Ονομάζεται Αντώνης Ντζεγκουτάνης ή αλλιώς, όπως τον ξέρουν οι φίλοι, Κούκος. Γεννήθηκε το 1988 και μεγάλωσε στη Νέα Σμύρνη ("Raised by the wolfs, trained by the pain…" λέει ο ίδιος). Αυτήν την εβδομάδα παρουσίασε στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τέχνών της Αθήνας την πτυχιακή του εργασία, με δουλειά δερματοστοιξίας.
Είναι ένα σημαντικό ορόσημο για τη συγκεκριμένη τέχνη στην Ελλάδα, καθώς ένα τόσο μεγάλο πανεπιστημιακό ίδρυμα, για πρώτη φορά στην χώρα μας, αναγνωρίζει το βεληνεκές, τη δεξιοτεχνία αλλά και το καλλιτεχνικό κομμάτι που χρειάζεται να διαθέτει ο εκάστοτε καλλιτέχνης. Όπως μού έγραψε η Σία Καρέτα απ' την οποία πληροφορήθηκα την είδηση, είναι μία αναγνώριση που δείχνει όχι μόνο την εξέλιξη της κατανόησης για τη συγκεκριμένης τέχνης στην χώρα μας, από εγκεκριμένα άτομα του καλλιτεχνικού χώρου αλλά και την απαράμιλλη διεύρυνση του τι θεωρείται μοντέρνα τέχνη.
Κατάφερα να βρω τον Κούκο μέσω του Facebook του, και καθώς πηγαινοερχόταν στη Σχολή κατά τη διάρκεια της διήμερης πτυχιακής του έκθεσης τον ρώτησα μερικά πράγματα.
Ανέφερα στους καθηγητές ότι το σώμα είναι σαν πάπυρος ή σαν ένα βιβλίο της ζωής. Σταδιακά δημιουργείται μια αλυσίδα που ενώνει το κάθε σου ταττου με γεγονότα της ζωής σου και τον εκάστοτε διαφορετικό τρόπο έκφρασης, δημιουργώντας έτσι ένα μοναδικό αποτέλεσμα για τον καθένα μας
—Ήταν περίεργο για κάποιον που ασχολείται με τατού να βρεθεί σε Σχολή Καλών Τεχνών;
Ξεκίνησα να βαράω το 2010, την χρονιά που μπήκα στη σχολή.
Στην αρχή βάραγα στον εαυτό μου για να μάθω - έκανα γραμμές & πλακάτα σχέδια, ενώ ταυτόχρονα στη σχολή είχα δώσει βάση στον έντονο ρεαλισμό με abstract συνδυασμούς, κάτι που με έκανε να αισθάνομαι πιο ελεύθερος.
Εκείνη τη περίοδο, το ταττού ήταν κάτι πολύ καινούργιο για την Καλών Τεχνών.
Δεν ήταν εύκολο να δείξεις τέτοια δουλειά. Αισθανόμουν την ανασφάλεια ότι δεν είναι έτοιμοι να δουν/δεχτούν τον διαφορετικό αυτό τρόπο έκφρασης. Υπήρχαν άτομα από τον χώρο του ταττού στη σχολή, γνωστά κιόλας, αλλά λίγα από αυτά είχαν δείξει σε καθηγητές την ταττού δουλειά τους.
—Και πώς αντιμετωπίστηκες απ' τους καθηγητές;
Έκανα διάφορες συζητήσεις μαζί τους, υπήρχαν κάποιοι θετικοί και κάποιοι τελείως αρνητικοί.
—Αλλά τελικά έδειξες την τατού δουλειά σου, και μάλιστα στην πτυχιακή σου έκθεση...
Η πτυχιακή μου είναι μια παρουσίαση της δουλειάς μου και μια εισαγωγή του ταττού ως μορφή τέχνης στην Καλών Τεχνών. Το θέμα της πτυχιακής ξεκίνησα να το φαντάζομαι πριν από δύο χρόνια. Ήθελα μέσα από αυτήν, με ένα λιτό και προσιτό τρόπο, να αναδείξω/αποδείξω στους καθηγητές της σχολής, ότι το ταττού είναι τέχνη και όχι μόνο μια απλή δεξιοτεχνία.
Την ημέρα της πτυχιακής, εκτός από μια επιλογή από ταττού έργα, σχέδια και video, είχα ετοιμάσει για τους καθηγητές μια live παρουσίαση ταττού, ώστε να μπορέσουν να μελετήσουν από κοντά τα έργα μου και να επεξεργαστούν την τέχνη πάνω σε ένα ζωντανό οργανισμό.
Σημαντική λεπτομέρεια είναι ότι οι καθηγητές μπορούσαν να δουν μεμονωμένα το μέρος του σώματος που υπήρχε το ταττού, για να μην επηρεαστούν από το σώμα, το πρόσωπο και τις εκφράσεις των μοντέλων.
