Στις 4 Αυγούστου, ο Γάλλος σκηνοθέτης και εικαστικός Φιλίπ Κεν, του οποίου το έργο κινείται μεταξύ ουτοπίας και δυστοπίας, μελαγχολίας και πίστης στην ανθρώπινη φαντασία, παρουσιάζει στη σκηνή του Ηρωδείου μια παράσταση με τίτλο The garden of delights / Ο κήπος των ηδονών, εμπνευσμένη από τον πίνακα του Ιερώνυμου Μπος. Το κεντρικό κομμάτι του έργου του Μπος, «ένα μέρος γεμάτο με τον μεθυστικό αέρα της τέλειας ελευθερίας», μέσω της πολυπλοκότητας των συμβολισμών του, δίνει την αφορμή στον σκηνοθέτη να δημιουργήσει ένα αλληγορικό υπερθέαμα μακαριότητας και λαγνείας, αινιγματικό και γκροτέσκο, που θυμίζει λούνα παρκ και ανταποκρίνεται στις ανησυχίες της εποχής μας.
Ο ακτιβιστής σε θέματα της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας σκηνοθέτης Κιρίλ Σερεμπρένικοφ ήρθε σε ρήξη με το ρωσικό καθεστώς, κι αυτό οδήγησε στο κλείσιμο του Κέντρου Γκόγκολ, το οποίο διηύθυνε – πλέον ζει αυτοεξόριστος στη Γερμανία. Στις 7 και 8 Ioυνίου, μαζί με ένα από τα πιο διάσημα θέατρα της Ευρώπης, το Thalia του Αμβούργου, που έρχεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, παρουσιάζει στην Πειραιώς 260 το Βίι, μια παράσταση βασισμένη σε μια νουβέλα τρόμου του Νικολάι Γκόγκολ. Έχοντας επεξεργαστεί χιλιάδες αναφορές, ντοκιμαντέρ και βίντεο για τον πόλεμο από την Μπούτσα, τη Μαριούπολη και το Ιρπίν, εμφανίζει το τρομακτικό πλάσμα Βίι ως τον πόλεμο που κλέβει από τους ανθρώπους την ταυτότητα και το μέλλον τους.
«Θύτες και θύματα του πολέμου» παρουσιάζει ο Αργεντινός σκηνοθέτης Μαριάνο Πενσότι που εστιάζει στη σχέση ντοκιμαντέρ και μυθοπλασίας, φαντασίας και πραγματικότητας, αντλώντας συχνά από τη δική του ζωή ή αυτή των συνεργατών του, για να φτιάξει την παράσταση La obra, που έρχεται στις 14 και 15 Ioυνίου στην Πειραιώς 260. Πρόκειται για την «πραγματική ιστορία» του Σίμον Φρανκ, ενός Πολωνοεβραίου και τελευταίου επιζώντα του Ολοκαυτώματος, ο οποίος μετακομίζει σε ένα χωριό της Αργεντινής τη δεκαετία του 1960 και χτίζει τεράστια θεατρικά σκηνικά που αναπαριστούν τη μικρή πόλη όπου μεγάλωσε αλλά και το στρατόπεδο συγκέντρωσης στο οποίο δολοφονήθηκαν οι γονείς του. Η αποκάλυψη που σχετίζεται με την ταυτότητά του κλονίζει κάθε βεβαιότητα και εδραιωμένη άποψη του θεατή.
Το 1975, 30.000 γυναίκες βαδίζουν σιωπηλά προς την κατεχόμενη Αμμόχωστο. Το 1987 και το 1989 χιλιάδες γυναίκες περνούν την «πράσινη γραμμή» και έρχονται αντιμέτωπες με τον κατοχικό στρατό. Το 1988 εκατό γυναίκες της Κύπρου καταλαμβάνουν την Ακρόπολη της Αθήνας ως πράξη διαμαρτυρίας. Η Μαγδαλένα Ζήρα από την Κύπρο σκηνοθετεί την παράσταση Οι γυναίκες επιστρέφουν, που θα παρουσιαστεί στις 15 και 16 Ιουνίου στην Πειραιώς 260, για να μας υπενθυμίσει μια ιστορία ηρωισμού, οράματος, ελπίδας και συνεργασίας, ένα επικό κατόρθωμα, ένα κίνημα που σβήστηκε από τη συλλογική μας μνήμη, υποβαθμίστηκε και ξεχάστηκε. Βασισμένο σε αυθεντικές μαρτυρίες, το έργο μάς καλεί να εστιάσουμε στο διαχρονικό θέμα της διαγραφής της γυναικείας εμπειρίας από την Ιστορία και την απουσία της γυναικείας οπτικής από τον δημόσιο βίο.
