Animal Collective
Time Skiffs
Έξι χρόνια είχαν να κυκλοφορήσουν άλμπουμ οι Animal Collective. Η τελευταία τους δουλειά ήταν το «Painting With» (2016). Είναι το 11ο άλμπουμ τους. Η Domino Records γράφει ότι ξαναγυρνούν στις ένδοξες ημέρες του «Strawberry Jam» και όντως θυμίζουν τους παλιούς Animal Collective. Εκ πρώτης όψεως, οι ηχητικοί πειραματισμοί τους ακούγονται μονότονοι και μία από τα ίδια, ακόμα και όταν επιχειρούν να παίξουν σπάνια όργανα που δεν έχουν ξαναγγίξει ποτέ, όπως το hurdy-gurdy και το ιαπωνικό taishοgoto. Έχουν γράψει και ένα κομμάτι που αφιερώνουν στον Scott Walker. Επίσης, για πρώτη φορά παίζουν τόσο «ξεδιάντροπη» ποπ. Με μια πιο προσεκτική ακρόαση κερδίζουν στα σημεία. Οι συνθέσεις τους είναι πιο πολύπλοκες, ιδιαζόντως ψυχεδελικές και σου αφήνουν μια ικανοποίηση στο τέλος. Για ένα σχήμα που πλέον δεν είναι στη μόδα, είναι το ιδανικό. Πάντως, δεν είναι ένα νέο «Strawberry Jam», ασχέτως του πώς το προωθεί η Domino. Ξεχωρίζουν: «Walker», «Dragon Slayer», «Car Keys»
Walker
Black Country, New Road
Ants from up there
O Nick Cave συναντά τους Arcade Fire και τους black midi σε ένα ηχητικό κράμα από math rock και art rock, μια σειρά από μακρόσυρτες συνθέσεις. Αν είσαι φαν αυτών των ονομάτων και μουσικών ειδών, τότε με το «Ants from up there», το δεύτερο άλμπουμ της βρετανικής κολεκτίβας Black Country, Νew Road έχεις βρεις τους νέους σου μουσικούς ήρωες. Αν πάλι δεν σου αρέσει τίποτε απ’ αλλά αυτά, καλύτερα να τους αποφύγεις όπως ο διάολος το λιβάνι. Για να παίζει, όμως, κάποιος τόσο καταθλιπτική μουσική, μάλλον κάτι πρέπει να κρύβεται από πίσω. Στην περίπτωση του Isaac Wood, του κιθαρίστα και τραγουδιστή του σχήματος, ισχύει. Εγκατέλειψε το γκρουπ στις αρχές του 2022, λίγο πριν κυκλοφορήσουν το «Ants» και γνωρίσουν καθολική αποδοχή από τους κριτικούς, λόγω ψυχολογικών προβλημάτων. Ως ένδειξη σεβασμού προς το πρώην μέλος τους, στις συναυλίες του το γκρουπ δεν θα παίζει μουσική από τα δύο πρώτα άλμπουμ του –στα οποία συμμετείχε ο Wood– και θα κρατήσει την πόρτα ανοιχτή, σε περίπτωση που ο Wood θελήσει να επιστρέψει. Περίεργη απόφαση, τη στιγμή που ακούγονται τόσο πολύ. Καλά, βρε παιδιά, γιατί τόσο δράμα; Δεν πέθανε κιόλας ο άνθρωπος! Ξεχωρίζει: «Basketball Shoes»
Basketball shoes
Josephine Foster
Godmother
Μια αναπάντεχη επιστροφή, ένας εξαιρετικός δίσκος. Χρόνια είχαμε να ακούσουμε κάτι από την Josephine Foster και η αλήθεια είναι ότι ο φολκ ήχος που την έκανε γνωστή σε ένα ευρύτερο πριν από μια δεκαπενταετία περίπου θεωρείται πλέον παρωχημένος και ντεμοντέ (το ίδιο συμβαίνει και με τους Animal Collective). H αλήθεια, όμως, είναι ότι η Foster, ακόμη και στο new weird, ήταν πάντοτε μια ιδιάζουσα περίπτωση, κυκλοφορώντας άλμπουμ που ήταν ανώτερα σε σχέση με οτιδήποτε κυκλοφορούσε. Έτσι και το «Godmother» ξαφνιάζει επειδή η Foster καταφέρνει να εκσυγχρονίσει τον ήχο της και πλέον να ακούγεται ως κάτι εντελώς διαφορετικό από το φολκ, αταξινόμητο και ολωσδιόλου δικό της. Εν μέρει dream pop, εν μέρει φουτουριστικό psych-folk και synth pop με εξωπραγματικές ενορχηστρώσεις, αποτελεί μια απόκοσμη μπαρόκ ηχητική εμπειρία από την αρχή μέχρι το τέλος. Ξεχωρίζουν: «Sparks Fly», «Old Teardrop»
