«Ένας Ένας» στο σύμπαν των μικρών αφηγήσεων του Απόστολου Γεωργίου Facebook Twitter

«Ένας Ένας» στο σύμπαν των μικρών αφηγήσεων του Απόστολου Γεωργίου

0

Η επανεκκίνηση του μετά τον κορωνοϊό εκθεσιακού προγράμματος της γκαλερί Rodeo γίνεται με την ατομική έκθεση «Ένας Ένας» του Απόστολου Γεωργίου, η οποία θα είναι και η πρώτη τόσο εκτενής παρουσίαση δουλειάς του εντός συνόρων μετά τη συμμετοχή του στην documenta 14, το 2017.


Ο Απόστολος Γεωργίου γεννήθηκε το 1952 και σπούδασε αρχικά αρχιτεκτονική στη Βιέννη και μετά στη Σχολή Καλών Τεχνών της Φλωρεντίας. Είναι ίσως ο Έλληνας καλλιτέχνης της γενιάς του με το πλέον προβεβλημένο έργο στο εξωτερικό.


Οι συνθέσεις του αφηγούνται πάντα ιστορίες ή, τουλάχιστον, αυτό είναι το πρώτο πράγμα που σκέφτεται κάποιος όταν τις κοιτάζει. Το πινέλο κινείται γρήγορα και αποφασιστικά. Με τόλμη φτάνει πάντα εκεί όπου θέλει να καταλήξει. Απουσιάζει όμως η αναπαραστατική λεπτομέρεια. Στις ανθρώπινες φιγούρες πρωτίστως τα πρόσωπα είναι τόσο σκαριφηματικά, που δείχνουν σαν να είναι απόντα. Ωστόσο, δημιουργείται η αίσθηση ότι οι εκφράσεις τους είναι ξεκάθαρες.

Οι συνθέσεις του αφηγούνται πάντα ιστορίες ή, τουλάχιστον, αυτό είναι το πρώτο πράγμα που σκέφτεται κάποιος όταν τις κοιτάζει.
Το πινέλο κινείται γρήγορα και αποφασιστικά. Με τόλμη φτάνει πάντα εκεί όπου θέλει να καταλήξει. Απουσιάζει όμως η αναπαραστατική λεπτομέρεια.


Επιπλέον, στις συνθέσεις του δεν υπάρχουν στοιχεία για να προσδιορίσει κάποιος το πότε συμβαίνουν τα όσα βλέπει. Όλα δείχνουν σαν να αντικρίζουμε ένα χρονικό χάσμα, στο οποίο είναι φυλακισμένες οι δράσεις και γι' αυτόν το λόγο ίσως παραμείνουν έτσι παγωμένες στην αιωνιότητα.


Γενικότερα, ο θεατής νιώθει μεν βέβαιος ότι κάθε εικόνα τού παραθέτει με προθυμία μια εικονογραφημένη ιστορία, αλλά συντρέχει και το εξής παράξενο: δεν νιώθει εξίσου ικανός να αφηγηθεί την ιστορία που είναι σίγουρος ότι έχει αντιληφθεί.


Αυτό οφείλεται στο ότι υπάρχει πάντα και κάτι που παραμένει ανοιχτό σε ερμηνείες ή διφορούμενο ή σε εκκρεμότητα – κάτι κάπως πιο «βαρύ», που συμβαίνει ταυτόχρονα με ό,τι συνέλαβε η πρώτη ματιά και το οποίο παραμένει άπιαστο.

Μοιραία, λοιπόν, ο θεατής οδηγείται σε απόπειρες να μαντέψει τι ακριβώς συμβαίνει και κάπως έτσι καταλήγει στο συμπέρασμα ότι αυτό που αρχικά εξέλαβε ως εικονογράφηση μιας πλήρους αφήγησης είναι μόνο «κάποιες λέξεις» ατάκτως ερριμμένες στον καμβά. Αν τις περιμαζέψει, μπορεί να στήσει μια εκδοχή της αφήγησης, η οποία κάπως θα αγγίζει και τον ίδιο.


