H Ρωσίδα καλλιτέχνις και εικονογράφος Victoria Antolini αγαπά τα πλοία, τη θάλασσα, την περιπέτεια και τα ταξίδια. Είναι ένας νέος άνθρωπος που δεν ησυχάζει ποτέ και πειραματίζεται διαρκώς με καινούρια πρότζεκτ. Ας ακούσουμε τι έχει να πει για όλα αυτά στο LIFO.gr
— Πες μας λίγα πράγματα για σένα.
Είμαι η Victoria Antolini, Ρωσίδα ζωγράφος και illustrator. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Μόσχα, όπου σπούδασα έξι χρόνια ζωγραφική στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Μόσχας. Μου αρέσει να ταξιδεύω στον κόσμο και τελευταία ζω στην ηλιόλουστη Ιταλία, στην Μπολόνια (όπου σπουδάζω χαρακτική στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της πόλης). Κατά τη διάρκεια του χειμώνα μού λείπει αρκετά το χιόνι της πατρίδας μου.
— Ποια είναι η πιο έντονη ανάμνηση από την παιδική σου ηλικία;
Η πιο έντονη ανάμνηση από την παιδική μου ηλικία είναι όταν έχασα εντελώς τη μνήμη μου.
Όταν ήμουν 10 
χρονών, έπεσα από το ποδήλατο με πολύ άσχημο τρόπο. Χτύπησα το κεφάλι μου στον δρόμο και ήμουν λιπόθυμη μερικές ώρες. Όταν ξύπνησα βρισκόμουν στο νοσοκομείο με τον πατέρα μου από πάνω μου. Ήταν ένα παράξενο συναίσθημα, εκείνη τη στιγμή δεν θυμόμουν το παραμικρό, ούτε καν το όνομά μου. Ήταν περίεργο, μπορεί εκείνη τη στιγμή να σκέφτεσαι λογικά, αλλά είσαι σαν ένα κομμάτι λευκό χαρτί. Ξαφνικά η μνήμη μου άρχισε να επανέρχεται με χαοτικό τρόπο – θυμόμουν το φιλμ που είχα δει την προηγούμενη μέρα, έπειτα το όνομα της γάτας μου… ξαφνικά θυμήθηκα ότι ήμουν ζωγράφος…
Πήρα το χέρι του πατέρα μου και τον ρώτησα με τα μάτια μου γεμάτα δάκρυα: «Μπαμπά…Θα μπορέσω να ζωγραφίσω ξανά;». Σήμερα η ερώτηση μου φαίνεται τόσο αστεία, σαν να παίζω σε χολιγουντιανή ταινία. Ο πατέρας μου με αγκάλιασε και μου είπε: «Σίγουρα θα μπορέσεις, πιθανόν το να ταρακουνηθεί λίγο ο εγκέφαλός σου δεν είναι κακό για ένα καλλιτέχνη…».
Eιλικρινά, θα μου άρεσε να γράψω ένα βιβλίο για παιδιά γιατί έχω εκατοντάδες ιστορίες στο κεφάλι μου. Όμως πάντοτε αισθάνομαι ότι είμαι πολύ κακή στο γράψιμο. Τελικά αποφάσισα να κάνω ένα σιωπηλό βιβλίο – θα είναι μια εικονογραφημένη ιστορία χωρίς λέξεις. Ελπίζω να σας αρέσει!
— Γιατί έγινες illustrator;
Ήρθα σε επαφή με την εικονογράφηση κατά τύχη. Σπούδαζα τοιχογραφία, αν και πάντα μου άρεσε να κάνω εικονογραφήσεις. Όπως μπορώ να θυμηθώ, πάντα ήθελα να σκιτσάρω σχέδια και καταστάσεις που εμφανίζονταν μέσα στο κεφάλι μου. Για να συνεχίσω τα σχέδιά μου αποφάσισα να έχω μια σελίδα στο LiveJournal. Το blog μου σκόπευα να το έχω μόνο για προσωπική χρήση και μου προκάλεσε έκπληξη όταν ανακάλυψα ότι πολλοί άνθρωποι με ακολουθούσαν. Στο blog μου οφείλω τους πρώτους μου πελάτες!
