Μυστήριο. Κρυμμένα μυστικά. Αινίγματα χωρίς απάντηση. Σκοτεινές μορφές που ξεπηδούν από το ασυνείδητο. Το δευτερόλεπτο πριν ανοίξεις τα μάτια σου και τελειώσει ένα ακόμα όνειρο. Οι πίνακες του Ιταλού ζωγράφου Alessandro Sicioldr σε καλούν σε ένα ταξίδι στον ιδιαίτερο κόσμο τους. Τον γνωρίζουμε καλύτερα στην συνέντευξη που παραχώρησε στο LIFO.gr
— Πες μας λίγα πράγματα για εσένα και το οικογενειακό σου background.
Πρώτα απ’ όλα ευχαριστώ πολύ για αυτή την συνέντευξη, πραγματικά εκτιμώ την ευκαιρία που μου δίνετε.
Αυτό που μπορώ να πω για εμένα είναι ότι πάντοτε ήμουν ένα άτομο που ήμουν σε επαφή περισσότερο με την φαντασία μου και τα όνειρα παρά με την πραγματικότητα. Από την παιδική μου ηλικία είχα ελάχιστο ενδιαφέρον για τον κοινό τρόπο που αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητα, τον βαρετό τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τον κόσμο όπου τα πράγματα είναι έτσι όπως είναι, κατανοούσα ότι η φαντασία δεν ήταν κάτι αντίθετο με την πραγματικότητα, αλλά ήταν κάτι το οποίο την εμπλουτίζει και την ολοκληρώνει. Βλέπουμε τον κόσμο μέσα από τα μάτια μας, που βασικά είναι αυτό που έχουμε στο μυαλό μας, σχεδιάζοντας και δημιουργώντας τον δικό μας κόσμο.
Γεννήθηκα σε μια αρχαία Ιταλική πόλη Tuscania, είχα μια αρκετά φυσιολογική παιδική ηλικία μέσα σε μια οικογένεια η οποία ήταν παθιασμένη με την τέχνη γενικά, ιδιαίτερα με την ζωγραφική. Ο πατέρας μου είναι ένας ρεαλιστής ζωγράφος ο οποίος χρησιμοποιεί παραδοσιακά μέσα και με δίδαξε την βάση της τεχνικής, όμως περισσότερο από όλα με βοήθησε να διαμορφώσω το δικό μου γούστο για την τέχνη και την μουσική.
Η ανθρώπινη ζωή μοιάζει με συμφωνία διαφορετικών πνευματικών καταστάσεων οι οποίες μετασχηματίζονται συνεχώς. Εάν είσαι σε αρμονία με την συμφωνία τότε θα ζεις μια έντονη και αληθινή ζωή. Αυτό μπορεί να φαίνεται ως ευτυχία αλλά το να είσαι αληθινός με τον εαυτό σου μπορεί να απαιτεί θυσία και πάρα πολύ πόνο.
— Ποιες είναι οι πιο έντονες αναμνήσεις από την παιδική σου ηλικία;
Περισσότερο ανακαλώ μνήμες που σχετίζονται με στιγμές που πέρασα στην φύση, τα δάση, την λίμνη, την θάλασσα ή την εξοχή της Tuscania όπου ξεκίνησα να αναπτύσσω και να εξασκώ την ποιητική μου αίσθηση. Ο άνεμος που φυσούσε στους αγρούς, η σιωπή, τα μακρινά φώτα των πόλεων που έπεφταν πάνω στην λίμνη της Bolsena κάτω από τα πορφυρά σύννεφα. Οι αναμνήσεις της παιδικής μου ηλικίας πάντοτε εμπλουτίζουν τις αισθήσεις μου. Είναι η αρχική πηγή για έναν καλλιτέχνη και έναν ποιητή που περιλαμβάνει την μαγεία και την δύναμη που συσσωρεύει κατά την διάρκεια της ανακάλυψης του κόσμου, και αποτελεί το σχήμα που θα δώσει στην ενηλικίωση του. Αυτό είναι φυσικό παρόλο που θα ήταν παράξενο και αδύνατο για έναν ενήλικα να ζει ως παιδί. Οι αναμνήσεις τις παιδικής ηλικίας είναι σημαντικές όσο είναι απλά ξεθωριασμένες αναμνήσεις κρυμμένες κάτω από απροσδιόριστες αισθήσεις.
