Στην ακμή της εποχής του φωτορεπορτάζ, τη δεκαετία του ’60 και του ’70, ο Καναδοαμερικανός φωτογράφος Ντάγκλας Κέρκλαντ κατάφερνε με κάποιον τρόπο να δίνει στις δισδιάστατες φωτογραφίες του μια πολυδιάστατη συναισθηματική ένταση.
Η Morrison Hotel Gallery παρουσιάζει την έκθεση «Romance: A Love Letter to The Douglas Kirkland Archive», μια συλλογή φωτογραφιών του Κέρκλαντ περιορισμένης έκδοσης, καθώς και αντίτυπα του βιβλίου του «Romance», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Damiani Books. Την εκδήλωση διοργανώνει η Φρανσουάζ Κέρκλαντ, σύζυγος, συνεργάτιδα και διαχρονική μούσα του μεγάλου φωτογράφου, η οποία, παρόλο που βρισκόταν πάντα στην άλλη πλευρά του φακού, γνωρίζει ότι ο τρόπος με τον οποίο έβλεπε εκείνος τον κόσμο ήταν ξεχωριστός.
«Αυτό το βιβλίο είναι ένα ερωτικό γράμμα προς όλους όσοι είναι τόσο αθεράπευτα ρομαντικοί όσο κι εγώ. Η ιδέα μού ήρθε ένα βράδυ, λίγο μετά τον θάνατο του Ντάγκλας. Είχα πάει στα εγκαίνια μιας υπέροχης έκθεσης φωτογραφίας της Τζούλι Μπλάκμον στη Fahey/Klein Gallery. Ήμουν ανάμεσα σε φίλους και συναδέλφους, κι όμως επέστρεψα στο σπίτι γεμάτη θλίψη. Συνειδητοποίησα ότι η απελπισία μου δεν οφειλόταν μόνο στην απουσία του Ντάγκλας, αλλά και στην επίγνωση ότι εκείνος δεν θα τραβούσε ποτέ ξανά φωτογραφίες. Ήθελα να κρυφτώ, αλλά αντ’ αυτού πέρασα τη νύχτα κοιτάζοντας φωτογραφίες του που μου μιλούσαν για την αγάπη, τη σύνδεση, τη συντροφικότητα. Δεν είχα ιδέα πού θα με οδηγούσε αυτό, ήξερα όμως ότι ένιωθα ασφαλής.
«Μου προκαλεί μια διέγερση που μοιάζει με ευφορία. Το να παρακολουθώ τον αγαπημένο μου σαν ηδονοβλεψίας, γνωρίζοντας ότι δεν το αντιλαμβάνεται, να τον ποθώ και να τον θαυμάζω για ό,τι κάνει με πάθος, ξέροντας ότι αυτό δεν έχει καμία σχέση με εμένα, μου κόβει την ανάσα».
Η φωτογραφία ήταν ο πρώτος έρωτας του Ντάγκλας. Ήταν ονειροπόλος και έβλεπε τον κόσμο καλύτερα μέσα από τη φωτογραφική μηχανή του. Το πρωί γύριζε προς το μέρος μου, μου έλεγε “είσαι όμορφη” και, παρά τις διαμαρτυρίες μου, άρπαζε τη φωτογραφική μηχανή. Η ερωτική ένταση που γεννά την επιθυμία είναι κάτι σωματικό –ναι, βαθιά σωματικό– αλλά ταυτόχρονα και πνευματικό. Υπάρχει μέσα μου ένα κομμάτι που αντιδρά βίαια στην ομορφιά και τη δημιουργικότητα. Είναι εντελώς έξω από τον έλεγχό μου. Μου προκαλεί μια διέγερση που μοιάζει με ευφορία. Το να παρακολουθώ τον αγαπημένο μου σαν ηδονοβλεψίας, γνωρίζοντας ότι δεν το αντιλαμβάνεται, να τον ποθώ και να τον θαυμάζω για ό,τι κάνει με πάθος, ξέροντας ότι αυτό δεν έχει καμία σχέση με εμένα, μου κόβει την ανάσα. Τον βρίσκω απολύτως ακαταμάχητο. Ο ρομαντισμός, για μένα, είναι η προθυμία να παραδοθείς ολοκληρωτικά. Το να νιώθεις άγρια, απερίσκεπτη, με την καρδιά γεμάτη –γεμάτη αντιφάσεις, γεμάτη αγάπη– είναι ένα πολύτιμο δώρο, ένας σαγηνευτικός, γοητευτικός και ελαφρώς επικίνδυνος θησαυρός. Γεμάτα μάτια, γεμάτο κεφάλι, γεμάτη καρδιά, γεμάτο κορμί».
— Φρανσουάζ Κέρκλαντ
