Το ανθρωπάκι μου. Ο αδελφός μου, ο Άρης Δημοκίδης

Το ανθρωπάκι μου Facebook Twitter
27

Σαν σήμερα πριν από 35 χρόνια γεννήθηκε ο μικρός μου αδελφός. Τον περίμενα πως και πως, γιατί ήμουν πολύ μόνη μέχρι τα 6 μου χρόνια. Η μαμά μου είχε μόλις ξαναπαντρευτεί, τον δεύτερο μπαμπά μου τον λάτρευα κι εκείνο το πολυαναμενόμενο τηλεφώνημα («είναι αγόρι!») ήταν από τις πιο ευτυχισμένες της ζωής μου.

Ο αδελφός μου ήταν πολύ όμορφο μωρό και εγώ τον αγαπούσα πολύ. Δεν θυμάμαι να τον ζήλεψα ποτέ, ελικρινά δεν θυμάμαι κάτι τέτοιο, αν και εκ των υστέρων κάποια πράγματα με βάζουν σε υποψίες. Όπως ότι του έλεγα ότι τον είχαμε πάρει από μια τσιγγάνα, τη Ραχήλ, που σύντομα θα έρθει να τον πάρει πίσω – ειδικά αν δανειζόταν τα παιχνίδια μου, χωρίς να με ρωτήσει. Ή ότι, όταν μαλώναμε, τον έλεγα περιφρονητικά «λαδικό» - μια λέξη που είχα ξεπατικώσει από τις «Πρώτες Ενθυμήσεις» της Πηνελόπης Δέλτα και τον έκανε να κλαίει με αναφυλλητά, επειδή δεν την καταλάβαινε.

Ή ότι τον τσιμπούσα για να κλάψει και μετά τον παρακαλούσα να μην το πει στους γονείς μας (δεν με πρόδωσε ποτέ). Ή όταν τον κρατούσα ξύπνιο ως αργά στις κουκέτες μας και του έλεγα «Η γιαγιά Έλλη αγαπάει πιο πολύ εμένα». «Η θεία Νίτσα αγαπάει πιο πολύ εμένα». «Ο θείος Τάκης αγαπάει πιο πολύ εμένα». Κι όταν έφτανα στην οικογένεια του μπαμπά μου, που είχε ολοφάνερα σ’ αυτόν αδυναμία, του έλεγα «Η γιαγιά Μαίρη μας αγαπάει το ίδιο». «Ο παπούς Τέλης μας αγαπάει το ίδιο». Και ούτω καθεξής.
 


 

Όταν ο αδελφός μου έγινε 4 χρονών έβαλε γυαλιά. Τότε περίπου ήταν που η μαμά μου μου πήρε δώρο το βιβλίο «Το ανθρωπάκι μου» της Γιολάντας Πατεράκη, ένα καταπληκτικό βιβλίο για ένα κοριτσάκι 6 χρονών, που αποκτάει έναν μικρό αδελφό. Τον αδελφό τον λένε Άρη (όπως και τον δικό μου), φοράει γυαλιά (όπως κι ο δικός μου), μαθαίνει μουσική (όπως κι ο δικός μου) και είναι η προσωποποίηση της στωϊκότητας (όπως κι ο δικός μου). Από τότε σκεφτόμουν τον αδελφό μου ως «το ανθρωπάκι μου».

Μεγαλώνοντας ο αδελφός μου εξελισσόταν πολύ διαφορετικά από μένα: όσο εξωστρεφής ήμουν εγώ, τόσο εσωστρεφής και χαμηλών τόνων ήταν αυτός. Είμασταν πολύ κοντά γιατί ως τα 16 μου μοιραζόμασταν το ίδιο δωμάτιο. Του έπαιρνα δώρα βιβλία, πολλά βιβλία και τα διάβαζε όλα. Μάθαινε φλογέρα και αργότερα πιάνο και ήξερε τα πάντα για τους κλασικούς συνθέτες. Στους ομηρικούς καβγάδες μου με τον μπαμπά μου έμπαινε στη μέση, τον έσπρωχνε με τα μικρά χεράκια του και του φώναζε «Μην τη μαλώνεις! Μην τη μαλώνεις!».