Μέσα από αυτήν τη διαδικασία, δημιουργός και παραλήπτης-θεατής του έργου συναντιούνται χάρη σε μια ιστορία κοινή, η ερμηνεία της οποίας όμως περιέχει την υποκειμενική θέση του καθενός για τον φόβο ή την αόριστη και διαρκή προσδοκία για ζωή, για να σταθούμε σε δύο μόνο από τους σπουδαίους ρυθμιστές της ανθρώπινης κατάστασης και της απομόνωσης στην οποία μας εξαναγκάζει, εξαιτίας της αποτυχίας μας να επικοινωνούμε επαρκώς με τον εαυτό μας και με τον άλλον.

«Ένας Ένας» στο σύμπαν των μικρών αφηγήσεων του Απόστολου Γεωργίου Facebook Twitter
Χωρίς τίτλο, Ακρυλικά σε καμβά, 170 x 170 εκ., 2020. Φωτό: Στάθης Μαμαλάκης


Αυτή η μεγάλη ήττα του ανθρώπου και ταυτόχρονα γενεσιουργός αιτία της μοναξιάς που μαστίζει τη σύγχρονη ψυχή γίνεται αισθητή και στις πιο απλές και τετριμμένες σκηνές της καθημερινότητας. Σε σκηνές που συχνά δείχνουν «χαριτωμένες», αλλά περιέχουν επίσης τη μαύρη αλήθεια ότι, ως άνθρωποι, αρνούμαστε να αποδεχτούμε το πραγματικό μας μέγεθος και τις περιορισμένες δυνάμεις μας και ως εκ τούτου αρνούμαστε να αποδεχτούμε την αποτυχία μας να ορίζουμε τις περιστάσεις στις οποίες, εκούσια ή ακούσια, εμπλεκόμαστε και που ενώ νομίζουμε ότι τους επιβαλλόμαστε, στην πραγματικότητα είμαστε παγιδευμένοι σ' αυτές.


Ο Απόστολος Γεωργίου παρουσιάζει την καθημερινή κωμικοτραγική σαστιμάρα μας ως ένα πολύ σταθερό γνώρισμα της ανθρώπινης κατάστασης.


Στα έργα του, ό,τι δείχνει χιουμοριστικό, γραφικό ή χαριτωμένο, δηλαδή η κωμικοτραγική νότα με την οποία συντονίζεται ολόκληρη η σύνθεση (π.χ. δύο κατσίκες που κοιτάζουν απορημένες μια παρέα γυμνών ανδρών που τρώει κάτι το απροσδιόριστο), δεν είναι παρά η χρυσή επικάλυψη του χαπιού – το μικρό βοήθημα για να διαλυθεί η θολούρα και να δούμε πιο καθαρά την αλήθεια, επειδή η ήττα αντικρίζεται καλύτερα με τα μάτια στεγνά από δάκρυα, όπως συμβαίνει και με οτιδήποτε άλλο τραγικό.


Και το τραγικότερο όλων των τραγικών, όπως προκύπτει από τα έργα του Απόστολου Γεωργίου, είναι ο άνθρωπος εξαρχής ηττημένος και καθημαγμένος ‒ αενάως καθηλωμένος σε μια απελπισμένη απόπειρα να αποδράσει από αυτό το πεπρωμένο του.