— Γιατί έγινες καλλιτέχνης;
Ίσως κάποιος δεν γίνεται καλλιτέχνης, αλλά γεννιέται. Πάντοτε εξέφραζα αισθήματα και εικόνες μέσω του σχεδίου και αργότερα μέσω της ζωγραφικής έτσι πίστευα ότι αυτό είναι κάτι που έρχεται φυσικά, είναι απλά ένα σχήμα για να ζήσεις την ζωή. Οι καλλιτέχνες είναι κάποιες στιγμές εγωκεντρικοί επειδή σκέφτονται ότι είναι ανώτεροι σε σύγκριση με τους άλλους ανθρώπους, όμως σκέφτομαι ότι δεν είμαστε υπεύθυνοι για τις ιδέες που έχουμε στο κεφάλι μας, απλά συμβαίνουν σε εμάς και θα πρέπει να είμαστε ταπεινοί και να τις εκφράζουμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Τα αρχαία χρόνια τις αποκαλούσαν μούσες, τώρα το λέμε ασυνείδητο, όμως είναι γεγονός ότι είναι κάτι μυστηριώδες το οποίο δεν μπορούσε να ελέγξουμε. Η γνώμη μου είναι παρόμοια με αυτή του Redon: Ο καλλιτέχνης είναι ένα τυχαίο γεγονός.
—Ένα top5 με τους αγαπημένους σου καλλιτέχνες και ένα σύντομο σχόλιο για τον καθένα;
Δεν μπορώ να κάνω ένα συγκεκριμένο top5 διότι αυτό αλλάζει κάθε μέρα και εξαρτάται από την διάθεση μου. Αυτοί όμως είναι μερικοί καλλιτέχνες για τους οποίους τρέφω βαθιά αγάπη.
1.
Rembrandt
Ο μεγαλοπρεπέστερος ποιητής της τέχνης, είχε την δύναμη να εκφράσει την ανθρώπινη τραγωδία και λύτρωση, ένας οραματιστής που μας είπε βιβλικές, εξωτικές , ιστορίες χωρίς να ταξιδέψει έξω από το Άμστερνταμ, ο μόνος ζωγράφος ο οποίος κατάφερε να διαχειριστεί της παχιές και βρώμικες πινελιές με τέτοιο τρόπο ώστε να της οδηγήσει στην υπέρβαση, σε κάτι που είναι πιο πραγματικό από την πραγματικότητα, την ποίηση, σε έναν ύμνο της ανθρώπινης ύπαρξης.
2.
Tiziano
Για έναν ζωγράφο είναι άχρηστο και αδύνατο να προσπαθεί να εξηγήσει την αγάπη του για τoν Tiziano, επειδή είναι η σημαντικότερη αυθεντία της ζωγραφικής. Ήταν διαχρονικός, αγνός , σαφής και γαλήνιος. Οι πίνακες των τελευταίων χρόνων του είναι μια ολοζώντανη έμπνευση για τους σύγχρονους καλλιτέχνες.
3.
Odilon Redon
Δεν ξέρω εάν ο Odilon θα μπορούσε να συγκριθεί με τους γίγαντες της ζωγραφικής όπως ο Tiziano και ο Rembrandt, όμως έχω μια ιδιαίτερη αγάπη για αυτόν τον καλλιτέχνη, όχι μόνο για τα έργα του αλλά και για την φιλοσοφία που καθοδηγούν την τέχνη του.