Μου έδινε όλα τα χρήματα που μάζευε στον κουμπαρά του για να βγαίνω με τις φίλες μου. Κι όταν δεν μου τα έδινε, γιατί τα μάζευε για να αγοράσει κάποιο δίσκο, κι εγώ έβρισκα το συνδυασμό του κουμπαρά και τα έπαιρνα μόνη μου, αφήνοντας του διάφορα χαρτάκια, πάντα με συγχωρούσε και δεν με πρόδιδε ποτέ. Τον αγαπούσα πάρα πολύ και θα ήθελα να μου δινόταν η ευκαιρία να τον υπερασπιστώ κι εγώ, όπως με υπερασπιζόταν πάντα εκείνος. Δεν χρειάστηκε ποτέ: αν κι έδειχνε εύθραυστος είχε απίστευτη θέληση, επιμονή, αποφασιστικότητα και κουράγιο και κατάφερνε πάντα αυτό που έβαζε στόχο, χωρίς να χρειαστεί να έρθει σε ρήξη με κανέναν...

Μεγαλώνοντας ήθελα να γίνω διάσημη ηθοποιός ή μεγάλη συγγραφέας. Όλοι οι δάσκαλοι και οι καθηγητές μου μου έλεγαν πάντα πόσο ταλέντο είχα στο γράψιμο - αλλά ποτέ δεν έβρισκα χρόνο να γράψω. Ο αδελφός μου ήθελε να γίνει δημοσιογράφος. Από μικρός έπαιρνε εφημερίδες και διάβαζε,  έφτιαχνε δελτία ειδήσεων κι αργότερα σπούδασε δημοσιογραφία. Ενώ εγώ είχα διαρκώς καταπληκτικές ιδέες και μιλούσα για τα βιβλία που θα έγραφα όταν είχα χρόνο, το ανθρωπάκι μου έγραψε το πρώτο του παιδικό βιβλίο και το έστειλε αθόρυβα στους 5 καλύτερους εκδοτικούς οίκους – το δέχτηκαν όλοι. Το πρώτο του βιβλίο ήταν για ένα αγοράκι, το Στέφανο, που βλέπει εφιάλτες, και τη μεγάλη αδελφή του, τη Στέλλα, που προσπαθεί να το βοηθήσει· όταν μου έφερε το πρώτο αντίτυπο μου είχε γράψει την αφιέρωση: «Στην Στέλλα. Με αγάπη, Στέφανος».  

Όταν μάθαμε ότι η μαμά μας είχε καρκίνο, την ίδια μέρα που γεννήθηκαν οι δίδυμες κόρες μου, πιστέψαμε ότι τα μωρά θα της δώσουν ζωή. Έτσι και έγινε. Αλλά η αλήθεια είναι ότι όση χαρά της έδωσαν οι εγγονές της και η απίστευτη αγάπη και αφοσίωση του μπαμπά μου, άλλη τόση, και ίσως περισσότερη,  της έδωσε το γεγονός ότι πρόλαβε να δει τον Άρη, το «τρυφερούδι» της, να είναι ευτυχισμένος και γεμάτος.

Το πρόσωπό της έλαμπε όταν τον έβλεπε κι όταν μιλούσαν στο τηλέφωνο και αυτός, στα τρισίμισι χρόνια που έζησε η μαμά μας μετά τη διάγνωση, βιάστηκε να τα κάνει όλα! Έτσι, η μαμά μας πρόλαβε να δει ότι ο Άρης έγραψε κι άλλα πολλά βιβλία, που όλα αγαπήθηκαν πολύ. Πρόλαβε να δει να τον προσκαλούν στα σχολεία όλης της Ελλάδας και τα παιδιά να ανυπομονούν να τον γνωρίσουν. Πρόλαβε να μάθει ότι τον κάλεσαν στην Επιτροπή για τα Κρατικά Βραβεία Παιδικού Βιβλίου – αυτόν που ποτέ δεν είχε και δεν καλλιέργησε «γνωριμίες», που ποτέ δεν πρόβαλε τον εαυτό του, που ποτέ δε νοιάστηκε για τα χρήματα.

