Το πρότζεκτ «Touching Ground» των Λόρεν Λάξενμπεργκ και Ρόναλ Σανμαρτίν (γνωστού και ως WTF Ronnie) καταγράφει με ωμό και άμεσο τρόπο τη σύγχρονη skate κουλτούρα του Μεντεγίν, μιας πόλης με βαριά ιστορία αλλά ζωντανή πολιτιστική σκηνή. Μέσα από τη φωτογραφία και το βίντεο αποτυπώνει μια σκηνή που έχει εξελιχθεί σε βασικό πυλώνα της νεανικής ταυτότητας της πόλης.
Ο Σανμαρτίν, που γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Μεντεγίν, περιγράφει την πόλη ως έναν τόπο όπου «τα πράγματα φυτρώνουν εκεί που δεν το περιμένεις». Η αναφορά είναι τόσο κυριολεκτική –μια πόλη γεμάτη πράσινο ανάμεσα σε βουνά– όσο και μεταφορική. Παρά το δύσκολο παρελθόν, οι κάτοικοι είναι πολύ περήφανοι για τις γειτονιές και τις οικογένειές τους.
Η Λάξενμπεργκ βρέθηκε στο Μεντεγίν πριν από έξι χρόνια σ’ ένα ταξίδι της στη Νότια Αμερική. Γρήγορα εντάχθηκε σε έναν κύκλο μουσικών και καλλιτεχνών του δρόμου και διοργάνωσε δύο εκθέσεις στην Κολομβία: η πρώτη ανέδειξε την καλλιτεχνική κοινότητα της πόλης, ενώ η δεύτερη παρουσίασε τους ίδιους δημιουργούς μαζί με τις οικογένειές τους, εστιάζοντας στις ρίζες τους.
Tο skate κατέχει κεντρικότατη θέση στην κουλτούρα του Μεντεγίν. Η επιρροή του είναι εμφανής στη μουσική, στο γκράφιτι, στο design και στον κινηματογράφο. Ωστόσο, δεν ήταν πάντα έτσι.
Κατά τη διάρκεια της δεύτερης έκθεσης γνώρισε τον Σανμαρτίν, κεντρική μορφή της skate σκηνής της πόλης. Όπως σημειώνει η Λάξενμπεργκ, το skate κατέχει κεντρικότατη θέση στην κουλτούρα του Μεντεγίν. Η επιρροή του είναι εμφανής στη μουσική, το γκράφιτι, το design και τον κινηματογράφο. Ωστόσο, δεν ήταν πάντα έτσι. Ο Σανμαρτίν θυμάται ότι πρωτοείδε skate σε ταινία στην τηλεόραση, ενώ ως παιδί επηρεάστηκε από τα μουσικά βίντεο στο MTV. Μεγαλωμένος στη συνοικία Μανρίκε, σε μια περίοδο έντονης παραστρατιωτικής βίας, βίωσε μια καθημερινότητα στην οποία το skate θεωρούνταν περιθωριακή δραστηριότητα.
Ως παιδί έπαιζε ποδόσφαιρο, αλλά επιθυμούσε να ενταχθεί σε μια παρέα «πανκ» skaters της γειτονιάς. Εκείνοι τον δέχτηκαν και του δάνεισαν ένα skateboard. Σύντομα εγκατέλειψε το ποδόσφαιρο. Όπως λέει, ανοίχτηκε μπροστά του ένας νέος κόσμος. Σε μια γειτονιά που τις δεκαετίες του ’80 και του ’90 γνώρισε σχεδόν 15 χρόνια ακραίας βίας, το skate αποτέλεσε διέξοδο και εργαλείο επιβίωσης.
Για τις ανάγκες του «Touching Ground», οι δύο δημιουργοί περιηγήθηκαν σε διάφορα barrios, παρακολουθώντας φίλους να κάνουν κόλπα ή ριψοκίνδυνες καταβάσεις σε απότομους δρόμους. Η Λάξενμπεργκ μιλά για έντονες αντιθέσεις: γρήγορες αλλαγές στον καιρό και στη διάθεση των ανθρώπων, συνύπαρξη ομορφιάς και πόνου. Το skate αναδεικνύεται ως συμβολική πράξη αντιμετώπισης του φόβου, ακόμη και όταν συνεπάγεται σοβαρούς τραυματισμούς.
Παράλληλα, το πρότζεκτ φωτίζει και μια πιο τρυφερή διάσταση: skaters ποζάρουν με λουλούδια, μοιράζονται στιγμές οικειότητας, χαλαρώνουν σε καφέ και μπαρ. Για τον Σανμαρτίν το έργο δεν αφορά μόνο τα εντυπωσιακά τρικ αλλά και τη θεραπευτική δύναμη της συλλογικότητας. Όπως παραδέχεται, σε διάφορες φάσεις της ζωής του προσπάθησε να απομακρυνθεί από τις ρίζες του· μέσα από την καταγραφή της «επιλεγμένης οικογένειάς» του επανασυνδέθηκε με την πόλη και την ιστορία του.
