στην Πολύαιγο, διαβάζοντας «Βάκχες»;
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Γιάννης Χουβαρδάς: «Το κοινό που έρχεται να σε δει είναι ο καθρέφτης σου»

Θέατρο / Γιάννης Χουβαρδάς: «Το κοινό που έρχεται να σε δει είναι ο καθρέφτης σου»

Ο κορυφαίος Έλληνας σκηνοθέτης διασκευάζει φέτος τις τραγωδίες του Οιδίποδα σε ένα ενιαίο έργο και μιλά στη LiFO, για το πώς η μοίρα είναι μια παρεξηγημένη έννοια, ενώ σχολιάζει το αφήγημα περί «καθαρότητας» της Επιδαύρου, καθώς και τις ακραίες αντιδράσεις που έχει δεχθεί από το κοινό.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
ΓΙΑ 28 ΜΑΙΟΥ Elena Souliotis: Η Ελληνίδα που θα γινόταν η επόμενη Κάλλας 

Θέατρο / Elena Souliotis: Η Ελληνίδα που θα γινόταν η επόμενη Κάλλας 

Σαν σήμερα, το 1943, γεννήθηκε η Ελληνίδα σοπράνο που διέπρεψε για μια ολόκληρη δεκαετία στην Ευρώπη και την Αμερική, αλλά κάηκε εξαιτίας μιας σειράς ιδιαίτερα απαιτητικών ρόλων, τους οποίους ερμήνευσε πολύ νωρίς. Ο κόντρα τενόρος Άρης Χριστοφέλλης, ένας από τους λίγους στην Ελλάδα που γνωρίζουν σε βάθος την πορεία της, περιγράφει την άνοδο και την πτώση της.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Δημήτρης Καπουράνης: «Το αόρατο νήμα που ενώνει τα παιδιά μεταναστών είναι το πένθος»

Θέατρο / Δημήτρης Καπουράνης: «Το αόρατο νήμα που ενώνει τα παιδιά μεταναστών είναι το πένθος»

Από τους Αγίους Σαράντα της Αλβανίας μέχρι τη σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, η ζωή του βραβευμένου ηθοποιού, τραγουδιστή και σεναριογράφου είναι μια διαρκής προσπάθεια συμφιλίωσης με την απώλεια. Η παράσταση «Μια άλλη Θήβα» τον καθόρισε, ενώ ο ρόλος του στο «Brokeback Mountain» τού έσβησε κάθε ομοφοβικό κατάλοιπο. Δηλώνει πως αυτό που τον ενοχλεί βαθιά είναι η αδράνεια απέναντι σε όσα συμβαίνουν γύρω μας.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Μιχαήλ Μαρμαρινός: Το έπος μάς έμαθε να αναπνέουμε ΟΙ ΥΠΟΛΟΙΠΟΙ ΑΡΚΕΤΟΙ ΤΙΤΛΟΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ

Θέατρο / Μιχαήλ Μαρμαρινός: «Από μια κοινωνία της αιδούς, γίναμε μια κοινωνία της ξεδιαντροπιάς»

Με τη νέα του παράσταση, ο Μιχαήλ Μαρμαρινός επιστρέφει στην Οδύσσεια και στον Όμηρο και διερευνά την έννοια της φιλοξενίας. Αναλογίζεται το «απύθμενο θράσος» της εποχής μας, εξηγεί τη στενή σχέση του έπους με το βίωμα και το θαύμα που χάσαμε και παραμένει σχεδόν σιωπηλός για τη νέα του θέση ως καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ Αθηνών.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