Ο ΣΤΙΒΕΝ ΓΚΡΑΧΑΜ, συνδημιουργός και πρωταγωνιστής (στο ρόλο του πατέρα) του «Adolescence» δεν φείδεται επαίνων για τον Όουεν Κούπερ, τον νεαρό ηθοποιό που βρίσκεται στο επίκεντρο της επιτυχημένης μίνι σειράς του Netflix. «Πιστεύω ότι δεν έχω δει μια ερμηνεία αυτού του διαμετρήματος από κάποιον τόσο νέο, από την εποχή του Λεονάρντο Ντι Κάπριο στο «Τι βασανίζει τον Γκίλμπερτ Γκρέιπ», λέει ο Γκράχαμ. «Δεν μπορώ να βρω αρκετά υπερθετικά για να περιγράψω αυτό το αγόρι».
Πράγματι. Εκτός ίσως από τον ηρωικό και ταλαιπωρημένο γιατρό που υποδύεται ο Νόα Γουάιλ στην ιατρική σειρά «The Pitt», θα μπορούσε άνετα να υποστηρίξει κανείς ότι η ερμηνεία του Κούπερ στον ρόλο του Τζέιμι, ενός 13χρονου που κατηγορείται για τη δολοφονία μιας συμμαθήτριάς του, είναι η καλύτερη τηλεοπτική ερμηνεία της χρονιάς. Αξίζει επίσης να αναφερθεί ότι το «Adolescence» σηματοδοτεί το επαγγελματικό του ντεμπούτο ως ηθοποιού. Σήμερα είναι 15 ετών. Ειδικά το τρίτο επεισόδιο της μίνι σειράς όπου ο Τζέιμι αξιολογείται από μια ψυχολόγο (την υποδύεται η Έριν Ντόχερτι) σε ένα ίδρυμα κράτησης ανηλίκων, αποτελεί μια εκπληκτική βιτρίνα του ταλέντου του, ιδίως αν αναλογιστεί κανείς ότι, όπως και τα τέσσερα επεισόδια της σειράς, είναι γυρισμένο ως μονοπλάνο.
Υπάρχουν πολλές ξεχωριστές ερμηνευτικές στιγμές, αλλά μια από τις καλύτερες έρχεται λίγο μετά τη συνάντηση των δύο τους, όταν ο Τζέιμι κάποια στιγμή χασμουριέται. «Μήπως σε κάνω να βαριέσαι;» τον ρωτάει εκείνη και σε απόκριση ο μικρός διαγράφει ένα αυτάρεσκο χαμόγελο στο πρόσωπό του.
Η ερμηνεία του μικρού είναι εξωπραγματική, αναρωτιέται όμως κανείς αν θα το δουν έτσι και κάποιοι από τους ψηφοφόρους των προσεχών βραβείων Emmy. Τα διάσημα τηλεοπτικά βραβεία δεν φαίνεται να αγκαλιάζουν εύκολα τους μικρούς ηθοποιούς, με μόνο τέσσερις εφήβους να έχουν κερδίσει βραβείο ερμηνείας στην ιστορία του θεσμού. Η τελευταία φορά ήταν πριν από σαράντα χρόνια όταν η 14χρονη τότε Ροξάνα Ζαλ κέρδισε το βραβείου δεύτερου ρόλου για την ερμηνεία της στην τηλεοπτική ταινία του 1984 «Something About Amelia». Μετά χάθηκε. Ίσως αυτό εξηγεί την απροθυμία των ψηφοφόρων των Emmy να επιβραβεύσουν τους ανήλικους ηθοποιούς. Με τον Cooper, αυτές οι ανησυχίες φαίνεται να είναι αβάσιμες. Μετά το «Adolescence», έχει ήδη γυρίσει μια κωμωδία του BBC, το «Film Club» και μόλις ολοκλήρωσε την δουλειά του στον ρόλο του νεαρού Χίθκλιφ σε μια νέα διασκευή του κλασικού μυθιστορήματος της Έμιλι Μπροντέ «Ανεμοδαρμένα ύψη».
