ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Νομίζω ότι πάσχεις από το σύνδρομο του απατεώνα. Πιστεύεις ότι οποία αναγνώριση ή επιτεύγματα έχεις, είναι "ψεύτικα" και ότι γρήγορα θα έρθει η ώρα που οι άλλοι θα ξεσκεπάσουν το πόσο "ανάξια" είσαι. Ίσως έχεις ανατραφεί σ' ένα περιβάλλον που βάζει πολλή αξία στα επιτεύγματα και στο επιτυχημένο φαίνεσθαι, κάτι που σου στέρησε τη συμπόνοια στον εαυτό σου, στην ανθρώπινή σου υπόσταση και στις ατέλειες ή τα αδύναμα σημεία που όλοι μας έχουμε και μαθαίνουμε να ζούμε με αυτά. Γι' αυτό και όταν διαπιστώνεις ότι έχεις κάποια αδύναμα σημεία, αμέσως το μυαλό σου τα γιγαντοποιεί και σου εξαπολύει μια κατηγορηματική ετυμηγορία ότι ορίστε, "είσαι οι αδυναμίες σου και μόνο, άρα ό,τι έχεις πετύχει ή τα δυνατά σου σημεία δεν μετράνε."
Ξέρεις, λένε ότι ο άνθρωπος κρίνεται στο πώς αντιμετωπίζει όσους θεωρεί πιο αδύναμους από τον ίδιο, όχι ίσους ή ισχυρότερους. Και η αγάπη σου στον εαυτό σου, λοιπόν, κρίνεται από το πώς τον αντιμετωπίζεις στις στιγμές αδυναμίας του και στα ψεγάδια του, όχι μόνο όταν είναι επιτυχημένος και χαρούμενος.

Κανένας που σε αγαπάει δεν θα τονίσει τις ατέλειες σου και δεν θα σε κάνει να νιώθεις άσχημα για αυτές, κι ότι είσαι λειψή. Αν δει κάτι στραβό, μπορεί να σε συμβουλέψει και να σε προστατέψει από αυτό, αλλά δεν θα νιώσει οικτρή απογοήτευση ούτε θα σταματήσεις να του αρέσεις. Εκτός κι αν κάνεις κάτι άσχημο, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία. Απόλαυσε αυτά που έχεις και μη βάζεις τον εαυτό σου στη διαδικασία να σκέφτεσαι αρνητικά χωρίς λόγο. Δεν είσαι τέλεια, κανείς δεν είναι. Σημασία έχει να προσπαθούμε.

Άμα χαθείς στις απαιτήσεις των άλλων είναι ποτέ δυνατό να τους κουράσεις ;
Ίσα ίσα που αυτό αποτελεί τη μεγαλύτερη χαρά και ξεκούραση των περισσότερων. Μισούν κάποιον που ανεξάρτητα από τις συνθήκες κρατά τον εαυτό του για τον εαυτό του και δεν ξεχνάει ποτέ ποιος είναι.