A Guru and a baby

Σάββατο απόγευμα και πάω στο στούντιο/υπόγειο του Γιάννη (aka King Elephant) από τους Baby Guru για μία προ-ακρόαση του πρώτου τους άλμπουμ που θα κυκλοφορήσει τον Νοέμβριο. Εκεί είναι και η Δήμητρα, η Ποκαχόντας (nickname-φόρος τιμής στα μακριά μαλλιά της), φίλη της μπάντας και μέγιστη φαν (ήταν αυτή που με σύστησε στους ψυχεδελικούς ήχους των Guru λίγα χρόνια πριν). Παραγγέλνουμε σουβλάκια από την Πάπρικα (ο Γιάννης aka King Elephant διατείνεται ότι είναι το καλύτερο σουβλατζίδικο στην Αθήνα) και όσο περιμένουμε να έρθει το delivery boy βάζουμε να ακούσουμε το άλμπουμ τους που έχει τον (όχι και τόσο) εμπνευσμένο τίτλο «Baby Guru». Διασκορπιζόμαστε στον χώρο και καθένας κάθεται μόνος. «Είναι ασέβεια να μιλάς όταν ακούς τόσο σπουδαίες μουσικές» αστειεύεται (μάλλον) η Δήμητρα. Σιωπή στο στούντιο και το «Holy Grey» ξεκινά. Από τον πρώτο κιόλας τραγούδι ο δίσκος ξεκινάει δυνατά και ξεδιπλώνει τη μαγική συνταγή που έχει ανακαλύψει η μπάντα για το ιδανικό μουσικό μείγμα από κράουτροκ, άφρομπιτ, γκάρατζ πανκ και ελεκτρόνικα. Οι δύσπιστοι, που θα προτρέξουν να πουν ότι ο συνδυασμός των προαναφερθέντων ειδών είναι τουλάχιστον ασύμβατος, αν όχι αδύνατος, σίγουρα θα αλλάξουν γνώμη όταν ακούσουν και ζήσουν το 48λεπτο κοσμικό ταξίδι στην ψυχεδέλεια, που ούτε τα μαγικά μανιτάρια δεν μπορούν να προσφέρουν. Τα χαοτικά μελωδικό «Marilu» είναι η νέα μουσική μου εμμονή, το «Elf over roof tops» θα έκανε μπάντες όπως οι Yeasayer και οι Panda Bear να απαρνηθούν το pitchforkmedia για να το έχουν στο tracklist τους, το «Perfect make up» είναι ένα faux post punk διαμάντι που αποτελεί και μία από τις πλέον ποπ στιγμές του άλμπουμ, το εκπληκτικό «Bounce» στηρίζεται σε μία λούπα-τσίχλα βγαλμένη από b-movie των '70s, το «Rainy Day» είναι μία δαιδαλώδης προσωπική ερμηνεία των Guru στην Brian Eno αισθητική, το «Kicks with Mary» είναι το αυτιστικά ρυθμικό garago-αριστούργημά τους και το «Baby Guru theme» έχει τα φόντα να γίνει τόσο αναγνωρίσιμο theme όσο αυτό του «Knight Rider». Μετά την ολοκλήρωση της ακρόασης, ορμάμε στα σουβλάκια, που ευτυχώς δεν είχαν κρυώσει. Ο Γιώργος aka Obi Serotone (vocals, sampler, keyboards, synths, percussion, soundscapes, drums, production, ο άνθρωπος-ορχήστρα δηλαδή) βρίσκεται σε μία συνεχή κίνηση και μιλάει ακατάπαυστα χωρίς να καταλαβαίνω πάντα τι λέει (πιάνω σκόρπιες λέξεις όπως Larry Gus και Gonjasufi), ο Γιάννης aka King Elephant μιλάει για γκόμενες (αν κρίνουμε από το wallpaper του Macbook του είναι ο καρδιοκατακτητής της παρέας) και ιστορίες της σχολικής μπάντας Art (πρόγονος των Baby Guru), ενώ ο Άξιος aka Sir Kosmiche χαμογελά και υπομένει τον στομαχόπονο που τον ταλαιπωρεί όλη μέρα. Ακούμε Miles Davis και τσεκάρω το iTunes για να δω τι ακούει η μπάντα. Aphex Twin, Art Blakey, Beck, Beastie Boys, Charlie Parker, David Bowie, MGMT, Madonna, M.I.A, Neu είναι το μουσικό μωσαϊκό που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο συνθέτει τον ήχο των Guru. Και ενώ η κουβέντα έχει πέσει στη βαριά φιλοσοφία («Ο πραγματικός καλλιτέχνης πρέπει να είναι έτοιμος να καταστρέψει το έργο του και να το ξανακάνει από την αρχή» τάδε έφη King Elephant), μπαίνει μέσα η «μάμα Δάφνη» και η οι Baby Guru τραγουδούν μια τριφωνία ειδικά γραμμένη γι' αυτήν, σε εκκλησιαστικό gospel style: «Κυρία Δάφνη όλα καλά!», για τη μεγαλύτερη υποστηρίκτρια της μπάντας. Από εκείνο το βράδυ ονειρεύομαι πως το άκουσμα αυτό θα είναι hidden track του δίσκου, αλλά μάλλον ανικανοποίητη θα μείνει η επιθυμία μου. Τουλάχιστον, τώρα ξέρετε τι θα ζητάτε για encore στα gigs τους.