Προσεχώς RIP: Εν αναμονή του μοιραίου για τους εναπομείναντες θρύλους του ροκ

Προσεχώς RIP: Εν αναμονή του μοιραίου για τους εναπομείναντες θρύλους του ροκ Facebook Twitter
22

Εδώ και δεκαετίες ακούγεται κατά καιρούς από διαφορετικές πηγές, σε διαφορετικά πλαίσια και με διαφορετικά κίνητρα ότι «το ροκ πέθανε, να ζήσουμε να το θυμόμαστε». Πολλοί είναι αυτοί που εξακολουθούν να θεωρούν πρόωρη μια τέτοια νεκρολογία, από τη στιγμή που συνεχίζουν να εμφανίζονται άπειρα γκρουπ, τραγούδια και άλμπουμ που σαφώς ανήκουν σε κάποιο ροκ (υπο)είδος, παρότι είναι γεγονός ότι η επαναστατικότητα και η κρισιμότητα εκείνης της παλιάς ροκ δυναμικής έχει χαθεί προ πολλού για διάφορους λόγους.

Εκείνο που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί είναι το ψυχρό γεγονός ότι όλοι οι θρύλοι του κλασικού ροκ που μπορεί να σκεφτεί κανείς θα έχουν φύγει από τη ζωή μέσα στα επόμενα χρόνια. Μόνο τα τελευταία χρόνια έχουν χαθεί ονόματα όπως ο George Harrison, ο Lou Reed, ο David Bowie, ο Prince, ο Leonard Cohen, ο Tom Petty και πολλοί άλλοι.

Αυτές οι απώλειες υπήρξαν οδυνηρές για εκατομμύρια θαυμαστές του σε όλον τον κόσμο, αλλά αριθμητικά δεν είναι τίποτα μπροστά στο κύμα νεκρολογιών που θα ακολουθήσει την επόμενη δεκαετία. Η θλίψη και η νοσταλγία θα μας σκεπάσουν σαν την παλίρροια.

Ας κάνουμε μια πρόχειρη, ενδεικτική λίστα των μεγάλων ροκ σταρ που βρίσκονται εν ζωή, ως μακάβρια προβολή του μοιραίου που αναπόφευκτα θα συμβεί και θα μας κάνει να αναμετρηθούμε κι εμείς με τη δική μας θνητότητα για άλλη μια φορά:

Bob Dylan (78 ετών), Paul McCartney (77), Paul Simon (77) και Art Garfunkel (77), Carole King (77), Brian Wilson (77), Mick Jagger (76) και Keith Richards (75), Joni Mitchell (75), Jimmy Page (75) και Robert Plant (71), Ray Davies (75), Roger Daltrey (75) και Pete Townshend (74), Roger Waters (75) και David Gilmour (73), Rod Stewart (74), Eric Clapton (74), Debbie Harry (74), Neil Young (73), Van Morrison (73), Bryan Ferry (73), Elton John (72), James Taylor (71), Jackson Browne (70), Billy Joel (70), Bruce Springsteen (κλείνει τα 70 τον ερχόμενο μήνα).

Από την πρώιμη περίοδό της, η ροκ μουσική απετέλεσε μια έκφραση έντονης ανυπακοής αλλά και έπαρσης, μια διακήρυξη νεανικής ζωτικότητας και υπερβολής και λιμπίντο ενάντια στη διάβρωση και τη φθορά του χρόνου αλλά και ενάντια στην συγκατάβαση της ωριμότητας. «Ελπίζω να πεθάνω πριν γεράσω» κραύγαζε το "My Generation" των Who ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του '60, και ως «χειρονομία» ήταν η απόλυτη διακήρυξη του ροκ λεονταρισμού, μπορούμε όμως να υποθέσουμε με ασφάλεια ότι ο δημιουργός του κομματιού (Ο Pete Townshend) δεν μετανιώνει που έχει επιζήσει και έχει φτάσει ήδη σε προχωρημένη ηλικία.

Η επιθυμία των ροκ μουσικών να μείνουν νέοι για πάντα και η λαχτάρα τους για την κατάκτηση της αθανασίας ακόμα και μέσω της θεαματικής και αγρίως ηδονιστικής αυτοκαταστροφής ήταν ένα ψέμα, όσο υπέροχο ψέμα κι αν έμοιαζε και μοιάζει ακόμα στους νεότερους που έρχονται για πρώτη φορά αντιμέτωποι με το συναρπαστικό σύμπαν του ροκ κανόνα.