Με τον πρύτανη και καθηγητή κ. Χαραλάμπους καταφέραμε να συνεργαστούμε ώστε βγει μια πετυχημένη πτυχιακή.
Οι υπόλοιποι καθηγητές που εξέταζαν ήταν πολύ αποδεκτικοί ως προς το θέμα του ταττού, κάτι που συμβαίνει για πρώτη φορά στην Καλών τεχνών.
Υπήρχε αρκετός κόσμος που έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον γι' αυτήν την τέχνη προσπαθώντας να μάθουν περισσότερα για το ταττού και την έκφρασή της.
Ανέφερα στους καθηγητές ότι το σώμα είναι σαν πάπυρος ή σαν ένα βιβλίο της ζωής. Σταδιακά δημιουργείται μια αλυσίδα που ενώνει το κάθε σου ταττου με γεγονότα της ζωής σου και τον εκάστοτε διαφορετικό τρόπο έκφρασης, δημιουργώντας έτσι ένα μοναδικό αποτέλεσμα για τον καθένα μας.
—Μίλησέ μας λίγο για την ιστορία σου. Πώς ασχολήθηκες αρχικά με τα τατού;
Από όταν ήμουν πιτσιρικάς, περίπου στα τέλη Γυμνασίου, ξεκίνησα να ζωγραφίζω στα χέρια διαφόρων φίλων μου και λέγαμε μεταξύ μας ότι έχουμε ταττού.
Μέχρι να μπω όμως στην ΑΣΚΤ εστίασα στο ακαδημαϊκό σχέδιο για να μπορώ να έχω γερές βάσεις και να μπορώ να εξελίξω στη συνέχεια το σχέδιο μου. Αδυναμία μου ήταν πάντα τα ρεαλιστικά.
Μόλις μπήκα στη σχολή, με τη βοήθεια και την υποστήριξη του αδερφού μου, αγόρασα τα πρώτα μου μηχανήματα ταττού και ξεκίνησα να βαράω σε φίλους, αλλά πριν από όλους σε εμένα.
—Πώς αποφάσισες τελικά να πας στην ΑΣΚΤ;
Από μικρός μου άρεσε να σχεδιάζω και ήμουν τυχερός γιατί είχα δίπλα μου ως πρότυπο τον παππού μου, ο οποίος μου έδειχνε την δικιά του έντονη γραφή.
Στο Γυμνάσιο ξεκίνησα να κάνω graffiti και να σκιτσάρω όπου έβρισκα και αργότερα στο Λύκειο ανακάλυψα την Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών. Μετά απλά ξεκίνησα να κυνηγάω τον στόχο μου.
Πήγαινα στο εργαστήριο του Κωστα Αργυρη, όπου και έμαθα τι σημαίνει να ζωγραφίζεις με υπομονή και επιμονή. Μέχρι να μπω στη σχόλη, συνέχισα να κάνω graffiti (προτομές πιο πολύ, ιδιαίτερα τον Οδυσσέα) και άρχισα να παίζω με το Photoshop και μια επαγγελματική κάμερα του αδερφού μου.
—Τι σου έμαθε η ΑΣΚΤ;
Αυτό που με έμαθε είναι αυτό που προσπαθώ να πετυχαίνω στα έργα μου: να ξεφεύγω από τα όρια και τους κανόνες που υπάρχουν, και που συχνά εγκλωβίζουν αρκετούς ανθρώπους σε καβούκια.
Μου έμαθε να τολμάω συνδυασμούς, πράγμα που με οδήγησε σε μια μίξη ρεαλισμού, abstract, μοτίβων, γραφών και έντονων ελεύθερων γραμμών. Όλα αυτά είναι τα στοιχεία μπορεί να βρει κανείς πάνω στα έργα μου, ενώ είναι πράγματα που μου έλεγαν ότι δεν αποτυπώνονται στα ταττού και δεν επιτρέπονται.
—Τι απαντάς σε κάποιον που θεωρεί ότι τα σχέδια των tattoo δεν είναι τέχνη με τη συμβατική έννοια;
Το ταττού είναι απλά μια μοντέρνα έκφανση της τέχνης, που είναι λογικό να μην είναι ακόμα απολύτως αποδεκτή από όλους. Στο ταττού υπάρχει άμεση και έμμεση επικοινωνία με το περιβάλλον, κάτι που το καθιστά τέχνη, γιατί ξεφεύγει για παράδειγμα από τους κλασικούς πίνακες που βρίσκονται κρεμασμένοι σε σπίτια. Έχεις έργα που είναι μεταβαλλόμενα και τα οποία ταξιδεύουν, αναγνωρίζονται, θαυμάζονται, συντροφεύουν και γίνονται κομμάτι του εαυτού σου.
—Ποια είναι τα σχέδιά σου από εδώ και πέρα;
Τα επόμενα σχέδια είναι: ανοιχτοί ορίζοντες, τρελές εμπνεύσεις και conventions σε όλο τον κόσμο!
