ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Πεθανε ο αδελφος μου. Ο μοναδικος ανθρωπος που με αγαπουσε χωρις αστερίσκους και θα με αγαπουσε για πάντα πλατωνικά και με ανιδιοτέλεια. Ειμαι μον@ στην ζωη και οταν πεθανουν οι γονεις δεν θα με νοιαξει. Λυπαμαι που το λεω: μας εσπερνα διχονοια και εξαιτιας τους επεσε στις ουσίες. Τους μισω. Γιατι να με βρει εμενα τετοιο κακό; Εμενα, που η ζωη δεν με εχει αξιώσει ουτε ραντεβου να βγω ποτέ μου; Εμένα που εχω ζήσει δυο μέρες χαράς στην σειρα και τωρα με βρήκε τετοια μεγάλη συμφορά; Πώς να αντέξω στην ζωή οταν ειμαι τοσο μονη? Η ιδεα οτι τετοια αγαπη σαν του αδερφου δεν θα ξαναβρω, με παραλύει. Τι ζω θεε μου.