ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Σε καταλαβαίνω απόλυτα. Κάποτε τα είχα με έναν που το παραμικρό το έκανε μεγάλο θέμα. Ξόδεψα σ' αυτόν 4 μήνες κι ακόμα τους κλαίω, φαντάσου. Εγώ αγαπώ την ηρεμία, δεν μπορώ τις θυελλώδεις αντιπαραθέσεις, σε σημείο που φοβόμουν μην είμαι τίποτα "χάπατο," ενώ ο άλλος ήταν λες κι έψαχνε αφορμή ν' αρπαχτούμε. Φαντάσου ότι είχε πρόβλημα με το να παίζω Call of Duty γιατί, λέει, ο ίδιος είναι ειρηνιστής και είναι κατά των όπλων, χαχαχα (ναι, πολύ ειρηνιστής με τον "πόλεμο" που του άρεζε στην καθημερινότητά του). Και γενικά, έλεγε ότι έχει πρόβλημα με κοπέλες που παίζουν video games. Τους πρώτους 2 μήνες ένιωθα άσχημα με τον εαυτό μου και νόμιζα ότι ίσως εγώ δεν ήμουν αρκετά καλή ή σωστή στην σχέση μου. Τους υπόλοιπους 2 μήνες έμεινα ν' αναρωτιέμαι μήπως υπάρχει κάποιο συμπεριφορικό πρόβλημα από μεριάς του που θα μπορούσα να τον βοηθήσω να το λύσει. Μετά κουράστηκα και βαρέθηκα και είμαι σούπερ ευγνώμων που είχα συγγενείς και φίλους να μου ανοίξουν τα μάτια. Δυστυχώς, στην περίπτωσή σου έχεις να κάνεις με άτομο που γενικά έχει πρόβλημα μαζί σου, αλλά και μόνο επειδή είσαι εσύ, είσαι ο εαυτός σου. Δεν πλησιάζεις το ιδανικό που έχει χτίσει στο μυαλό της, οπότε για κάθε σου ελάττωμα ή για κάτι που δεν τη βολεύει προσπαθεί να σε μειώσει και να σε κάνει να νιώθεις άσχημα με τον εαυτό σου. Είναι κι ένας τρόπος να σε χειραγωγήσει, έτσι ώστε να της απολογείσαι και να της κάνεις όλα τα χατίρια όταν θα σου κάνει μούτρα. Ίσως μεγάλωσε σε περιβάλλον όπου πήρε το παράδειγμα ότι ζωή χωρίς δράματα δεν είναι ενδιαφέρουσα ζωή. Όπως κι αν έχει, δεν της χρωστάς ψυχανάλυση, στον εαυτό σου χρωστάς. Απλώς σκέψου τα νεύρα σου και το χρόνο σου (ο οποίος φεύγει ανεπιστρεπτί) που θα κλαις κάποιο διάστημα στο μέλλον. Χίλιες φορές μόνος σου σε 2x2 γκαρσονιέρα με έναν γάτο και το Netflix σου παρά σε μια σχέση που σου τρίβουν στα μούτρα κάθε σου κίνηση που δεν της αρέσει.

Μηχανισμός χειραγώγησης είναι, όχι αλατοπίπερο στις σχέσεις. Απλά εσύ είσαι, για να το πω γλυκά, γαλακτομπούρεκο, πιτουροπίτουρας και τα δέχεσαι όλα. Γίνεσαι πλαστελίνη στα χέρια της. Στο μέλλον, αν υπάρξει μέλλον, θα γίνεις σαν αποχετευτικό δίκτυο των νεύρων της και θα αναρωτιέσαι που πήγε ο εαυτός σου. Μην αναρωτιέσαι. Σου απαντώ. Στον βόθρο πήγε.

Καλή τύχη θα πω μόνο.

προφανώς κανείς πλάκα πως είσαι ακόμα μαζί της κ δεν έχεις φύγει μακριά απο την γκρίνια κ τον έλεγχο μ πόδια, τουλάχιστον μ πύραυλο

Κάποιοι άνθρωποι είναι όπως λες, γκρινιάζουν χωρίς λόγο (για εμάς τους υπόλοιπους), αλλά για έναν λόγο υπεραρκετό για αυτούς :
Επιζητούν την ένταση με κάθε τρόπο, επειδή θεωρούν ότι το να είναι όλα "τέλεια" μέσα στη σχέση όπως γράφεις, καταντά βαρετό.
Και η "ανία" είναι μία λέξη βρώμικη για αυτούς. Πιάνονται λοιπόν από τις λεπτομέρειες. Εξού και η γνωστή έκφραση "κάνουν τον άνεμο κουβάρι" που τους περιγράφει.
Από την άλλη, όπως διευκρινίζουν και αρκετοί ψυχολόγοι, αυτές οι διαφορές σε μικροπράγματα της καθημερινότητας είναι που τελικά θα κρίνουν τη σχέση. Και αυτό, επειδή κάθε άνθρωπος έχει την τάση με τον καιρό να συνηθίζει και να παραβλέπει τα θετικά στον άλλο, ενώ αντίθετα κολλά στα αρνητικά και τα μεγενθύνει.
Είναι το αποτέλεσμα της φθοράς του χρόνου όπως λέμε.
Για αυτό το λόγο, και επειδή κανένας μας δεν είναι ούτε τέλειος ούτε όμοιος με τον άλλο και εφόσον ο καθένας μας κουβαλά τις προσωπικές του καταβολές, καλό είναι να έχουμε τη δυνατότητα της προσαρμογής αμφότεροι, ώστε να μπορούμε να παραβλέπουμε ορισμένες μικροδιαφορές που έχουμε με τον άλλο και να μπορούμε μέχρι και να υποχωρούμε σε αυτές εαν στα βασικά τα βρίσκουμε.
Οι μακροχρόνιες σχέσεις όπως έχω δει βασίζονται στην ηρεμία, αντίθετα οι θυελλώδεις που βουλιάζουν στις εντάσεις δε διαρκούν πολύ.