1) Ήμασταν ανέλπιστα μπροστά
Ήταν η πέμπτη περιοδεία της που είδα, και μπορώ να τη συγκρίνω με την πρώτη φορά (Drowned World Tour) στο Βερολίνο που κι εκεί ήμουν μπροστά μπροστά. Τότε βέβαια υπήρχε και η μαγεία της πρώτης φοράς, αλλά και τώρα, στο τέλος, ένιωσα το ίδιο γοητευμένος: Η διασκέδαση που προσέφερε αυτό το σόου ήταν συνεχής και χορταστική.
Απ' όλες τις φορές που την είδα, την χάρηκα περισσότερο τώρα.
2) Το αναπόφευκτο ζήτημα της εμφάνισης και της ηλικίας
Από κοντά και χωρίς φώτοσοπ μοιάζει περιέργως περίπου οπως και με το φώτοσοπ: Πολύ νεότερη απ’ την ηλικία της. Μου φάνηκε -ειδικά στο πρώτο κομμάτι, ίσως λόγω των ατυχών επιλογών στα μαλλιά και τα ρούχα- να έχει παχύνει κάπως, θυμίζοντάς μου σε κάποιες φάσεις τη Μαντόνα του 1985, στην περιοδεία Like A Virgin, τότε που ήταν μια κανονική -όχι υπεργυμνασμένη ή λεπτή- γυναίκα. (Τότε που απολύτως κανείς -εκτός απ’ την ίδια- δεν φανταζόταν ότι θα γέμιζε ακόμα συναυλιακούς χώρους παντού, 30 χρόνια μετά.)
3) Στα πλην τα ρούχα
Σαφώς υποδεέστερα από κάθε άλλη περιοδεία της -εκτός απ’ το καταπληκτικό που φοράει στο τέλος- θύμιζαν ένα κολάζ παραδοσιακών φορεσιών από όλα τα μέρη του κόσμου μαζί. Ειδικά με τα πρώτα φαινόταν κοντόχοντρη, μετά συγχωρήσεως. Όταν προς το τέλος λοιπόν εμφανίζεται φορώντας αυτό, που λαμπυρίζει και απ’ το διάστημα, σε κάνει να ξεχνάς τα προηγούμενα.
4) Στα πλην επίσης το πείραγμα κάποιων παλιών τραγουδιών
Ειδικά αυτών που τραγούδησε στο ψυχαναγκαστικά απαραίτητο “σπανιόλικο” μέντλεϊ: Με το ίδιο μέτριας ταχύτητας μπιτ και την αδιάφορη λάτιν παραγωγή ξεπέταξε σε κάποια στιγμή το Dress You Up, το Into The Groove και το Lucky Star.
5) Είπε αρκετά τραγούδια απ’ το Rebel Heart
Πράγμα λογικό. Το καλό ήταν πως τα χώρεσε τα περισσότερα στην αρχή, το ένα μετά το άλλο και μετά επικεντρώθηκε σε κομμάτια απ’ όλη την καριέρα της.
Απ’ τα καινούργια, η καλύτερη εμφάνιση, νομίζω, ήταν του Holy Water (με sample απ’ το Vogue). Παρότι η πρόκληση με τα θρησκευτικά σύμβολα και το σεξ είναι αναμενόμενη και συνήθως βαρετή, τώρα η σκηνοθεσία, με τους σταυρούς για pole dancing και την ξαφνική εμφάνιση του τραπεζιού του Μυστικού Δείπνου έκανε θαύματα. Επίσης υπέροχη σκηνοθεσία στο Devil Pray όπου τραγούδησε κρατώντας το μικρόφωνο με δεμένα τα χέρια.
6) Είπε πάντως αμέτρητα παλιά
Aπ’ τα γρήγορα και χορευτικά σουξέ (μεταξύ των οποίων ήταν και το Like A Virgin, το Holiday του φινάλε, το La Isla Bonita, το τέλειο Burning Up) ξεχώρισα το Material Girl, με τον επικαιροποιημένο του ήχο και την οθόνη που σηκωνόταν και γινόταν τσουλήθρα, κάτι που μου θύμισε Ασπασία Κράλλη και Δημήτρη Παπαϊωάννου. Αλλά και το Deeper and Deeper, που είχα ξεχάσει τι φανταστικό τραγούδι είναι.
7) Υπερπαραγωγή
Ακόμα κι αν έλειπε τελείως η Μαντόνα, το σόου θα ήταν ένα αριστούργημα, σε πολλά σημεία αντάξιο των παραστάσεων του Cirque De Soleil. Σε κάθε περιοδεία βασίζεται πολύ στους χορευτές (εδώ έσκισαν οι Γιαπωνέζες) αλλά στις τελευταίες οι ακροβάτες της ξεπερνούν τους εαυτούς τους, προσφέροντας απερίγραπτο θέαμα. Χάζευες και μόνο βλέποντας τα μαγικά κόλπα που έκαναν στον αέρα.