Διάβασα την αυτοβιογραφία του εδώ και ένα χρόνο και ανακάλυψα την μορφή που θα ήθελα να έχει η φιλοσοφία μου για την τέχνη και την ζωγραφική. Ήταν μια διακήρυξη των αδιακήρυκτων ιδεών. Ο τέλειος συμβολιστής, ο ζωγράφος ο οποίος κατανοούσε ποιος ήταν ο ρόλος της ζωγραφικής την εποχή των εικόνων, του σινεμά, της φωτογραφίας: Η ζωγραφική πρέπει να αντιπροσωπεύει το μικρό, το αδιόρατο, αυτό που είναι κρυμμένο μέσα στον εαυτό του. Τα κρυμμένα μας όνειρα όπου μόνο η εικονική ποίηση μπορεί να εκφράσει. Δεν υπάρχει περισσότερη ανάγκη για ιστορική ζωγραφική ή αφηγηματική ζωγραφική, αλλά υπάρχει μια μεγάλη ανάγκη για ενδοσκόπηση και εσωτερική θέαση.
4.
Giorgione
Ακόμα και εάν έζησε μια σύντομη ζωή δημιούργησε οπτική ποίηση μυστηρίου και ομορφιάς την οποία αγαπώ βαθιά.
5.
Piero di Cosimo
Δεν ξέρω γιατί αλλά αισθάνομαι μια δυνατή σύνδεση με αυτό τον ζωγράφο.
— Ποιος είναι ο ιδανικός θεατής της δουλειάς σου;
O ιδανικός θεατής της δουλειάς μου υφίσταται: Είναι ένα φανταστικό πρόσωπο που θέλει να χρησιμοποιήσει έναν πίνακα μου ως πόρτα για ένα όνειρο, ένα μέσο να φτάσει άλλους κόσμους. Οι πίνακες δεν μπορούν να υπάρξουν μόνοι τους είναι κατά ένα μεγάλο μέρος δημιουργήματα της φαντασίας του θεατή, έτσι είναι απαραίτητο για τον θεατή να κρατά την φαντασία του σε εγρήγορση. Δεν λέω αρκετά με τους πίνακες μου επειδή σέβομαι τον θεατή και πιστεύω ότι δεν είναι βλάκας και θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει το μυαλό του για να ολοκληρώσει τον πίνακα. Τι σημαίνει αυτή η σκηνή; Τι είναι κρυμμένο πίσω από το βουνό; Τι σημαίνουν τα φώτα στο βάθος; Που βρίσκεται αυτός ο κόσμος;
Το πρόβλημα με τις μοντέρνες εκφράσεις (σ.σ της τέχνης) είναι ότι λένε πάρα πολλά. Στις περισσότερες ταινίες για παράδειγμα δεν υπάρχει χώρος για τον θεατή, σου λένε τι θα συμβεί, το σενάριο αποκαλύπτει πολλά για τους χαρακτήρες, το πώς ακούγονται οι φωνές τους κ.τ.λ έτσι ο θεατής δεν υποχρεώνεται να δουλέψει την φαντασία του με αποτέλεσμα να προκύψει μια κοινή ερμηνεία αυτού που παρακολουθεί.
Είναι μια μορφή τυραννίας η οποία σε διδάσκει το πώς να σκέφτεσαι, πώς να ερμηνεύεις τον κόσμο, το οποίο είναι κάτι υποκειμενικό και δίνει στα πράγματα μια προκαθορισμένη ερμηνεία. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο αγαπώ σκηνοθέτες όπως ο Fellini και ο Lynch, οι οποίοι δημιουργούν μια αίσθηση μυστηρίου στον θεατή.
Όπως όταν διαβάζεις ένα βιβλίο που χρησιμοποιείς την φαντασία σου για να δώσεις ένα πρόσωπο στους χαρακτήρες, για να δημιουργήσεις περιβάλλοντα, σκηνικά. Χρειάζεται να φτιάξουμε περισσότερες ταινίες μέσα στο κεφάλι μας!!
