Όταν όλα τελειώσουν, θα μπορέσουμε να ξεκινήσουμε από την αρχή;» αναρωτιέται ο Win Butler κάποια στιγμή στο «WΕ», το νέο, έκτο κατά σειρά άλμπουμ των Arcade Fire, υπονοώντας, αν μη τι άλλο, την επανεκκίνηση που χρειάστηκε τα τελευταία χρόνια η ίδια η μπάντα και κυρίως την επιστροφή σε όλα εκείνα τα στοιχεία που έκαναν το κοινό να τους αγαπήσει.
Ο δίσκος θα κυκλοφορήσει επίσημα στις 6 Μαΐου και τα καλά νέα για όσους αγαπούν τη μουσική τους είναι ότι πρόκειται για μία από τις καλύτερες δουλειές τους. Να σημειώσουμε εδώ ότι είναι από αυτές τις μπάντες των ’00s που κατάφεραν να διατηρήσουν ένα φανατικό κύκλο οπαδών, μολονότι η προηγούμενη κυκλοφορία τους, «Everything Νοw», έχανε σε σημεία.
Το 2017, όταν κυκλοφόρησε, για πρώτη φορά στην ιστορία τους οι Arcade Fire γνώρισαν την εμπορική αποτυχία και κυρίως είδαν τους κριτικούς να μην εντυπωσιάζονται καθόλου από τους πειραματισμούς τους – αντίθετα, τους έθαψαν με το γάντι.
Αυτό ήταν ένα γερό χτύπημα για ένα γκρουπ που για πάνω από μια δεκαετία ήταν σχεδόν αδιανόητο να πει κανείς αρνητική κουβέντα γι’ αυτό, ακόμη και σε κύκλους indie φίλων.
Είναι ίσως από τα τελευταία μεγάλα ροκ γκρουπ των οποίων η καλλιτεχνική αξία συμβάδιζε με την εμπορική τους απήχηση.
Σχηματίστηκαν το 2001 από τον Win Butler και τον Josh Deu στο Μόντρεαλ το 2001. Λίγο αργότερα γνώρισαν τη Régine Chassagne, η οποία παντρεύτηκε τον Butler το 2003. Θεωρήθηκαν σημαντικοί από το ντεμπούτο άλμπουμ τους, το «Funeral», που κυκλοφόρησε το 2004. Ήταν το πιο γρήγορα ανερχόμενο συγκρότημα σε πωλήσεις στην ιστορία της ανεξάρτητης εταιρείας τους Merge.
Είναι ίσως από τα τελευταία μεγάλα ροκ γκρουπ των οποίων η καλλιτεχνική αξία συμβάδιζε με την εμπορική τους απήχηση. Το τρίτο κατά σειρά άλμπουμ τους, το «Suburbs», είχε ανέβει απευθείας στο Νο 1 του Billboard, αφήνοντας πίσω ποπ μεγαθήρια της εποχής, όπως η Katy Perry και η Lady Gaga.
Βέβαια, είναι απολύτως φυσιολογικό, ακόμα και για τα καλύτερα συγκροτήματα, μετά από τόσες εξαιρετικές δουλειές να μη βγάλουν κάτι τόσο καλό. Επομένως, άνετα το «Everything Now» μπορεί να θεωρηθεί ο χειρότερος δίσκος που έχουν κυκλοφορήσει μέχρι σήμερα.
Χορευτικό και ηλεκτρονικό και κάπως τυποποιημένο, καυτηρίαζε την ψηφιακή ζωή και τα fake news σε μια περίοδο που μεσουρανούσε ο Τραμπ στην Αμερική. Κι αυτό φαινόταν και στις εμφανίσεις τους. Προσωπικά, είχε τύχει να τους δω ζωντανά στο 2017 στο Primavera και η κάπως ψυχρή και άτοπη εμφάνισή τους δεν ταίριαζε καθόλου με τις περιγραφές που διάβαζες για τα ξεσηκωτικά live τους.