Η μαμά μας απέκτησε υπολογιστή για να διαβάζει το blog του «Έντεκα», που του χάρισε φανατικούς αναγνώστες και τράβηξε την προσοχή του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου, του ινδάλματος των νεανικών του χρόνων. Πρόλαβε να τον δει να γίνεται διευθυντής του site της LIFO (και να χαλάει όλες τις οικογενειακές συγκεντρώσεις πληκτρολογώντας διαρκώς στο λάπτοπ του!). Πρόλαβε να δει το ανθρωπάκι μου, που 20 χρονών ανησυχούσε ότι δεν θα βρει κάποιον για να ζήσουν μαζί το happily ever after, ευτυχισμένο για πάνω από 10 χρόνια με τον Γ., το πιο γλυκό παιδί που θα μπορούσε να φανταστεί ποτέ.

Η αρρώστια της μαμάς μου μας έδεσε ακόμα πιο πολύ με το ανθρωπάκι. Όπως μικρότερη που, επηρεασμένη απ’ την Αγκάθα Κρίστι, είχα κάνει διαθήκη και του τα άφηνα όλη την (χμ χμ) περιουσία μου, επειδή ήταν ο πιο κοντινός μου άνθρωπος στον κόσμο, έτσι και τώρα δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς αυτόν. 

Κάποτε το ανθρωπάκι μου ήταν «ο αδελφός της Τατιάνας». Σήμερα είμαι πολύ περήφανη όταν με ρωτάνε «είσαι η αδελφή του Άρη Δημοκίδη;». Το ανθρωπάκι μου συνεχίζει να κυκλοφορεί στη Θεσσαλονίκη, που δε θέλησε να εγκαταλείψει ποτέ, με το λεωφορείο και τα ακουστικά στ’ αυτιά, με τα παλιά t-shirts του άντρα μου και το σαραβαλιασμένο του σακίδιο στον ώμο. Τον αγαπάω πολύ και με κάνει τόσο περήφανη.

Χρόνια πολλά, Αρούκο μου!

  

Οπτική Γωνία
27

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Ένας τραυματίας του Πολυτεχνείου και ο θησαυρός μιας εμπειρίας

Οπτική Γωνία / Ένας «άγνωστος» τραυματίας του Πολυτεχνείου και το θάρρος μιας γενιάς

Ο 24χρονος σκηνοθέτης Δημήτρης Δημογεροντάκης που συμμετείχε στα γεγονότα του Πολυτεχνείου τραυματίστηκε από τρεις σφαίρες, αλλά επέζησε. Η ιστορία του σηματοδοτεί τη συλλογική εμπειρία μιας γενιάς που δεν φοβήθηκε να αναμετρηθεί με κάτι μεγαλύτερο.
ΝΙΚΟΛΑΣ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗΣ
Όσα ψαρεύει ένας παράκτιος ψαράς σε ένα χρόνο, η τράτα τα κάνει σε μία μέρα»

Ρεπορτάζ / «Η μηχανότρατα σαρώνει σε μία μέρα όσα ένα παράκτιο σκάφος σε ένα χρόνο»

Η παράκτια αλιεία χάνει την ψαριά της, την ώρα που μηχανότρατες από τα μεγάλα λιμάνια της χώρας φτάνουν μέχρι τους ψαρότοπους των μικρών νησιών. Η LiFO παρουσιάζει χάρτες που αποτυπώνουν τις διαδρομές τους και την αλιευτική τους δραστηριότητα στα νερά από τα οποία ζουν οι ντόπιοι ψαράδες.
ΝΤΙΝΑ ΚΑΡΑΤΖΙΟΥ
Πού πάνε η Αθηναίοι όταν τους διώχνουν από το κέντρο;

