ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΝΟ ΜΠΑΡΤΖΗ
Τι είναι το Frost; Ένα μουσικό φεστιβάλ που γίνεται κάθε Φεβρουάριο στη Κοπεγχάγη.
Τι το ιδιαίτερο έχει; Οι καλλιτέχνες που επιλέγονται, εμφανίζονται σε όχι και τόσο συμβατικούς χώρους - από εγκαταλελειμμένα ενυδρεία και άδειες πισίνες, σε υπαίθρια παγοδρόμια, εκκλησίες, μουσεία, βοτανικούς κήπους και ιδιωτικές κατοικίες.
Τι μου έμαθε: να κρατάω τα αυτιά (και το μυαλό) μου ανοιχτά - Πώς αλλιώς να συνδυάσεις μπύρες, street food, ένα "κλασσικό" μουσείο (Statens Museum for Kunst) και πειραματική μουσική;
Εναλλακτικά, μπορείς να συνδυάσεις μπύρες (η μόνη σταθερή παράμετρος) και μια εκκλησία
με αυτό:
και με αυτό:
Τι άλλο μου έμαθε: οτι τίποτα δεν είναι εξαρχής αδύνατον - σύμφωνα με τον Mikael Pass (διευθυντή του φεστιβάλ), πριν 10 χρόνια κανένας στην πόλη δεν πίστευε σε ένα τέτοιο φεστιβάλ - φέτος το Frost έκλεισε 5 χρόνια!
Τι θυμάμαι: Τη φράση του Kindness (κατά κόσμον Adam Bainbridge), στο artist talk πριν το live του: "it would be boring if we all were white anglo-saxon heterosexual people".
Όταν έμαθα για το χώρο του live του Kindness (Pumpehuset: το πρώτο αντλιοστάσιο για την ύδρευση της πόλης, χτισμένο το 1858!) και άκουσα παλιές (αιματοβαμμένες στην κυριολεξία!) ιστορίες για κάτι θρυλικά -πριν το 1987- underground gigs με αυτοσχέδιες "βόμβες" (!) - οι ντόπιοι φίλοι με τους οποίους είδα το live είχαν να πουν πολλές ιστορίες για το μουσικό παρελθόν της πόλης...
Τις μπύρες μετά την εκκλησία (Koncertkirken) μέχρι τις 3μιση το πρωί και την επιστροφή με τα πόδια στο ξενοδοχείο, ανάμεσα σε ποδηλάτες και πεζούς, σε μια ατμόσφαιρα που θύμιζε περισσότερο καλοκαίρι σε ελληνικό νησί παρά Σκανδιναβικό Φεβρουάριο.
Το πολύωρο ηλεκτρονικό τριπάκι στο Lille Vega με τους:
Rumpistol
Bjørn Svin
Ceephax Acid Crew
Λυπάμαι: που έχασα το Light at the Museum:
και το "σπιτικα" Frost:Bites του Christian Hjelm (στο σπίτι της Anna Lisa και του Gustav):
και του Chorus Grant (στο σπίτι της Suzanne):
Νοσταλγώ (ήδη): τον σκοτεινό Φεβρουάριο της πόλης... το καλύτερο σκηνικό για ένα μοναδικό φεστιβάλ όπως το Frost.
Κι όσο και αν λένε ότι το μέλλον είναι απρόβλεπτο, ξέρω πού θα με βρεί ο επόμενος Φεβρουάριος...
Και μέχρι τότε, μια ματιά σε όσα (περίπου) είχαν γίνει το 2014:
σχόλια