Έχουν περάσει έξι χρόνια από τις μέρες που τα νεοϋορκέζικα συγκροτήματα με τις vintage κιθάρες και την ακόμα πιο vintage συμπεριφορά ήταν στα πρωτοσέλιδα του μουσικού Tύπου και στις δυο πλευρές του Ατλαντικού και όλοι έβλεπαν τα λεπτά αγόρια με τα τσίτα κοστούμια ως τους νέους ροκ σωτήρες. Από τότε έχουν αλλάξει πολλά. Όχι μόνο στη σκηνή της πόλης, αλλά και στον τρόπο που εξελίχθηκαν τα πράγματα για τη μουσική γενικά. Οι Strokes δεν κατάφεραν να επαναλάβουν την επιτυχία, το post punk έγινε το νέο hype, οι φολκ ρεβιζιονιστές έγιναν τα πιο καυτά ονόματα του παρόντος. Ανάμεσα σε όλα αυτά, οι Interpol κατάφεραν όχι απλά να επιβιώσουν, αλλά μετά από τρία άλμπουμ να έχουν μια πορεία ανοδική, που κορυφώνεται με το πρόσφατο Our Love To Admire, τον πρώτο δίσκο τους στην Capital Records. Ένα άλμπουμ δραματικό, γεμάτο ιστορίες για ερωτικές προδοσίες, χωρισμούς και τα αναπόφευκτα επακόλουθα: την ψυχολογική κατάρρευση και το «κάψιμο» από «ουσίες». Ο Σαμ Φογκαρίνο στην άλλη άκρη της γραμμής σχολιάζει τη μόνιμη σύγκρισή τους με τους Joy Division, κάτι που τους ακολουθεί απ' το ξεκίνημά τους. «Η αλήθεια είναι ότι μας ενοχλεί» λέει «όπως θα ενοχλούσε κάθε συγκρότημα. Ειδικά τώρα πια, που δεν βλέπουμε καμία σχέση μαζί τους. Όταν πρωτοεμφανίζεται ένα συγκρότημα, είναι αδύνατο να αποφύγει αυτού του είδους τη σύγκριση. Οι δημοσιογράφοι αισθάνονται σχεδόν ευθύνη να περιγράψουν τον ήχο κάποιου καινούργιου γκρουπ και να πουν με τι μοιάζει, αλλά το να εξακολουθούν να το σχετίζουν με ένα γκρουπ σαν το δικό μας, που έχει κατοχυρώσει την ταυτότητά του μετά από τρεις δίσκους, το βρίσκω πολύ βαριεστημένο και ανενημέρωτο». 

Ακούγοντας κάποιος τους στίχους σας έχει την εντύπωση ότι αποφεύγετε τις πολιτικές αναφορές.
Προσωπικά είμαι της άποψης ότι δεν είναι αναγκαίο να εκφράζεσαι δημόσια για την πολιτική. Υπάρχουν άνθρωποι που αυτό το κάνουν πολύ καλά. Αν η μελωδία είναι ωραία και οι στίχοι μου αρέσουν, δεν με ενδιαφέρει το θέμα τους. Προτιμώ να ξεφεύγω ακούγοντάς το, παρά να πληροφορούμαι για τη δεδομένη πολιτική κατάσταση ή να χειραφετούμαι μέσα από ένα τραγούδι. Συνήθως μένω μακριά από την πολιτική συνολικά, αλλά έχουν υπάρξει φορές που ένα πολιτικό τραγούδι έχει τραβήξει την προσοχή μου. Αρκεί να είναι καλό.   

Τι προσδοκίες θα έπρεπε να έχει κάποιος από ένα συγκρότημα όπως οι Interpol;
Προσωπικά πιστεύω ότι οι άνθρωποι δεν θα 'πρεπε να έχουν καμιά προσδοκία. Πραγματικά. Αν σου αρέσει το συγκρότημα και θέλεις να το στηρίξεις, κάν' το. Τη στιγμή που έρχονται οι προσδοκίες, ή από την πλευρά του μουσικού ή από αυτό που περιμένει το κοινό να ακούσει, απλά καταστρέφονται όλα. Καλύτερα να μην περιμένεις τίποτα, απλά να εκπλήσσεσαι και να δέχεσαι κάθε φορά ό,τι προκύπτει.