8) Στα συν η διάρκεια
Σχεδόν δύο ώρες κι ένα τέταρτο, τη στιγμή που πολύ μικρότεροι σταρ (και σε αξία και σε ηλικία) με το ζόρι βγάζουν μιάμιση ώρα. Και σ’ αυτά τα 135 λεπτά συνέχεια γινόταν κάτι που σου τραβούσε την προσοχή: Εντυπωσιακή είσοδός σαν βασίλισσα αλλόκοτης φυλής, βρήκε σύζυγο στο κοινό, ανέβασε την ηθοποιό Τζέσικα Τσαστέιν για να χορέψουν το Unapologetic Bitch, διασκεύασε το La Vie En Rose, έβαλε ζευγάρια κάθε είδους σε τέσσερα κρεβάτια (η πιο σέξι σκηνή του σόου, ίσως κι επειδή δεν προσπάθησε να συμμετέχει η ίδια), μια σκάλα κατέβηκε απ’ τον ουρανό και ανέβηκε πάνω της, street art και εικονογραφημένες στιγμές της καριέρας την έπαιζαν στις οθόνες όσο τραγουδούσε το Rebel Heart, φόρεσε πάλι κάπα στο Living For Love -και της την τράβηξαν νωρίτερα, για να μας κοψοχολιάσουν ίσως-, μεταμόρφωσε τη σκηνή σε καμπαρέ με μια γυμνόστηθη αλά Ζοζεφίν Μπέικερ για να πει το Music…
(Φεύγοντας, στο μετρό, ακούσαμε από μια παρέα ελληνικά, και στήσαμε αυτί. Αποδείχτηκε ότι ο άντρας ήταν ο Θέμης Γεωργαντάς και η γυναίκα η Μαρία Ηλιάκη και κρυφακούσαμε τι έλεγαν για το λάιβ.)
9) Η φωνή
Δεν ξέρω τι έχει κάνει, πάντως τα τελευταία χρόνια η φωνή της έχει ξαναγυρίσει, σχεδόν, στα επίπεδα της Εβίτας. Από εκεί που παλιότερα -ακόμα και στη συναυλία της Αθήνας- σε κάθε ζωντανή εμφάνισή της έτρεμες αν θα πατήσει στις νότες, και συνήθως δεν πατούσε, τώρα δεν έχεις να ανησυχείς για τίποτα. Aπολάμβανες μια καθαρή, γεμάτη φωνή, που ούτε η ίδια την φοβόταν, και την χρησιμοποιούσε ελεύθερα, απ’ το La Vie En Rose μέχρι το Love Don’t Live Here Anymore ή το Ghosttown -που αν το είχε κυκλοφορήσει σε οποιαδήποτε άλλη δεκαετία (ή αν το είχε κυκλοφορήσει τώρα οποιαδήποτε 20χρονη) θα είχε πάει Νο1 παντού.
10) Τα μεγαλύτερα highlights για μένα
Μπορεί η Μαντόνα να είναι γνωστή για τη χορευτική της μουσική και τα εντυπωσιακά σόου, όμως την παράσταση έκλεψαν οι στιγμές που χαλάρωσε και μετέτρεψε κλασικά ποπ τραγούδια της σε ακουστικές μπαλάντες, μόνο με την κιθάρα της.
Τίποτα δεν μπορεί να ξεπεράσει την εκτέλεση του True Blue, που μόνο με την κιθάρα και τη μελωδική φωνή της ανακάλυπτες τι πανέμορφη μελωδία είχε τελικά. Παρομοίως, υπέροχη ήταν η αντίστοιχη εκτέλεση του Secret που κι αυτή ανέδειξε ακόμα περισσότερο το τραγούδι. (Ακόμα και το Who’s That Girl που δε γεμίζει το μάτι, τραγουδισμένο σε άλλες πόλεις έτσι, ήταν υπέροχο.)
11) Ελπίδες για το μέλλον
Στην επόμενη περιοδεία της, να είμαστε γεροί, η Μαντόνα θα είναι 60 ετών.
Οι απλές, ακουστικές διασκευές των ποπ κομματιών της ήταν η μεγάλη αποκάλυψη της Rebel Heart Tour, και θα ήθελα πολύ στην επόμενη συναυλία της να στραφεί προς αυτό το στυλ.
Με όλες τις αμφιλεγόμενες κινήσεις, τα πολύχρωμα χορευτικά, το σεξ και τις προκλήσεις, έχει περάσει σχεδόν απαρατήρητο κάτι σημαντικό: Το ότι τα τραγούδια της, απ’ το Like A Prayer και το Sorry μέχρι το Secret, το Take A Bow ή το Frozen είναι εκπληκτικές ποπ μουσικές συνθέσεις.
Τρελάθηκα με το σόου (πέρασα καλύτερα απ' ό,τι σε κάθε προηγούμενο) αλλά πλεόν θα ήθελα και μια συναυλία της που τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο θα τον έχει, αφτιασίδωτη, η μουσική της.
