Η έννοια του “beef” είναι παλαιότερη από τη ραπ μουσική, αλλά αυτή η δημόσια αντιδικία που έχει ξεσπάσει εσχάτως ανάμεσα στον Kendrick Lamar και τον Drake, με το αρχικό ζήτημα (ποιος είναι ο κορυφαίος ράπερ) να έχει δώσει τη θέση του σε μια πιο βαθιά συζήτηση για το hip-hop, την αρρενωπότητα αλλά και την ίδια τη φύση του κακού, έχει ξεπεράσει κάθε όριο σε εύρος και κλίμακα. Όταν ο Jay-Z και ο Nas διαπληκτίστηκαν στις αρχές της δεκαετίας του 2000, το έκαναν σε μια εποχή που η ραπ δεν ήταν ακόμη συνώνυμη της ποπ. Αλλά στο σημερινό κατακερματισμένο μουσικό οικοσύστημα, ο 37χρονος Drake, ο οποίος είχε 13 Νο1 επιτυχίες στο Billboard Hot 100, και ο 36χρονος Lamar, ο μοναδικός ράπερ που κέρδισε ποτέ Πούλιτζερ, έχουν επιτύχει ένα σπάνιο επίπεδο αναγνωρισιμότητας. Το πιο σημαντικό ραπ beef στην ιστορία, αυτό μεταξύ του Biggie και του Tupac, σιγόβραζε για μήνες και ξεδιπλώθηκε μέσω κυκλοφοριών δίσκων, τοπικών ραδιοφωνικών εκπομπών και προσωπικών διαπληκτισμών. Αντίθετα, ο Drake και ο Lamar χρησιμοποιούν ταχύτατες ψηφιακές τεχνολογίες για να ηχογραφούν κομμάτια κατά το δοκούν, να τα κυκλοφορούν αμέσως σε όλο τον πλανήτη και να τροφοδοτούν ένα πολυπληθές οικοσύστημα σχολιαστών, remixers, fans, haters και voyeurs.
Ο ήχος του Drake είναι χαμαιλεοντικός, δανειζόμενος αδιαμαρτύρητα από μακρινά υποείδη και σκηνές, και η στιχουργική του οπτική είναι αγέρωχα ιδιοτελής. Ο Lamar, αντίθετα, εξερευνά το πώς να ζει κανείς ηθικά στον κόσμο της ισοπέδωσης και της πτώσης.
Αυτό το παγκόσμιο κοινό έχει προετοιμαστεί από καιρό για την αναμέτρηση. Από τις αρχές της δεκαετίας του 2010, ο Drake και ο Lamar βασιλεύουν ως το yin και το yang της δημοφιλούς ραπ: ο διασκεδαστής και ο καλλιτέχνης, ο ηδονιστής και ο μοναχός. Ο ήχος του Drake είναι χαμαιλεοντικός, δανειζόμενος αδιαμαρτύρητα από μακρινά υποείδη και σκηνές, και η στιχουργική του οπτική είναι αγέρωχα ιδιοτελής. Ο Lamar, αντίθετα, εξερευνά το πώς να ζει κανείς ηθικά στον κόσμο της ισοπέδωσης και της πτώσης. Η μουσική του, παρ' όλη την πειραματική της αιχμή, έχει τις ρίζες της στη στάση του hip-hop της Δυτικής Ακτής. Αυτοί οι δύο άνδρες βρίσκονται εδώ και καιρό σε ψυχρό πόλεμο, ανταλλάσσοντας στιχουργικές προσβολές που ταιριάζουν με την ιδεολογική και αισθητική σύγκρουση που φαίνεται να εκπροσωπούν.
Συνεπώς, όταν ο Lamar δηλώνει «μισώ τον τρόπο που περπατάς, τον τρόπο που μιλάς, μισώ τον τρόπο που ντύνεσαι» στο diss track "Euphoria" της περασμένης εβδομάδας, το μίσος στο οποίο αναφέρεται είναι ενστικτώδες όσο και διανοητικό: το κομμάτι φαίνεται να υποστηρίζει ότι ο μικτής φυλής Drake δεν είναι επαρκώς Μαύρος ή τουλάχιστον διόλου πειστικός στην «μαύρη» ρητορική του. «Δεν είμαι μόνο εγώ», συμπληρώνει ο Lamar, αναφερόμενος στην απέχθειά του για τον Drake και τους ανθρώπους με τους οποίους περιβάλλεται. «Είμαι αυτό που νιώθει όλη η κουλτούρα», λέει, ξετυλίγοντας τη συσσωρευμένη δυσαρέσκεια των αληθινών οπαδών της ραπ εναντίον ενός ανθρώπου που ο Lamar έχει χαρακτηρίσει «αποικιοκράτη». Η σκληρή αλήθεια, όμως, για τους επικριτές του Drake είναι ότι ο Drake είναι αυτός που ενσαρκώνει, κατά έναν θεμελιώδη τρόπο, τη σύγχρονη κουλτούρα του hip-hop, που τα τελευταία 15 χρόνια είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με την επιτυχία του.
Καθώς η διαμάχη μεταξύ των ανδρών κλιμακώθηκε, ένα πιο εκρηκτικό ζήτημα ήρθε στο προσκήνιο: Ποιος από τους δύο, σύμφωνα με τις εκατέρωθεν καταγγελίες, είναι χειρότερος προς τις γυναίκες και τα παιδιά; Οι επιθέσεις του Lamar ήταν ωμές, χαρακτηρίζοντας τον Drake άχρηστο πατέρα και «αρπακτικό», ενώ δήλωσε επίσης ότι ο Drake ηγείται μιας ομάδας «πιστοποιημένων παιδόφιλων» που προσελκύει συστηματικά «θύματα στο σπίτι τους». Ο Drake, εν τω μεταξύ, έχει επιστήσει την προσοχή του κοινού στις φήμες ότι ο Lamar χτυπούσε τη μητέρα του παιδιού του.
Drake - The heart part 6
Κανένας από αυτούς τους ισχυρισμούς δεν είναι επαληθεύσιμος. Η αλήθεια, ωστόσο, δεν έχει σημασία σε μια τέτοια μάχη. Η μυθοπλαστική αφήγηση είναι ξεκάθαρη, κλασική και ακαταμάχητη. Άνθρωποι σαν τον Drake «δεν είναι σαν εμάς», όπως το θέτει ο Lamar στήνοντας ένα λαϊκίστικο αφήγημα στο οποίο οι πολιτιστικές ελίτ είναι βρικόλακες και ο Drake εκπροσωπεί τον δημοφιλή σταρ που λειτουργεί ως μαριονέτα του συστήματος και πάνω του προβάλλονται τα κοινοτικά συμπλέγματα. Η πιο πιθανή κληρονομιά αυτού του beef θα είναι η επιτάχυνση της στρατηγικής χρήσης του κουτσομπολιού και της μετα-αφήγησης από τη δισκογραφική βιομηχανία. Η μουσική ήταν κάποτε μια κοινωνική, τοπική μορφή τέχνης που προωθούσε την πολιτισμική συνοχή – τώρα είναι μια υπηρεσία κατά παραγγελία που απομονώνει τους ανθρώπους στα ακουστικά τους και στα κολλήματά τους.
Με στοιχεία από The Atlantic