Sparks Fly
Big Thief
Dragon new warm mountain I believe in you
Η σύγχρονη ameri-cana δεν ακουγόταν πότε τόσο ενδιαφέρουσα όσο στο τρίτο άλμπουμ των Big Thief. Μετά από τον συγκεκριμένο δίσκο, κατοχυρώνουν δικαιωματικά τον χαρακτηρισμό του σπουδαίου συγκροτήματος. Ο τίτλος-σιδηρόδρομος εκφράζει απόλυτα τον δίσκο, που μοιάζει με σιδηρόδρομο. Πρόκειται για ένα διπλό άλμπουμ που περιέχει είκοσι κομμάτια και διαρκεί περίπου μιάμιση ώρα. Η διάρκεια είναι το μεγαλύτερο και σημαντικότερο μειονέκτημά του, επειδή ανά στιγμές χάνει τη συνοχή του. Ηχογραφήθηκε σε διαφορετικές τοποθεσίες της Βόρειας Αμερικής κατά τη διάρκεια της πανδημίας και αρχικά τα κομμάτια ήταν σαράντα πέντε. Οι μελωδίες ακροβατούν μεταξύ της ποπ και της κάντρι και κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τι άλλο θα καταφέρει το γκρουπ της Adrianne Lenker από δω και μπρος. Ξεχωρίζουν: «Time Escaping», «Heavy Bend», «Flower of Blood», «Blurred View».
Flower of Blood
Naxatras
IV
Η τέταρτη δισκογραφική δουλειά των Θεσσαλονικιών Naxatras είναι ένα fantasy έπος που εκτυλίσσεται σε δέκα κομμάτια που μιλούν για παράλληλους κόσμους, ξωτικά, σκοτεινές δυνάμεις. Κάτι σαν τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών στο Διάστημα, για να το πούμε πιο απλά. Ένα concept άλμπουμ που ακολουθεί την παράδοση των σπουδαίων progressive άλμπουμ της δεκαετίας του ’70, ειδικότερα των King Crimson και Pink Floyd, αν και ηχητικά η πιο άμεση επιρροή είναι οι Ozric Tentacles. Ακόμα και το εξώφυλλο είναι εμπνευσμένο από τη λογοτεχνία του φανταστικού. Είναι μια αρκετά φιλόδοξη απόπειρα και ίσως ό,τι καλύτερο και πιο ολοκληρωμένο έχουν κυκλοφορήσει μέχρι στιγμής. Επίσης, είναι η πρώτη φορά που παίζουν ως κουαρτέτο, ενώ αποφάσισαν να ηχογραφήσουν με πιο μοντέρνο τρόπο και όχι παίζοντας αποκλειστικά με αναλογικά όργανα, όπως έκαναν στα τρία προηγούμενα άλμπουμ τους. Κι αυτό φαίνεται, επειδή ο ήχος τους όντως ακούγεται πιο φρέσκος και ανεωμένος. Έχουν και περισσότερα φωνητικά απ’ ό,τι παλιότερα. Υπάρχουν πολλά πράγματα που θα σε ενθουσιάσουν, ένα από αυτά ο πειραματισμός με τους αμανέδες. Το πιο αισιόδοξο όμως είναι να βλέπεις ένα από τα καλύτερα αυτήν τη στιγμή ροκ συγκρότηματα της Ελλάδας να εξελίσσεται και να προχωράει, χρησιμοποιώντας έξυπνα όλα τα στοιχεία που την είχαν κάνει να ξεχωρίσει εξαρχής. Ψυχεδέλεια που πατάει γερά στο παρόν με το βλέμμα της στραμμένο στο μέλλον. Ξεχωρίζουν: «Omega Madness», «Τhe Answer»
Omega Madness
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