Ο αγαπητός στο ελληνικό κοινό Ελβετός σκηνοθέτης Κρίστοφ Μαρτάλερ φέρνει στις 19 και 20 Ιουνίου, στην Πειραιώς 260, μια παράσταση βασισμένη σε κείμενα του εικαστικού Ντίτερ Ροτ με τίτλο Λυγμός (Καημός) [Das Weinen (Das Wähnen)] και μεταφέρει τον στοχασμό του για την παροδικότητα των πραγμάτων στον χώρο ενός αποστειρωμένου φαρμακείου. Μουσική, ειρωνεία, διαστολή του σκηνικού χρόνου και πέντε γυναίκες υπάλληλοι που, αδιαφορώντας για τον μοναδικό πελάτη που διαμαρτύρεται για την πάθησή του, διαβάζουν τις παρενέργειες ενός φαρμάκου κι εμείς καταλαβαίνουμε ότι ολόκληρη η ανθρώπινη ζωή κατακλύζεται από παρενέργειες από τις οποίες μοιάζει αδύνατον να απαλλαγούμε.
Στις 20 και 21 Ioυνίου, στην Πειραιώς 260, ο Ιρανός σκηνοθέτης και συγγραφέας Αμίρ Ρεζά Κουεστανί, με την παράσταση Τυφλός δρομέας / Blind runner μάς μεταφέρει μια εικόνα της σύγχρονης ιρανικής κοινωνίας. Ένα ζευγάρι σχεδιάζει να φύγει από το Ιράν για την Αγγλία. Όταν η γυναίκα συλλαμβάνεται και φυλακίζεται ως πολιτική κρατούμενη, κάθε βράδυ βρίσκονται, από τη δική του πλευρά ο καθένας, στο τείχος της φυλακής και συνομιλούν. Προπόνηση για μια καλύτερη ζωή, για τη διαφυγή, ξέπνοοι διάλογοι, εσωτερικοί μονόλογοι και κλασική περσική ποίηση δημιουργούν το φόντο της ευαισθητοποίησής μας σε σχέση με το προσφυγικό και την καταπίεση των γυναικών μέσα από μια έντονα συμβολική γλώσσα.
Ο Βρετανός συγγραφέας και σκηνοθέτης Αλεξάντερ Ζέλντιν παρουσιάζει στην Πειραιώς 260, από τις 23 ως τις 26 Ιουνίου, τη δημιουργία του Οι εξομολογήσεις / The confessions, στην οποία σκιαγραφεί το πορτρέτο μιας πλήρους ζωής, από τη γέννηση μέχρι τον θάνατο, που βασίζεται στη ζωή της μητέρας του. Ξεκινά από τη γέννησή της στην Αυστραλία, παιδί μιας οικογένειας της εργατικής τάξης, και τη νέα αρχή που κάνει ως διαζευγμένη γυναίκα στο Λονδίνο. Μέσα από τον χαρακτήρα της και την προσωπική της αφήγηση ο σκηνοθέτης φέρνει σε πρώτο πλάνο ιστορίες προσωπικής και συλλογικής χειραφέτησης για να μιλήσει για τις κοινωνικές αλλαγές του δεύτερου μισού του 20ού και των αρχών του 21ου αιώνα.
Ο κύκλος των ξένων παραστάσεων ολοκληρώνεται στην Πειραιώς 260 στις 19 και 20 Ioυλίου με το έργο της σκηνοθέτιδας και χορογράφου Ζιζέλ Βιεν, Η λίμνη / L’Étang, του Ρόμπερτ Βάλζερ, το οποίο καταπιάνεται με το δυσλειτουργικό οικογενειακό περιβάλλον. Πρόκειται για ένα ψυχολογικό δράμα που φωτίζει την παιδική κακοποίηση, την αιμομιξία και το οικογενειακό τραύμα που μας μεταφέρεται μέσα από τις δυο πρωταγωνίστριες που ανακαλούν καταπιεσμένες ορμές και συναισθήματα μέσα σε ένα τοπίο αμφιβολιών όπου δεν ανοίγει καμία χαραμάδα συμφιλίωσης.
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
Το νέο τεύχος της LiFO δωρεάν στην πόρτα σας με ένα κλικ.