Οι μέρες όμως των μεγάλων ροκ σταρ του παρελθόντος είναι μετρημένες. Κυριολεκτικά, δυστυχώς. Και κάθε φορά που θα θρηνούμε άλλη μία απώλεια ενός θρύλου του ροκ καθώς φεύγει από τη ζωή αφήνοντας πίσω το έργο του για να το απολαύσουμε όσο μας μένει και σε μας καιρός, θα θρηνούμε επίσης και για εμάς τους ίδιους.

 

Με στοιχεία από το άρθρο "The coming death of just about every rock legend" που δημοσιεύτηκε στο The Week

22

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Ο Μάνος Χατζιδάκις μιλά για τις χίπικες μέρες του στο Φρίσκο και το σαχλό ραδιόφωνο

Τα podcasts του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου / Ο Μάνος Χατζιδάκις μιλά για τις χίπικες μέρες του στο Φρίσκο και άλλα πολλά

Ακούμε τον σπουδαίο Έλληνα να μιλά για τον Ρεμπό, τον Ανδρέα Παπανδρέου, τα φανατικά πλήθη των θρησκευομένων, το σαχλό ραδιόφωνο των playlists, και κυρίως για τις ελεύθερες, ανέμελες μέρες του στην χίπικη Καλιφόρνια των '60s
THE LIFO TEAM
Ο Μάνος Χατζιδάκις διαλέγει ένα-ένα τα ρεμπέτικα που τού αρέσουν ― Ένα ντοκουμέντο

Τα podcasts του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου / Ο Μάνος Χατζιδάκις διαλέγει ένα-ένα τα ρεμπέτικα που του αρέσουν ― Ένα ντοκουμέντο

Ένα σπάνιο ντοκουμέντο από μια ραδιοφωνική εκπομπή του Μάνου Χατζιδάκι, στην οποία διαλέγει τα ρεμπέτικα που τον συγκίνησαν βαθύτερα και διαμόρφωσαν το έργο του.
ΣΤΑΘΗΣ ΤΣΑΓΚΑΡΟΥΣΙΑΝΟΣ
Το Bob Dylan Center με περισσότερα από 100.000 αντικείμενα του Ντίλαν ανοίγει στην Τάλσα στις 10 Μαΐου

Μουσική / Το Bob Dylan Center θα φιλοξενεί περισσότερα από 100.000 αντικείμενα του Μπομπ Ντίλαν

Εγκαίνια για το Bob Dylan Center στην Τάλσα της Οκλαχόμα, που φιλοδοξεί να εκπαιδεύσει, να παρακινήσει και να εμπνεύσει τους επισκέπτες να ενεργοποιήσουν τη δική τους ικανότητα ως δημιουργοί.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ

σχόλια

7 σχόλια
...A! Δεν συμφωνώ και δεν θωρρώ την ψυχεδέλεια, μόνο, ως ένα πολύ συγκεκριμένο και στεγανό είδος με τα υποείδη του και τα εκάστοτε τοπικά "sounds" και σκηνές (san fransisco sound βλ. jefferson ή boston sound βλ. ultimate spinach, που έβαλες) αλλά περισσότερο ως στοιχείο διάνθισης και incorporation στα αγαπημένα είδη της εποχής εκείνης , mid-late 60s με mid 70s. Γκαραζοψυχεδέλειες, heavy psych, psych-space/art-prog, psych funk/soul, acid folk, baroque psych, ηλεκτροψυχεδέλειες (τι παλιές εννοώ πάντοτε) κ.ά. πολύ πράγμα! Δεν μιλώ, καν, για τα "revivals" :-)
Μόνο τα τελευταία χρόνια έχουν χαθεί ονόματα όπως ο George Harrison, ο Lou Reed, ο David Bowie, ο Prince, ο Leonard Cohen, ο Tom Petty και πολλοί άλλοι. Πηγή: www.lifo.grJoey, Johnny, Didi, Tommy. Και φυσικά, ο μοναδικός Lux Interior.
Καλώς το βλαχάκι! Καλά μήνα! Πρωί και δεν μπορώ να πω ότι ξεκινάει η μέρα μου με τον καλύτερο τρόπο. Το κομμάτι όμως είναι ωραίο. Εντάξει, χαρούμενο δεν το λεςhttps://www.youtube.com/watch?v=FgeY5pba-aQΗ πλάκα είναι ότι ήθελα κι εγώ να στείλω αυτό που έστειλες των jethro, είχα αντιγράψει το λινκ αλλά το έσβησα γιατί προτίμησα το Λάζαρο.

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

THE GOOD LIFO ΔΗΜΟΦΙΛΗ