Το Λάγκος, η μεγαλύτερη πόλη της Νιγηρίας, με πληθυσμό είκοσι περίπου εκατομμυρίων, είναι ένας τόπος σε εύθραυστη ισορροπία: ένα μέρος της πόλης βρίσκεται στην ηπειρωτική χώρα και η υπόλοιπη απλώνεται σε νησιά που βρίσκονται μέσα σε μια λιμνοθάλασσα η οποία συνδέεται με τον Ατλαντικό.
Κάθε μέρα, αμέτρητοι άνθρωποι φτάνουν εκεί με ελάχιστα χρήματα, βρίσκοντας στέγη σε παραγκουπόλεις, πρόχειρες πολυκατοικίες ή, κάποιες φορές, στον δρόμο.
Είναι μια πόλη απαιτητική, που δεν αποδέχεται εύκολα τους νεοφερμένους, αλλά τελικά τους χωράει όλους, προκαλώντας τους να επιβιώσουν και να χτίσουν μια ζωή σε συνθήκες περιορισμένης κοινωνικής προστασίας και ελάχιστων ευκαιριών για σταθερή εργασία. Ακόμα και όσοι έχουν οικονομικά μέσα, συχνά διαπιστώνουν ότι βασικές υπηρεσίες δεν λειτουργούν με αξιοπιστία.
Η ακραία συνθήκη μέσα στην οποία λειτουργεί το Λάγκος συχνά επισκιάζει τις άλλες πλευρές του: τη δημιουργικότητα, την εξυπνάδα και την επινοητικότητα των ανθρώπων του αλλά και τη ζεστασιά των σχέσεων που αναπτύσσονται μέσα στις κοινότητές του. Αυτές ακριβώς τις πλευρές παρατηρεί και αναδεικνύει ο Βρετανο-νιγηριανός φωτογράφος Ollie Babajide Tikare στο βιβλίο του «Èkó», μια σύνθεση εικόνων και πορτρέτων από την καθημερινότητα της πόλης, που τραβήχτηκαν μεταξύ 2023 και 2025.
Λένε πως το Λάγκος είναι σκληρή πόλη, όμως οι άνθρωποί του διατηρούν μια επίμονη πίστη στο μέλλον. Όχι απαραίτητα στους θεσμούς ή στους ηγέτες αλλά ο ένας στον άλλον.
Πολλές από τις φωτογραφίες του αποτυπώνουν ένα στιγμιότυπο στη μέση της δράσης: άνθρωποι που κινούνται σε αγορές, πλανόδιοι που διασχίζουν την κίνηση, ένας άνδρας που μπαίνει στα νερά του Tarkwa Bay ή ένας άλλος που μιλάει στο τηλέφωνο ακίνητος πάνω στο ποδήλατο, πλαισιωμένος από δέντρα και ψηλά κτίρια. Η μετακίνηση είναι βασικό στοιχείο της ταυτότητας της πόλης: περπάτημα, κίτρινα danfo που ακολουθούν συγκεκριμένες διαδρομές και okada, μηχανάκια-ταξί. Ο Tikare καταγράφει αυτές τις στιγμές με οικειότητα, κινούμενος ανάμεσα στους ανθρώπους, χωρίς να τους διακόπτει.
Μέσα από τις εικόνες αναδεικνύεται και το στυλ του Λάγκος: τα τολμηρά ρούχα και χτενίσματα που αγαπούν οι κάτοικοί του. Γυναίκες που ξεκουράζονται από τη δουλειά τους στον δρόμο ή έξω από καταστήματα, ντυμένες κομψά, αποτυπώνονται με την ίδια φυσικότητα όπως οι νέοι στην παραλία ή οι μουσικοί στη σκηνή του New Afrika Shrine.
Λένε πως το Λάγκος είναι σκληρή πόλη, όμως οι άνθρωποί του διατηρούν μια επίμονη πίστη στο μέλλον. Όχι απαραίτητα στους θεσμούς ή στους ηγέτες, αλλά ο ένας στον άλλον. Σε ένα περιβάλλον όπου τίποτα δεν λειτουργεί απόλυτα, η επιβίωση βασίζεται στις σχέσεις, στην αλληλεγγύη, στη συλλογική αντοχή.
Έτσι, το Λάγκος παραμένει μια δίνη ενέργειας: τραβάει κοντά του όσους ονειρεύονται, όσους φεύγουν αλλά επιστρέφουν, όσους ανήκουν και δεν ανήκουν ταυτόχρονα. Ανάμεσά τους και ο ίδιος ο Tikare, που αναζητώντας τις ρίζες της οικογένειάς του δεν κατέγραψε απλώς μια πόλη αλλά μοιράστηκε το πνεύμα των ανθρώπων της και μια προσωπική ανακάλυψη. Κι αυτό είναι που κάνει το «Èkó» να ξεπερνά το απλό φωτογραφικό ντοκουμέντο και να λειτουργεί ως ζωντανό πορτρέτο του Λάγκος.
Με στοιχεία από το «New Yorker»