— Ποια ήταν τα πρώτα αγαπημένα σου βιβλία όταν ήσουν παιδί; Υποθέτω τα βιβλία του Ιουλίου Βερν…
Θυμάμαι ότι είχα εντυπωσιαστεί πάρα πολύ από τα σχόλια για τις Περιπέτειες της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων του Lewis Carroll. Φυσικά αγαπούσα το βιβλίο, όμως τα σχόλια που γίνονταν για αυτό ήταν πολύ πιο ενδιαφέροντα τότε για μένα. Υπάρχει η άποψη ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο να εικονογραφήσεις την Αλίκη και είναι μεγάλη πρόκληση για κάθε καλλιτέχνη. Αν θες να καταλάβεις εάν είσαι επαγγελματίας illustrator προσπάθησε να εικονογραφήσεις αυτό το βιβλίο. Θα μου άρεσε να προσπαθούσα κάποια μέρα…
— Πες μας μερικά πράγματα για την ιδέα πίσω από το πρότζεκτ “The Real Boat” και για τη συνεργασία σου με τη Marina Aronstham.
Ήταν πολύ όμορφα. Η Marina (η συγγραφέας του “The Real Boat”) αναζητούσε έναν καλλιτέχνη ο οποίος να αγαπά τα πλοία. Βρήκε τη δουλειά μου κατά τύχη και αμέσως μου έγραψε ένα γράμμα για να μου προτείνει την εικονογράφηση της ιστορίας της. Όταν διάβασα το βιβλίο σκέφτηκα: «Θεέ μου, είναι δικό μου και φαίνεται σαν να έχει γραφτεί για μένα». Ήμουν πολύ χαρούμενη δουλεύοντας πάνω σε αυτή την ιστορία. Τώρα έχει σχεδόν τελειώσει και ελπίζω το βιβλίο να εκδοθεί μέσα στο φθινόπωρο.
— Η τελευταία σου δουλειά είναι για το Baku Magazine που εκδίδεται από την Condé Nast. Πώς ήταν η συνεργασία σου με ένα μεγάλο περιοδικό όπως το Baku; Αισθάνθηκες ελεύθερη να δημιουργήσεις αυτό που ήθελες;
Θυμάμαι ότι έκανα πάρα πολλές αλλαγές για την πρώτη μου εικονογράφηση για το Baku. Τόσο ο art director όσο και ο editor με εμπιστεύτηκαν πλήρως και ξέρω ότι είμαι απολύτως ελεύθερη να σχεδιάσω ό,τι θέλω για αυτό. Ειλικρινά, απολαμβάνω να δουλεύω για το Baku επειδή σε κάθε τεύχος πειραματίζομαι και ανακαλύπτω κάτι νέο για τον εαυτό μου. Διάβασα τόσα άρθρα για το Baku (σ.σ. Η πρωτεύουσα του Αζερμπαϊτζάν) και ερωτεύτηκα το πνεύμα και την ατμόσφαιρα της πόλης. Ονειρεύομαι να πάω κάποια μέρα.
— Σε τι διαφέρει η ζωή στην Ιταλία από τη ζωή στη Ρωσία;
Θα ακουστεί παράξενο, όμως οι Ρώσοι μοιάζουμε πολύ στον χαρακτήρα με τους Ιταλούς. Τόσο οι Ρώσοι όσο και οι Ιταλοί είναι γενναιόδωροι, αυθόρμητοι, ταλαντούχοι και πολύ πολύ ακατάστατοι. Έτσι, αισθάνομαι την Ιταλία σαν το σπίτι μου. Η μόνη διαφορά είναι ότι στην Ιταλία κάνει περισσότερη ζέστη. :-)
— Ένα top 5 με τους αγαπημένους σου καλλιτέχνες και ένα σύντομο σχόλιο για τον καθένα;
1.
