Οι Mary and the Boy, μετά το περσινό ομώνυμο άλμπουμ τους που έγινε αποδεκτό με πολύ αντιφατικές κριτικές, επιστρέφουν σε συνεργασία με τον Felizol στην παραγωγή και πολύ διαφορετικοί - τουλάχιστον στο μεγαλύτερο μέρος του δίσκου. O ζοφερός, τρομακτικός ήχος του πρώτου άλμπουμ τους, που ξένισε τους περισσότερους που είχαν ακούσει το demo τους, είναι παρών στο δεύτερο μέρος και αυτού του δίσκου. Μόνο που αυτήν τη φορά οι σκοτεινές, «αποπνικτικές» μελωδίες του Cock και οι «αιρετικοί» στίχοι («I'm jesus, I'm god, I'm cock, do you wanna suck me?») ακούγονται λιγότερο «αποκρουστικοί» μέσα στο σύνολο των 13 κομματιών που έχουν σαφώς πιο pop κατεύθυνση. Το «εκκλησιαστικό» όργανο στο «Cock» - ένα από τα πιο σπουδαία κομμάτια που έχουν γράψει, συγκλονιστικό μέσα στην απλότητά του- δημιουργεί μια μυσταγωγία που σε υποβάλλει, θυμίζοντας τις καλύτερες στιγμές του Tricky, τότε που μεγαλουργούσε. Με το ίδιο «πνίξιμο» με το «Suffocated Love», ακόμα πιο ακραίο και συναισθηματικά φορτισμένο. Στο «Mama» το πιάνο γίνεται επίτηδες καταραμένο και εμφανίζονται σαμπλαρισμένα «μασήματα» ψηφιακών ήχων στο background, με τον Boy να απαγγέλλει διαβολικούς στίχους και τη Mary να αποκαλύπτει τις δυνατότητες της φωνής της και να την προετοιμάζει για το καταραμένο κρεσέντο του «Death» (ακούγεται σαν Diamanda Galas, κι αυτό από μόνο του μπορεί να είναι κατόρθωμα, παρόλο που το τραγούδι σου δημιουργεί ανατριχίλες). Αγωνία, απόγνωση, ακούγεται ως αντίδραση, μια κραυγή σε όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω τους. Γύρω μας.
Αυτή είναι η μία πλευρά τους. Η άλλη είναι περισσότερο φωτεινή, ρυθμική, πιο new wave και... pop. Ο δίσκος διαθέτει την ποικιλία και την πολυχρωμία που δεν υπήρχε στο περσινό εσωστρεφές και conceptual άλμπουμ τους. Από το «You You You» που επαναλαμβάνουν «I'm talking about you you you, some people always gonna break my heart» πάνω σε έναν ‘80s ρυθμό μπλέκοντας τις φωνές τους, το παρόμοιου ρυθμού «No more bad trips for little Mary με τα synths» που το στολίζουν με μελωδίες, ξορκίζοντας τους δαίμονες με χορό, μέχρι το μανιασμένο «My dance is getting better» που τα ηλεκτρονικά παίρνουν φωτιά και τρελαίνονται. Το «Afraid of the devil» είναι ένα σκοτεινό gospel κομμάτι με τη φωνή του Boy να το κάνει ακόμα πιο μαύρο, θυμίζοντας τις μεθυσμένες μελωδίες του Matt Elliott. Το «Staring» είναι μια μπαλάντα που πλησιάζει το mainstream περισσότερο από οτιδήποτε άλλο εδώ μέσα, με τη Mary να τραγουδάει «excuse me for being naughty, forgive me for getting scary, I'm rescuing my life and I'm not myself...». Οι καλύτερες στιγμές του δίσκου είναι το «χορευτικό» «Αre you still dancing can can?», ένα θαυμάσιο new wave κομμάτι που θα μπορούσε να γίνει ραδιοφωνικό χιτ (σε ένα ιδανικό ραδιόφωνο) και το κομμάτι που κλείνει το δίσκο, το «Timemachine», χαλαρό, με μοναδική συνοδεία το πιάνο για άλλη μια φορά. Travel for fun κυριολεκτικά, με έναν εξαιρετικό δεύτερο δίσκο που αποδεικνύει γιατί είναι από τα πιο σημαντικά σχήματα που διαθέτει σήμερα αυτή η πόλη (και όχι μόνο)...
Ο δεύτερος -επίσης- δίσκος του 2L8 (aka Κώστας Βοζίκης) είναι στην ουσία μια ερωτική rock όπερα με τρία βασικά πρόσωπα (Αυτόν, Αυτή και το Στοιχειό) και μια χορωδία «απογοητευμένων ποιητών» να τους συνοδεύει, με τίτλο He & She Angry Enough To Keep Loving In The Dark Ages. Το εγχείρημα είναι δύσκολο, μια «υπερπαραγωγή» που μοιάζει περισσότερο με θεατρική παράσταση, αλλά το αποτέλεσμα τον δικαιώνει. Δεκαεπτά κομμάτια που αφηγούνται μια ερωτική ιστορία που διαδραματίζεται στις Σκοτεινές Μέρες και ηχητικά θυμίζουν τις δυο τελευταίες δισκογραφικές δουλειές των Liars. Έντονα κρουστά, έγχορδα, δραματικές μελωδίες με τον K the Clown-2L8 να αφηγείται το στόρι με έντονη θεατρικότητα. Είναι δύσκολο να απομονώσεις κομμάτια ή να ακούσεις το δίσκο αποσπασματικά, λειτουργεί ιδανικά non-stop σαν ένα εφιαλτικό παραμύθι όπου Αυτός ζητάει επίμονα από τη Ζοζεφίνα να τον στραγγαλίσει, καταλήγοντας στο συμπέρασμα των απογοητευμένων ποιητών: «no more poetry, only raw meat»! Σαρκαστικοί στίχοι που στην απίθανη συσκευασία-βιβλίο με το artwork του Αχιλλέα Γκατσόπουλου γίνονται ποίηση που συνοδεύει τις υψηλής αισθητικής εικόνες. Ένας δίσκος που τίποτα δεν είναι τυχαίο, προσεγμένος στην παραμικρή λεπτομέρεια, από έναν μουσικό που συνεχίζει την ανοδική του πορεία και παρουσιάζει ένα από τα πιο καλοδουλεμένα άλμπουμ που μπορώ να θυμηθώ τα τελευταία χρόνια. Δεν είναι εύκολος, δεν υπάρχουν πολλές πιθανότητες να τον πετύχεις στο «εμπορικό» ραδιόφωνο, είναι φανερό όμως ότι είναι κατάθεση ψυχής και αυτό είναι το μόνο που μετράει. Σημαντικές στιγμές της εγχώριας δισκογραφίας. Το 2008 ήταν η χρονιά που η εναλλακτική σκηνή πήρε την εκδίκησή της, μακάρι να συνεχιστεί και να γιγαντωθεί όλο αυτό που συμβαίνει...
σχόλια