«Ένας Ένας» στο σύμπαν των μικρών αφηγήσεων του Απόστολου Γεωργίου Facebook Twitter
Χωρίς τίτλο, Δίπτυχο, Ακρυλικά σε καμβά, 230 x 460 εκ., 2020. Φωτό: Στάθης Μαμαλάκης

 

«Ένας Ένας» στο σύμπαν των μικρών αφηγήσεων του Απόστολου Γεωργίου Facebook Twitter
Χωρίς τίτλο, Ακρυλικά σε καμβά, 230 x 230 εκ., 2020. Φωτό: Στάθης Μαμαλάκης
«Ένας Ένας» στο σύμπαν των μικρών αφηγήσεων του Απόστολου Γεωργίου Facebook Twitter
Χωρίς τίτλο, Ακρυλικά σε καμβά, 230 x 230 εκ., 2020. Φωτό: Στάθης Μαμαλάκης

 

Απόστολος Γεωργίου – «Ένας Ένας»

4 Ιουνίου 2020 - 19 Σεπτεμβρίου 2020

Rodeo Gallery - Πολυδεύκους 41, Πειραιάς, 210 4123977 www.rodeo-gallery.com

 

Η ατομική έκθεση του Απόστολου Γεωργίου συνεχίζει το νέο πρόγραμμα της Rodeo, στο οποίο οι εκθέσεις επεκτείνονται και στους δύο χώρους της, στον Πειραιά και στο Λονδίνο. Η συνέχιση της έκθεσης «Ένας Ένας» στο Λονδίνο θα ξεκινήσει μέσα στις επόμενες εβδομάδες, ανάλογα με τους εκεί περιορισμούς λόγω πανδημίας κορωνοϊού.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO

Το νέο τεύχος της LIFO δωρεάν στην πόρτα σας με ένα κλικ 

Εικαστικά
0

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Το αμερικανικό «πραξικόπημα» στη Μπιενάλε της Βενετίας και οι θεωρίες συνωμοσίες που εξακολουθούν 60 χρόνια μετά

Εικαστικά / Το αμερικανικό «πραξικόπημα» στην Μπιενάλε της Βενετίας και οι θεωρίες συνωμοσίες 60 χρόνια μετά

Ένα νέο ντοκιμαντέρ εστιάζει στις έντονες αντιδράσεις που προκάλεσε η «σκανδαλώδης» βράβευση του αρχιερέα της ποπ αρτ Ρόμπερτ Ράουσενμπεργκ στην Μπιενάλε του 1964, με τη χορηγία της αμερικανικής κυβέρνησης.
THE LIFO TEAM
Οι ζωές και τα έργα της Lorenza Böttner

Εικαστικά / Οι ζωές και τα έργα της Lorenza Böttner

Η Lorenza Böttner (1959-1994) ήταν μια καλλιτέχνις που είχε έντονα βιωματική, σωματική σχέση με τη μεταμόρφωση. Μεταμόρφωσε μια ζωγραφική πρακτική σε εικαστική περφόρμανς που «βγήκε» στον δρόμο και έκανε τον δημόσιο χώρο θεατρική σκηνή για μια πολιτικοποιημένη σωματική διαφορετικότητα.
PAUL B. PRECIADO
Ένας Μάιος γεμάτος με σύγχρονη τέχνη στην Αθήνα

Πολιτισμός / Ένας Μάιος γεμάτος με σύγχρονη τέχνη στην Αθήνα

Το τρίτο μέρος του αφιερώματος του ΕΜΣΤ στις γυναίκες εικαστικούς, Jonathan Meese στην Bernier/Eliades, Θανάσης Τότσικας στη Rodeo, Ιωάννα Λημνιού στην Breeder και ό,τι άλλο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι γκαλερί και οι χώροι τέχνης τον Μάιο.
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Σεξ, ερωτισμός, χλιδή και λάμψη: Ο πολυτάραχος κόσμος της Tamara de Lempicka

Εικαστικά / Ερωτισμός, χλιδή και λάμψη: Ο πολυτάραχος κόσμος της Tamara de Lempicka

Εκθέσεις, ένα μιούζικαλ στο Μπρόντγουεϊ και τιμές-ρεκόρ σε δημοπρασίες φέρνουν στο προσκήνιο μία από τις γυναίκες με τη μεγαλύτερη καλλιτεχνική επιρροή στις αρχές του 20ού αιώνα
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Η Μαντάμ ντε Πομπαντούρ δεν ήταν μόνο η ερωμένη του βασιλιά