Jan van Eyck
2.
Edgar Degas
3.
Paul Klee
4.
Saul Steinberg
5.
Pavel Filonov
— Πες μας μια αξέχαστη ταξιδιωτική εμπειρία σου.
Όταν ήμουν φοιτήτρια δούλεψα ένα εξάμηνο στη Νέα Υόρκη. Θυμάσαι όταν είχε γίνει ένα τεράστιο μπλακ άουτ σε πέντε πολιτείες των ΗΠΑ;
Όλη η πόλη ήταν χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα, μετρό και τα λεωφορεία δεν δούλευαν. Αποφάσισα να πάω περπατώντας στο σπίτι διασχίζοντας όλο το Harlem από τη μια άκρη ως την άλλη. Θυμάμαι ότι ένας γέρος μού είχε πει «Κοπελιά, να είσαι προσεκτική». Όμως δεν συνειδητοποιούσα τότε πόσο επικίνδυνο ήταν αυτό που έκανα.
Ευτυχώς για μένα ήταν φανταστικά! Όλοι οι μαύροι κάτοικοι της συνοικίας ήταν έξω από τα σπίτια τους, έπαιζαν χαρτιά, τραγουδούσαν και χόρευαν, ενώ στο εσωτερικό των καταστημάτων είχαν ανάψει κεριά. Όλοι με κοιτούσαν σαν να ήμουν εξωγήινη – ένα λευκό κορίτσι που περπατούσε ολομόναχο στο Harlem με ακουστικά στα αυτιά, τρώγοντας παγωτό. Την επόμενη μέρα συνειδητοποίησα πόσο επικίνδυνο ήταν αυτό που έκανα.
— Υπάρχουν λόγοι που θα σε έκαναν να αρνηθείς την εικονογράφηση ενός βιβλίου για παιδιά;
Δυστυχώς έχω αρνηθεί πολλές προτάσεις για εικονογράφηση βιβλίων. Ο λόγος είναι ότι σχεδιάζω με αργό ρυθμό. Συνήθως κάνω ένα δυο βιβλία τον χρόνο. Έτσι, προσπαθώ να επικεντρωθώ στα προσωπικά μου πρότζεκτ ή να διαλέξω κάτι πολύ πολύ ιδιαίτερο.
— Πες μας για τα μελλοντικά σου σχέδια;
Συχνά με ρωτάνε: «Γιατί δεν γράφεις ένα βιβλίο για παιδιά;». Ειλικρινά, θα μου άρεσε γιατί έχω εκατοντάδες ιστορίες στο κεφάλι μου. Όμως πάντοτε αισθάνομαι ότι είμαι πολύ κακή στο γράψιμο. Τελικά αποφάσισα να κάνω ένα σιωπηλό βιβλίο – θα είναι μια εικονογραφημένη ιστορία χωρίς λέξεις. Ελπίζω να σας αρέσει!
— Θα μπορούσες να μας στείλεις μια φωτογραφία της θέας που έχεις αυτή τη στιγμή από το παράθυρό σου;
Τώρα είμαι σε διακοπές σε μια μικρή αλλά γοητευτική ιταλική πόλη, τη Senigallia. Kάθε Αύγουστο υπάρχει ένα φανταστικό φεστιβάλ rock'n'roll για όποιον αγαπά τα '50s.
Όλες τις νύχτες χορεύω και όλα τα πρωινά ζωγραφίζω και έχω αυτή την υπέροχη θέα από το παράθυρό μου: Θα ευχόμουν να μπορούσα να ζήσω όλο τον χρόνο εδώ.
Info
Λεπτομέρειες για τα έργα της Victoria Antolini μπορείτε να βρείτε στο AntoliniArt
Ανακαλύψτε περισσότερες εικόνες από τα πρότζεκτ της στο official site
Η σελίδα της στο Facebook είναι εδώ
