ΤΟ 2024 ΦΑΙΝΟΤΑΝ ΠΩΣ ΘΑ ήταν η χρονιά της δισκογραφικής επιστροφής του ScHoolboy Q. Έτσι, πριν καν ανακοινωθεί η ημερομηνία κυκλοφορίας του «Blue Lips», είχα ξεκινήσει τη σωματική και πνευματική γυμναστική, ώστε να υπερασπιστώ αυτόν τον δίσκο, ακόμα κι αν ήταν η μεγαλύτερη απογοήτευση του αιώνα – βέβαια ο ίδιος ο Q δεν μου άφησε πολλά περιθώρια.
Από το «Setbacks», το ντεμπούτο του το 2011, μας είχε συνηθίσει η εισαγωγή να είναι ένα κομμάτι που δίνει τον τόνο της αφήγησης του υπόλοιπου δίσκου. Σε αυτή την περίπτωση, όμως, έχουμε ένα πατροπαράδοτο intro, που ξεκαθαρίζει εξαρχής πως δεν πρόκειται για ακόμα ένα άλμπουμ του Q, αλλά για ΤΟ άλμπουμ του Q.
Πέντε χρόνια μετά το υπέροχο «Crash Talk», που επιχείρησε ένα πιο mainstream καλλιτεχνικό άνοιγμα, το hiatus βρίσκει τον Q πιο δημιουργικό και πιο «πεινασμένο» από ποτέ. Απευθύνεται στο mainstream, όχι διεκδικώντας κάποιο ραδιοφωνικό airplay ή θέση στις συζητήσεις casual fratbros ακροατών περί goats αλλά ως ένας καλά εδραιωμένος καλλιτέχνης που δεν έχει ανάγκη να ακολουθήσει φόρμουλες στην τέχνη του.
Όπως με το «Chronic» το 1992 το g-funk συστήθηκε μαζικά στον πλανήτη, εδώ έχουμε την εμφάνιση της gangsta jazz, γιατί η ροή του δίσκου είναι τέτοια. Πρόκειται για ένα free jazz κονσέρτο από τον εκπρόσωπο της σημαντικότερης ανεξάρτητης big band του ραπ εδώ και δύο δεκαετίες.
Το «Blue Lips» είναι ο έντεχνος θρίαμβος του gangsta rap, το σπάσιμο των φραγμών που ακολουθούσαν το είδος για χρόνια· οι μόνοι που κατάφεραν να επαναδιαπραγματευτούν τους όρους του στο παρελθόν ήταν ο Dr. Dre και ο Vince Staples. Είναι ένα love letter ακόμα πιο παθιασμένο από το «Blank Face», στην παράδοση της Δυτικής Ακτής, χωρίς να εκβιάζει το influence με επιτηδευμένο namedropping σαν τον The Game. Είναι η αποκρυστάλλωση του ραπ που έχτισε ο Q σε ένα προϊόν αθεράπευτα καινοτόμο, προερχόμενο από έναν φαν που απευθύνεται σε όλους τους άλλους φαν, έχοντας τον δρόμο ως δημιουργικό πυρήνα και όχι ως αυτοσκοπό.
ScHoolboy Q - «Yeern 101» (Official Music Video)
Όπως με το «Chronic» το 1992 το g-funk συστήθηκε μαζικά στον πλανήτη, εδώ έχουμε την εμφάνιση της gangsta jazz, γιατί η ροή του δίσκου είναι τέτοια. Πρόκειται για ένα free jazz κονσέρτο από τον εκπρόσωπο της σημαντικότερης ανεξάρτητης big band που έχει το ραπ εδώ και δύο δεκαετίες. Αποδεικνύει πως η αρχή και το τέλος της TDE δεν ήταν ποτέ ο Kendrick Lamar, ήταν απλώς μία ακόμα σημαντική συμβολή σε ένα ρόστερ που θα ζήλευε μέχρι και η Death Row τα χρόνια της δόξας της.
ScHoolboy Q - Love Birds ft. Devin Malik & Lance Skiiiwalker
Οι συμμετοχές είναι μετρημένες και αν και μου έλειψαν ορισμένα ονόματα, όπως οι Tyler The Creator, Isaiah Rashad, Zacari, Jay Rock, Larry June ιδανικά, αντί για Gibbs, στο «oHio», αυτό έχει να κάνει καθαρά με πινελιές που θα πρόσθεταν στον δίσκο, αλλά η απουσία τους δεν του αφαιρεί κάτι.
ScHoolboy Q - «Funny Guy»
Δεν υπάρχει κάτι πιο όμορφο από έναν καλλιτέχνη που βρίσκεται στο peak της καριέρας του, το ξέρει και το εκμεταλλεύεται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Το ραπ δεν σταμάτησε το 1999, οι major καλλιτέχνες δεν είναι όλοι type rappers και δεν είναι όλα τα label ο διάβολος. Οι γενικεύσεις δεν χαρακτηρίζουν σίγουρα έναν ακροατή, πόσο μάλλον κάποιον που έχει πάθος για την κουλτούρα.
Ένας δίσκος must listen.