Εικαστικά / Η Μαντάμ ντε Πομπαντούρ δεν ήταν μόνο η ερωμένη του βασιλιά

Μια γυναίκα με εξουσία στην Αυλή των Βερσαλλιών, η οποία ήταν υπέρ των μεταρρυθμίσεων και του «φιλοσοφικού» κόμματος που υποστήριζε τον Διαφωτισμό, υπήρξε καλλιτέχνιδα και προστάτιδα των τεχνών. Ήταν όμως και λαομίσητη.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
Ο ζωηρόχρωμος, μυστηριώδης, πνευματικός κήπος της Ιωάννας Λημνιού

Εικαστικά / Η Ιωάννα Λημνιού μεταμορφώνει την γκαλερί The Breeder σε ιδεώδη κήπο

Στην πρώτη της ατομική έκθεση της που συζητιέται, μέσα από την πυκνή βλάστηση των έργων της αχνοφαίνεται και μια ελπίδα ότι αξίζουμε μια καλύτερη πραγματικότητα από αυτή που ζούμε στις ασφυκτικά φτιαγμένες πόλεις.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ
«Για τους αγρότες δεν έχει προτεραιότητα η “οικολογική ευαισθησία” της πόλης, αλλά η πραγματικότητά τους»

Εικαστικά / «Για τους αγρότες δεν έχει προτεραιότητα η “οικολογική ευαισθησία” της πόλης, αλλά η πραγματικότητά τους»

Ανάμεσα σε εκατοντάδες έργα που υπαγορεύονται από τα «επείγοντα» της εποχής, το «Ξηρόμερο», η ελληνική συμμετοχή στην 60ή Μπιενάλε της Βενετίας, εστιάζει στην εντοπιότητα και λειτουργεί ως φόρος τιμής στα πανηγύρια της επαρχίας.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΔΙΑΚΟΣΑΒΒΑΣ
Η Βενετία γιορτάζει τη εικονογραφία και τον συμβολισμό του στήθους

Εικαστικά / Μια μεγάλη εικαστική έκθεση αφιερωμένη στο γυναικείο στήθος

Στη Βενετία και στο Palazzo Franchetti μια έκθεση αφηγείται την «περιπέτεια» ενός σημείου της γυναικείας ανατομίας που έχει κατανοηθεί και αναπαρασταθεί στην τέχνη, τη διαφήμιση, τη μόδα, σε όλους τους πολιτισμούς και τις παραδόσεις με πολλούς διαφορετικούς τρόπους.
NEWSROOM
Το λεπτεπίλεπτο έργο του Στρατή Ταυλαρίδη που το κατέστρεψε μια γάτα στη Σμύρνη 

Εικαστικά / Το λεπτεπίλεπτο έργο του Στρατή Ταυλαρίδη που το κατέστρεψε μια γάτα στη Σμύρνη 

Ο νεαρός εικαστικός εκπροσώπησε την Ελλάδα στη Μεσογειακή Μπιενάλε της Σμύρνης με ένα έργο για την ιστορία ενός παιδιού που έχει υποστεί ενδοοικογενειακή κακοποίηση, το οποίο καταστράφηκε από μια γάτα. Και δεν βρέθηκε κανείς να τη σταματήσει! 
M. HULOT
Έντεκα μουσικοσυνθέτες μάς καλούν να τους ξανα-ανακαλύψουμε

Εικαστικά / Έντεκα μουσικοσυνθέτες μάς καλούν να τους ξανα-ανακαλύψουμε

"Νομίζω ήρθε η ώρα ν' ακούσουμε..." - Το Ινστιτούτο Ελληνικής Μουσικής Κληρονομιάς, σε συνεργασία με το Μουσείο Μπενάκη, επιχειρεί μια πρωτότυπη μουσειακή παρέμβαση στη μόνιμη έκθεση της Πινακοθήκης Γκίκα.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