Πέντε χρόνια μετά, το γκρουπ δεν φαίνεται να έχει πτοηθεί από όλα αυτά. Για να παρουσιάσουν τον καινούργιο τους δίσκο, πέρα από τις φεστιβαλικές τους εμφανίσεις, επέστρεψαν στα live σε μικρότερους χώρους όπου είχαν δώσει τις πρώτες, ιστορικές συναυλίες τους, στο κοινό των οποίων ήταν σταρ όπως ο David Byrne και ο David Bowie.
To «We» ηχογραφήθηκε στη Νέα Ορλεάνη, στο Ελ Πάσο του Τέξας και στο νησί Μάουντ Ντέζερτ στο Μέιν εν μέσω πανδημίας, μεταξύ 2020 και 2021, κατά τη διάρκεια των αμερικανικών εκλογών. Είναι μια δουλειά του ζευγαριού που παράλληλα έτρεχε άλλα δυο-τρία πρότζεκτ σε συνεννόηση με τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας μέσω Ζoom. Προς το τέλος του 2021, όταν ολοκληρώθηκαν οι ηχογραφήσεις, ο Will Butler, ο μικρότερος αδερφός του Win, αποχώρησε από την μπάντα.
Το εναρκτήριο κομμάτι του άλμπουμ ξεκινάει με τους κάπως ειρωνικούς στίχους «The age of doubt, and I doubt we’ll figure it out» («Ζούμε την εποχή της αμφιβολίας και αμφιβάλλω αν θα βγάλουμε άκρη»).
Το άλμπουμ χωρίζεται σε δύο μέρη, σύμφωνα με τον Butler. To πρώτο μέρος έχει να κάνει με το άγχος, την απομόνωση και το «εγώ» και το δεύτερο με την έννοια της κοινότητας και του «εμείς». Πηγή έμπνευσής του αποτελεί το δυστοπικό ρωσικό μυθιστόρημα We που έγραψε το 1924 ο Yevgeny Zamyatin και του το διάβαζε η γιαγιά του όταν ήταν μικρός.
H κριτική ματιά του πάνω στο τι ενώνει τους ανθρώπους τη σύγχρονη τεχνολογική εποχή παραμένει ανατριχιαστικά εύστοχη. «We unsubscribe / Fuck season five» τραγουδά πανηγυρικά, σαν να μιλά για μια επείγουσα ανάγκη όλων, προς το τέλος του εννιάλεπτου έπους «End of the Empire I-IV», συνδυάζοντας Radiohead και Λένον. Η αίσθηση Radiohead οφείλεται στην παραγωγή του Nigel Godrich, ο οποίος ήταν υπεύθυνος για τον ήχο του «Kid A». Εδώ συνεργάζεται με τον Butler και τη Régine Chassagne.
Unconditional I (Lookout Kid)
Δεν έχουν επηρεαστεί όμως μόνο από κει. Στις πιο ποπ στιγμές τους, όπως στην έναρξη του «Lighting I, II», του καλύτερου κομματιού του άλμπουμ, στην αρχή ακούγονται σαν ABBΑ και στο τέλος θυμίζουν Bruce Springsteen, αλλά αυτή είναι ακριβώς η μαγεία του γκρουπ.
O Peter Gabriel κάνει μια κάμεο εμφάνιση στο «Unconditional II» («Race and Religion»), ενώ ακούγεται και ο γιος του ζεύγους Eddie στο «End of the Empire». Είναι δύσκολο να μην ταρακουνηθεί κανείς όσο ακούει τα επτά συνολικά κομμάτια του άλμπουμ. Η συναισθηματική φόρτιση που χαρακτηρίζει γενικά τη δουλειά τους βρίσκει στο «WΕ» την τέλεια ισορροπία. Δεν επιβάλλεται ούτε κάνει τον ακροατή να ασφυκτιά όπως παλιότερα, αντίθετα ακούγεται ως κάτι πολύ φυσικό.
Κυρίως, όμως, αυτό που σου μένει είναι η αίσθηση ότι οι Arcade Fire για ακόμη μια φορά κατάφεραν να γράψουν μια σειρά από αξιομνημόνευτες και συναρπαστικές μελωδίες, όπως έκαναν πάντοτε, ανεξάρτητα από το αν είχαν απήχηση ή όχι. Εδώ σίγουρα ισχύει το πρώτο και με το παραπάνω.
«Lighting I, II»
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