— Πιστεύεις ότι η κοινωνία έχει κάποια υποχρέωση απέναντι στους καλλιτέχνες;
Πάντοτε αισθάνομαι παράξενα όταν οι λέξεις «κοινωνία» και «καλλιτέχνης» είναι στην ίδια πρόταση. Όπως προείπα το να είναι κάποιος καλλιτέχνης είναι ένα τυχαίο γεγονός και η γνώμη μου είναι ότι ο μόνος τρόπος που η τέχνη θα μπορούσε να επηρεάσει την κοινωνία είναι με το να βελτιώσει τον καθένα σε ατομικό επίπεδο. Η κοινωνία θα πρέπει να υποστηρίξει τους καλλιτέχνες με έναν έμμεσο τρόπο: βελτιώνοντας τον πολιτισμό των ανθρώπων. Αυτό θα κάνει τους ανθρώπους να είναι περισσότερο ευαίσθητοι απέναντι στην τέχνη. Φυσικά εάν μια χώρα αποφασίσει να στηρίξει τους καλλιτέχνες αυτό θα είναι ένα σημάδι πολιτισμικής εξέλιξης και κάτι ωφέλιμο για την ανθρωπότητα, όμως αυτό δεν είναι κάτι που απασχολεί την Ιταλία όπου το να είσαι καλλιτέχνες δεν το θεωρούν και τόσο σοβαρή δουλειά.
— Πως ορίζεις την καλλιτεχνική επιτυχία;
Η καλλιτεχνική επιτυχία και η επιτυχία στην ζωή, την βρίσκει ένας καλλιτέχνης όταν η τέχνη του είναι σε αρμονία με την ζωή του. Η τέχνη είναι μια έκφραση της αλήθειας, συχνά προσωπικής, όμως σε κάποιες περιπτώσεις είναι παγκόσμια.
— Ποια είναι η γνώμη σου για την άποψη ότι ένας πραγματικός καλλιτέχνες πρέπει να είναι φτωχός;
Δεν καταλαβαίνω την σχέση ανάμεσα στον καλλιτέχνη και την φτώχεια. Ένας καλλιτέχνης είναι ένα πρόσωπο το οποίο κάνει τεράστια δουλειά και σχετικά με την ζωή του μπορεί να κάνει ό,τι θέλει. Ο Tiziano ήταν πλούσιος, ο Khnopff ήταν πλούσιος, ο Rubens ήταν πολύ πλούσιος, ο Rembrandt ήταν φτωχός, αργότερα πλούσιος, και στην συνέχεια φτωχός ξανά.
— Τι είναι για εσένα δυστυχία;
Πιστεύω ότι η ιδέα της ευτυχίας είναι άστοχη, όπως η ιδέα του έρωτα ή της φιλίας. Τα ανθρώπινα αισθήματα και οι σχέσεις είναι πολύπλοκα και πολύπλευρα. Είναι τραγικό λάθος να τα απλοποιείς έχοντας στερεότυπα στο μυαλό σου. Είναι η ευτυχία ικανοποίηση; Περηφάνια; Ευχαρίστηση; Ολοκλήρωση;
Πιστεύω ότι η ανθρώπινη ζωή μοιάζει με συμφωνία διαφορετικών πνευματικών καταστάσεων οι οποίες μετασχηματίζονται συνεχώς. Εάν είσαι σε αρμονία με την συμφωνία τότε θα ζεις μια έντονη και αληθινή ζωή. Αυτό μπορεί να φαίνεται ως ευτυχία αλλά το να είσαι αληθινός με τον εαυτό σου μπορεί να απαιτεί θυσία και πάρα πολύ πόνο.
— Στείλε ένα μήνυμα στον 16χρονο εαυτό σου.
«Δεν μπορώ να κάνω spoiler σχετικά με την ζωή σου, έτσι αυτό που μπορώ να σου πω είναι ότι αυτό που μπορεί να σου φαίνεται τώρα σαν λάθος δεν είναι πάντοτε αυτό που νομίζεις».
— Θα μπορούσες να μας στείλεις μια φωτογραφία με κάτι που αγαπάς;
Όλες οι εικόνες παραχωρήθηκαν στο LIFO.gr απο τον καλλιτέχνη για αποκλειστική χρήση. Δεν επιτρέπεται η αναδημοσίευση τους χωρίς την άδεια του.
