Greg Dulli

Greg Dulli Facebook Twitter
0

O Greg Dulli έχει κάτι χαρισματικό και σέξι πάνω στη σκηνή, σαν να είναι μονίμως τσαντισμένος. Ύστερα καταλαβαίνεις ότι είναι πωρωμένος με αυτό που κάνει και προσπαθεί να διαφυλάξει την ποιότητα της μουσικής και των ζωντανών του εμφανίσεων. Όπως κάποτε στο Gagarin, όταν είπε «αν δεν σταματήσετε να μιλάτε, θα σταματήσω να παίζω» κι έφυγε και δεν ξαναβγήκε, αφού κανένας δεν σταμάτησε να μιλάει. Ίσως επειδή στις φλέβες του κυλάει μανιάτικο αίμα (το ελληνικό του επίθετο είναι Κακογιάννης) και δεν σηκώνει και πολλά.

Όταν δεν παίζει μουσική, του αρέσει να πηγαίνει να βλέπει μπάσκετ, και συγκεκριμένα τους L.A. Clippers. Πηγαίνει σινεμά και θέατρο και σε συναυλίες, αλλά συνήθως ταξιδεύει μεταξύ Νέας Ορλεάνης και Λος Άντζελες, όπου είναι ιδιόκτητης του μπαρ Short Stop στη Sunset Blvd.

Είναι ακριβώς 10 το πρωί στο Λος Άντζελες και ο ιδιαίτερα αγαπητός στο ελληνικό κοινό Greg Dulli είναι στην τηλεφωνική γραμμή.

«Πίνω τον καφέ μου και δίνω συνέχεια τηλεφωνικές συνεντεύξεις αυτές τις μέρες. Στην αρχή νόμιζα ότι μόνο εγώ είχα ενθουσιαστεί τόσο πολύ με το reunion των Afghan Whigs, αλλά, απ’ ό,τι φαίνεται, ενδιαφέρεται πολύς κόσμος. Δίνω καθημερινά συνεντεύξεις σε όλο τον κόσμο, ακόμα και σε χώρες που δεν θα επισκεφτούμε».

«Η πορεία των Afghan ήταν αρκετά σύντομη και παιδιά που τώρα αρχίζουν και ακούνε μουσική και πάνε σε συναυλίες δεν μας ξέρουν. Αλλά, ξέρεις κάτι; Δεν το κάνουμε για τον κόσμο. Ο Rick McCollum (κιθάρα) και ο John Curley (μπάσο) είναι φίλοι μου και γουστάρω να παίζω μαζί τους. Έπαιξα με τον John σε μερικά λάιβ με τους Τwilight Singers και δεν μπορείς να φανταστείς πόσο μου είχε λείψει. Μετά ήρθε η πρόταση από το All Tomorrow’s Parties και το συζητήσαμε και οι τρεις μαζί και είπαμε ότι θέλουμε να το ξανακάνουμε».

«Όταν κυκλοφορήσαμε το τελευταίο μας άλμπουμ το 1999, δεν είχαμε ζωή. Κάναμε 230 συναυλίες μέσα σ’ έναν χρόνο, ενώ ο John είχε κάνει οικογένεια και δεν μπορούσε ν’ ακολουθήσει στον ρυθμό που έτρεχε η μπάντα. Εγώ ήμουν τόσο κομμάτια που δεν ήξερα καν σε ποια πόλη παίζαμε. Από τη συναυλία στην Αθήνα το 1999 δεν θυμάμαι τίποτα. Ήμασταν από το αεροπλάνο κατευθείαν στη σκηνή και από εκεί πίσω στο αεροπλάνο».

«Οι Afghan Whigs δεν ήταν ποτέ grunge μπάντα. Δεν ξέρω γιατί μας βάζουν στα σχετικά αφιερώματα, αλλά δεν υπήρξαμε ποτέ μέρος αυτής της σκηνής. Τι σχέση έχουμε με τους Nirvana και τους Pearl Jam; Εμείς είμαστε από το Οχάιο. Πάντα θεωρούσα τον εαυτό μου soul man, μου αρέσει πολύ η soul της Motown, ενώ λατρεύω τις Supremes και γι’ αυτό κάνω και συχνά διασκευές τους». «Ο κόσμος πάντα θα έχει ανάγκη τη μουσική, γιατί είναι από τα ελάχιστα πράγματα που δεν θα τον απογοητεύσουν. Γι’ αυτό η μουσική δεν θα περάσει ποτέ κρίση». «Έχω κάνει και τα περάσματά μου στον κινηματογράφο. Έχω παίξει στην μπάντα του μπαρ στο BeautifulGirlsτου Ted Demme κι έναν σκηνοθέτη πορνό στο Passenger Side. Άλλα το καλύτερο που έχω κάνει για το σινεμά είναι για το σάουντρακ της ταινίας Backbeat, όπου ήμουν ο κεντρικός τραγουδιστής της μπάντας Backbeat Band, με την οποία ηχογραφήσαμε τα τραγούδια των Beatles».

«Ξέρω και για την κρίση που περνάει η Ελλάδα. Τα βλέπω καθημερινά στην τηλεόραση και τα διαβάζω στο ίντερνετ, αλλά δεν μπορώ να καταλάβω πώς είναι να ζεις στην Ελλάδα αυτές τις μέρες. Έχω έρθει σε κάποια νησιά κι έχω συγγενείς μακρινούς που έρχονται στις συναυλίες και μου λένε “ξέρεις, είμαι ξάδερφός σου ή ανιψιός σου”, αλλά δεν γνωρίζω πολλά πράγματα».

