Δεν αποτελεί είδηση ότι η πανδημία είχε σαρωτικές επιπτώσεις στη νυχτερινή ζωή παγκοσμίως − τα κλαμπ κατέβασαν ρολά, τα στροβοσκοπικά φώτα έσβησαν και οι πίστες τυλίχτηκαν στη σιωπή. Κατά τη διάρκειά της, ξεσυνηθίσαμε τη σωματική εγγύτητα και όταν ο κόσμος άρχισε να ανοίγει και πάλι, οι άνθρωποι έπρεπε να μάθουν ξανά πώς να συνδέονται. Αυτή η στιγμή της επιστροφής στο άγγιγμα βρίσκεται στο επίκεντρο του «The Kiss Book», της πρώτης συνεργασίας της μουσικού Tove Lo με τον φωτογράφο Kenny Laubbacher.
Κάποτε, τα φιλιά μέσα στο πλήθος ήταν απλώς ένα στοιχείο της νυχτερινής ζωής. Μετά δεν ήταν. Αφού πέρασε τόσος καιρός χωρίς τη συναρπαστική αίσθηση ότι είσαι μέρος του πλήθους, η επιστροφή σε αυτή τη σύνδεση έμοιαζε σχεδόν απόκοσμη. Οι φωτογραφίες του Laubbacher καταγράφουν ανθρώπους που εξερευνούν αυτές τις ευάλωτες στιγμές. Το πρότζεκτ γεννήθηκε από την επιθυμία να ανακτήσουμε την ανθρώπινη επαφή μετά από μια περίοδο έντονης απόστασης και απομόνωσης και κάλεσε τους θεατές των συναυλιών να ανταλλάξουν ένα φιλί για την κάμερα. Το αποτέλεσμα είναι μια σειρά φωτογραφιών που απαθανατίζουν ζευγάρια, throuples, φίλους και αγνώστους να φιλιούνται αγκαλιασμένοι με διάφορους τρόπους.
«Αυτές οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν ακριβώς τη στιγμή που ο κόσμος άνοιγε ξανά − όταν η ιδέα του φιλιού και του χορού από τόσο κοντά φαινόταν ακόμα σουρεαλιστική, σχεδόν απαγορευμένη».
Το βιβλίο αποτυπώνει πάνω από 600 στιγμές φιλιού μέσα στο ζωηρό, ιδρωμένο πλήθος, σε 15 χώρες και 18 πόλεις, στην περιοδεία «Dirt Femme» της Tove Lo. «Αυτές οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν ακριβώς τη στιγμή που ο κόσμος άνοιγε ξανά − όταν η ιδέα του φιλιού και του χορού από τόσο κοντά φαινόταν ακόμα σουρεαλιστική, σχεδόν απαγορευμένη», εξηγεί η Lo. «Ακόμα θυμάμαι πόσο σουρεαλιστικό ήταν το συναίσθημα της επιστροφής. Ήθελα να συλλάβω αυτή την ενέργεια και να την κρατήσω για πάντα».
Ο Laubbacher θυμάται μερικές από τις αγαπημένες του λήψεις: «Η απόλυτη βασίλισσα που φιλάει το είδωλό της σε έναν καθρέφτη φωτισμένο με κόκκινα, ψυχεδελικά φώτα, τα φιλιά στη σκάλα, όλα τα φιλιά όπου οι γλώσσες βγαίνουν έξω και μας χαιρετούν». Όμως για τον φωτογράφο, ο πραγματικός αντίκτυπος δεν έρχεται από κάποια μεμονωμένη εικόνα, αλλά από τη δύναμη της συλλογής στο σύνολό της. «Το να βλέπεις εκατοντάδες ανθρώπους να μοιράζονται αυτές τις πραγματικά προσωπικές στιγμές αγνής χαράς είναι εξαιρετικά συγκινητικό», λέει. «Έκλαψα την πρώτη φορά που συγκέντρωσα όλες τις φωτογραφίες μαζί, επειδή συγκλονίστηκα με το πόσο υπέροχοι μπορούν να είναι οι άνθρωποι. Το να βλέπεις τη χαρά τόσων ανθρώπων είναι μεγάλη απόλαυση».
«Ο κόσμος ήταν ενθουσιασμένος. Έρχονταν να με βρουν για να φωτογραφηθούν και σχηματίζονταν ουρές. Τα αγαπημένα μου φιλιά ήταν εκείνα που οι άνθρωποι ήταν τόσο απορροφημένοι από τη στιγμή, που συνέχιζαν να φιλιούνται ακόμα και αφού είχα τραβήξει τη φωτογραφία. Δεν είχε πια σημασία ότι ήμουν κι εγώ εκεί − είχαν χαθεί στη στιγμή», συμπληρώνει.
Η ανθρώπινη σύνδεση είναι κάτι που η Lo πάντα εξερευνούσε μέσω της μουσικής της. Η δισκογραφία της Σουηδέζας τραγουδίστριας και τραγουδοποιού καταπιάνεται με τις πιο άτσαλες, ιδρωμένες πλευρές της σωματικής επαφής, με κομμάτια όπως το «Disco Tits» και το «Pineapple Slice» να αποτυπώνουν στιγμές πόθου. «It was fucking hot!» λέει η Lo, αναπολώντας τα πολλά φιλιά που συνθέτουν το project. «Ένιωσα ότι επιτέλους επιστρέψαμε στην επιθυμία για σωματικό άγγιγμα και στην ιδρωμένη επαφή με αγνώστους».
Μετά από μια περίοδο που η ανθρώπινη σύνδεση ήταν κυρίως ψηφιακή, το αναλογικό βιβλίο είναι ιδιαίτερα ευπρόσδεκτο. Η Lo ελπίζει ότι το «The Kiss Book» θα κάνει τους ανθρώπους να αισθάνονται «χαρούμενοι, καυλωμένοι και να θέλουν να φιληθούν» και ο Laubbacher θέλει να είναι «μια δικαιολογία για να φιληθείτε με τον/την αγαπημένο/-η σας». Σχεδιασμένο από τους Charlie Twaddle και Samuel Burgess Johnson, είναι φτιαγμένο ώστε να μοιάζει με απομεινάρι από μια περασμένη εποχή απαγόρευσης − μια εποχή «που το φιλί ήταν παράνομο». Πάνω απ’ όλα, είναι μια υπενθύμιση ότι μπορούμε να ξανασυνδεθούμε, ένα φιλί τη φορά.