Σύμφωνα με τον Γκράχαμ, οι υπεύθυνοι κάστινγκ της σειράς είχαν αρχικά σκεφτεί να αναζητήσουν ένα μεγαλύτερο σε ηλικία αγόρι, δεδομένων των απαιτήσεων του ρόλου και του θέματος της σειράς. «Αλλά αυτή η ηλικία είναι μοναδική», λέει ο Γκράχαμ. «Είναι αυτό το κρίσιμο σημείο που το σώμα σου αλλάζει. Η φωνή σου αλλάζει. Χρειαζόμασταν αυτή την αυθεντικότητα».
Πώς ήταν όμως για την Έριν Ντόχερτι, μια βετεράνο της υποκριτικής με πολλές συμμετοχές σε επιφανείς παραγωγές –μεταξύ των οποίων και ως πριγκίπισσα Άννα στο «The Crown»– η εμπειρία του γυρίσματος ενός επεισοδίου διάρκειας 52 λεπτών με ένα μόνο πλάνο, που απαιτούσε από αυτήν να διαχειριστεί έναν νεαρό ηθοποιό στην πρώτη του δουλειά και μάλιστα σε έναν τόσο απαιτητικό ρόλο; «Ήμουν εξαιρετικά νευρική και ανήσυχη πριν γνωρίσω τον Όουεν», λέει η ίδια. «Είχα πλήρη επίγνωση ότι επρόκειτο για έναν πάρα πολύ δύσκολο ρόλο, ακόμη και για έναν βετεράνο ηθοποιό». Στη συνέχεια όμως, καθησυχάστηκε όταν τον γνώρισε την πρώτη μέρα της πρόβας και διαπίστωσε ότι ήταν ένα «πολύ γήινο άτομο. Ήταν προσγειωμένος. Παρών. Αληθινός».
Έκαναν πρόβες για δύο εβδομάδες και στη συνέχεια πέρασαν μια εβδομάδα για τα γυρίσματα του επεισοδίου, από Δευτέρα έως Παρασκευή, με δύο λήψεις την ημέρα. Χρησιμοποίησαν την τελευταία λήψη. Πιθανότατα επειδή αισθάνθηκαν σίγουροι ότι το είχαν ήδη πετύχει, η Ντόχερτι λέει ότι η τελευταία φορά ήταν σαν να το έκαναν «δωρεάν». «Υπήρχε μια πιο παιχνιδιάρικη δυναμική μεταξύ μας», λέει. «Σκαλίζαμε ο ένας τον άλλον με τρόπους που δεν είχαμε κάνει πριν». Καθώς η ψυχολόγος ωθεί τον Τζέιμι να αναγνωρίσει αλήθειες για τον εαυτό του που δεν θέλει να παραδεχτεί, βλέπεις τον Κούπερ να μετατοπίζει τον χαρακτήρα του Τζέιμι από την επιφυλακτική αθωότητα στην εκρηκτική οργή και στη συνέχεια να παραδίδεται στην απελπισία. Υπάρχουν πολλές ξεχωριστές ερμηνευτικές στιγμές, αλλά μια από τις καλύτερες έρχεται λίγο μετά τη συνάντηση των δύο τους, όταν ο Τζέιμι κάποια στιγμή χασμουριέται. «Μήπως σε κάνω να βαριέσαι;» τον ρωτάει εκείνη και σε απόκριση ο μικρός διαγράφει ένα αυτάρεσκο χαμόγελο στο πρόσωπό του.
«Αυτή ήταν η μόνη φορά που το έκανε κάτι τέτοιο», λέει η Ντόχερτι. «Και ίσως ο Όουεν ήταν πραγματικά κουρασμένος. Αλλά επίσης σκέφτηκα ότι αυτό το παιδί προσπαθεί πραγματικά να με πιέσει. Παίζαμε πραγματικά ένα παιχνίδι γάτας και ποντικιού». Με τους νέους ηθοποιούς, υπάρχει συχνά η αντίληψη ότι ο σκηνοθέτης τους καθοδηγεί – κάτι που, φυσικά, είναι η δουλειά του σκηνοθέτη με κάθε ηθοποιό. Εκείνη τη στιγμή όμως βλέπεις τον Κούπερ να μετατρέπει ένα απλό χασμουρητό σε κάτι κακόβουλο. «Ο Όουεν έχει μια ανομολόγητη μαγεία», λέει η Ντόχερτι. «Αυτό δεν έχει να κάνει με την ηλικία του. Διαθέτει κάτι που δεν μπορεί να διδαχθεί και θα είναι πάντα μαζί του».
Με στοιχεία από Los Angeles Times