«Στη συναυλία μας θα ακούσετε μόνο τραγούδια από τους Afghan Whigs, από τα πέντε μας άλμπουμ, και μερικές διασκευές. Ίσως και μερικά καινούργια που έχουμε ήδη ηχογραφήσει και θα κυκλοφορήσουν μέχρι το τέλος της χρονιάς».

0

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Borderline 2026: Το μουσικό φεστιβάλ της Στέγης επιστρέφει στο Onassis Ready

Μουσική / Borderline 2026: Το μουσικό φεστιβάλ της Στέγης επιστρέφει στο Onassis Ready

Στα 15 του χρόνια, το Borderline Festival επιστρέφει δυναμικά, μετατρέποντας για ακόμη μία χρονιά την Αθήνα σε ένα ζωντανό πεδίο ηχητικών πειραματισμών, με 25 ονόματα από τη διεθνή και εγχώρια σκηνή και οπτικοακουστικές παραγωγές σχεδιασμένες ειδικά για το φεστιβάλ.
ΜΑΡΙΑ ΠΑΠΠΑ
Η Ολίνα γράφει τραγούδια για όσα την συγκινούν

Μουσική / ολίνα: «Με ενοχλεί που οι πλατφόρμες στηρίζουν απαίσιους ανθρώπους»

Το ντεμπούτο της «Τi se sygkinise?» είναι ένα τρυφερό άλμπουμ με γυναικεία ματιά και ιστορίες που κινούνται στα όρια του σουρεαλισμού, περιγράφοντας τις αμέτρητες εναλλαγές συναισθημάτων που βιώνουμε σε μια μέρα.
ΜΑΡΙΑ ΠΑΠΠΑ
Παναγιώτης Κουνάδης

Οι Αθηναίοι / Παναγιώτης Κουνάδης: «Η Μπέλλου ήταν μάγκας. Ο Τσιτσάνης, θεός»

Από τη μεταπολεμική Νέα Φιλαδέλφεια μέχρι τις πολύτιμες παρέες των ρεμπετών, η διαδρομή του είναι ταυτισμένη με την ιστορία του λαϊκού τραγουδιού. Δημιούργησε ένα μοναδικό αρχείο 10.000 δίσκων, διασώζοντας έναν ολόκληρο κόσμο που χανόταν. Ο ερευνητής και μελετητής της ελληνικής μουσικής, Παναγιώτης Κουνάδης, αφηγείται τη ζωή του στη LiFO.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Χάρις Αλεξίου

Οι Αθηναίοι / Χάρις Αλεξίου: «Ένα καθαρό σπίτι θέλω να είμαι, γεμάτο ζωή και αίσθημα»

Από το δημοτικό τραγούδι, στο «Δι' ευχών», στην «Οδό Νεφέλης», ως τις μεγάλες περιοδείες στην άκρη του κόσμου, η φωνή της δεν άφησε κανέναν ασυγκίνητο. Κι αν σήμερα την έχει κερδίσει το θέατρο και η τηλεόραση, αυτό δεν αλλάζει ούτε στο ελάχιστο την ιστορία που έχει γράψει στο ελληνικό τραγούδι. Η Χάρις Αλεξίου αφηγείται τη ζωή της στη LiFO.
M. HULOT
Argonauts: DJ set σε πρωτότυπα μέρη με ιστορία σε όλη την Ελλάδα

Μουσική / Οι Argonauts κάνουν live sessions στα πιο όμορφα μέρη της Ελλάδας

Ο Nicholas Vibes έφτιαξε ένα πρότζεκτ μοναδικό στην Ευρώπη. Στόχος του είναι να αναδείξει την πολιτιστική κληρονομιά της χώρας μέσα από την ηλεκτρονική μουσική, και να οργανώσει ένα μεγάλο event στην Ακρόπολη.
M. HULOT
Ντίσκο εκ του ασφαλούς από τον Χάρι Στάιλς

Μουσική / Ο νέος Χάρι Στάιλς δεν είναι κακός, είναι απλώς βαρετός

«Τα περισσότερα tracks στο "Kiss all the time. Disco, occasionally" κυλούν χλιαρά, εγκλωβισμένα σε μια ευγενική, σχεδόν υπνωτιστική μετριοπάθεια. Τίποτα δεν είναι πραγματικά κακό, αλλά τίποτα δεν είναι και αρκετά καλό και αξιομνημόνευτο»
ΜΑΡΙΑ ΠΑΠΠΑ
Γιώργος Κατσαρός: Ένας ρεμπέτης, φαινόμενο μνήμης και αντοχής

Ντοκιμαντέρ / Γιώργος Κατσαρός: Ένας ρεμπέτης, φαινόμενο μνήμης και αντοχής

Το ντοκιμαντέρ «Στην Αμερική σαν πήγα» των Αργύρη Θέου και Άγγελου Κοβότσου αφηγείται τη συναρπαστική ιστορία του Έλληνα μουσικού και παράλληλα την ιστορία του ρεμπέτικου τραγουδιού και συνολικά των Ελλήνων μεταναστών και της ομογένειας.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