Θέλεις να μου σχολιάσεις το χαρακτηρισμό «μία από τις πιο σημαντικές μπάντες των '00s»;
Οτιδήποτε πολύ θετικό ή πολύ αρνητικό γράφεται ή λέγεται για σένα (ως συγκρότημα) είναι πολύ επιφανειακό, και δεν πρέπει να το λαμβάνεις υπόψη. Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να επηρεάσει την ικανότητά σου να είσαι αντικειμενικός με το έργο σου.

Δεν είναι δείγμα της επιτυχίας παρ' όλα αυτά; Πώς τη χειρίζεστε αυτή την επιτυχία; Επηρεάζει την προσωπική σας ζωή;
Υπάρχει σίγουρα ένα στοιχείο που κάνει μέρος της ζωής μου πιο εύκολη. Όταν είμαι στο σπίτι μου και δεν περιοδεύω ή δεν εργάζομαι με το συγκρότημα, ο χρόνος είναι ολοκληρωτικά δικός μου, κάτι πολύτιμο. Εκτός από αυτό, είμαι πολύ ευχαριστημένος που μπορώ να κάνω όσα κάνω. Όλη αυτή η επιτυχία και ό,τι σχετίζεται μαζί της μερικές φορές σε παγώνει. Απλά έρχεται και φεύγει. Καλό είναι να έχεις τα πόδια σου στο έδαφος και να μένεις πιστός σε αυτό που είσαι. Όταν αρχίζεις να πιστεύεις όσα σου λένε οι άνθρωποι, χάνεις το στόχο σου και το λόγο που έφτασες μέχρι εκεί. Νομίζω ότι είναι σημαντικό να είσαι αληθινός. Ο εαυτός σου.

Πώς αντιδράς στις κακές κριτικές; Τι είναι αυτό που σε ενοχλεί περισσότερο;
Μπορεί να είναι πολύ ενοχλητικές. Έχουν γραφτεί κάτι βλακείες για τους Interpol από ανθρώπους τόσο άσχετους, που είναι σαν βαθιές μαχαιριές. Εκτός από τον αξιόλογο Τύπο υπάρχει και ο κακός, όλοι έχουν μια άποψη και το δικαίωμα να την εκφράζουν. Δεν μπορείς να κάνεις και πολλά, πραγματικά. Το συγκρότημα ήταν τόσο τυχερό με τη θετική αποδοχή απ' τους κριτικούς στα δυο πρώτα άλμπουμ, που κάποιες φορές είναι καλό να ακούς και κάτι αρνητικό. Σε βοηθάει να διατηρείσαι σε εγρήγορση και να μην αεροβατείς. 

Πώς είναι η ζωή στη Νέα Υόρκη;
Όπως και η ζωή σε κάθε μεγαλούπολη. Είναι πολύ συναρπαστική πόλη, αλλά σου δημιουργεί το αίσθημα του ανεκπλήρωτου. Δεν είμαι κι ο καταλληλότερος να την κρίνει, είναι δύσκολο, γιατί είναι το σπίτι μου τα τελευταία 10 χρόνια. Ακόμα κι όταν λέω ότι θέλω να ξεφύγω από την πόλη και το άγχος που σου δημιουργεί, πάντα κάτι με τραβάει πίσω. Υποθέτω παίζει ρόλο το γεγονός ότι έχεις εύκολη πρόσβαση στα πάντα, στις πληροφορίες, όλα είναι χειροπιαστά. Πρόσφατα γοητεύτηκα από τη Λισαβόνα, θα μπορούσα να την επισκέπτομαι για μεγάλα χρονικά διαστήματα, θα ήθελα να ζήσω περισσότερο από μερικές μέρες στην Κωνσταντινούπολη, δεν υπάρχει, πάντως, άλλο μέρος που θα μπορούσα να ονομάσω «σπίτι» μου.