Ρεπορτάζ / Πού πάνε οι Αθηναίοι όταν τους διώχνουν από το κέντρο;

Τα ακριβά ενοίκια αναγκάζουν πολλά νοικοκυριά να αναζητήσουν σπίτι σε φθηνότερες περιοχές της Αττικής: μια ακόμη κοινωνική διάσταση της στεγαστικής κρίσης. Υπάρχει πραγματική διέξοδος ή η αναζήτηση αποδεικνύεται τζάμπα κόπος;
ΝΤΙΝΑ ΚΑΡΑΤΖΙΟΥ
Fuck Trump και χτυπήματα κάτω από τη μέση: Μήπως οι Δημοκρατικοί ήξεραν κάτι παραπάνω;

Ιλεκτρίσιτυ / Fuck Trump και χτυπήματα κάτω από τη μέση: Μήπως οι Δημοκρατικοί ήξεραν κάτι παραπάνω;

Αν κάτι δείχνει η επικοινωνιακή επιτυχία των δημοκρατικών στις ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ –και ειδικά μιας νέας γενιάς πολιτικών– είναι ότι η έξυπνη και στοχευμένη επιθετικότητα μπορεί και να κερδίσει τη μάχη.
ΧΑΡΗΣ ΚΑΛΑΪΤΖΙΔΗΣ
6 ερωτήσεις στην κορυφαία ακτιβίστρια του φοιτητικού κινήματος στην Αλβανία

Οπτική Γωνία / 6 ερωτήσεις στην κορυφαία ακτιβίστρια του φοιτητικού κινήματος στην Αλβανία

Η Samanda Tocka είναι ένα από τα κεντρικά πρόσωπα του φοιτητικού κινήματος στην Αλβανία. Μιλά στη LiFO για τα αιτήματα των φοιτητών και τη μάχη μιας γενιάς «που αρνείται να συμβιβαστεί με ένα μέλλον χωρίς προοπτική»
ΤΗΣ ΝΑΝΤΑ  ΣΑΑΜΠΑΝ
Αν αύριο μείνουμε χωρίς ρεύμα, τρόφιμα και επικοινωνία, τι θα συμβεί;

Οπτική Γωνία / Αν αύριο μείνουμε χωρίς ρεύμα, τρόφιμα και επικοινωνία, τι θα συμβεί;

Μπορεί ένας υβριδικός πόλεμος να αρχίσει από το ψυγείο ενός σούπερ μάρκετ; Πόσο ευάλωτη είναι η Ελλάδα; O δρ. Ευρωπαϊκής Ασφάλειας και Νέων Απειλών, κύριος επιστημονικός συνεργάτης του ΕΛΙΑΜΕΠ, Τριαντάφυλλος Καρατράντος, εξηγεί.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Δύσκολες μέρες για το εβραϊκό λόμπι στις ΗΠΑ

Νέος Άγνωστος Κόσμος / Δύσκολες μέρες για το εβραϊκό λόμπι στις ΗΠΑ

Μια νέα πραγματικότητα αναδείχθηκε στις αμερικανικές ενδιάμεσες εκλογές: οι αθλιότητες στη Γάζα ενεργοποίησαν την αντίδραση για τα παλαιστινιακά δεινά, τόσο που πλέον οι δωρεές της AIPAC θεωρούνται τοξικές και απορρίπτονται.
ΚΩΣΤΑΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ
Έλεος πια με την «εθνικότητα»!

Οπτική Γωνία / «Εθνικότητα;» Μόνο οι ξένοι έχουν καταγωγή. Οι ντόπιοι έχουν ασυλία

Το μεροληπτικό όσο και αποπροσανατολιστικό ερώτημα για την εθνική καταγωγή των φερόμενων ως δραστών ήσσονος, συνήθως, σημασίας αδικημάτων έχει γίνει μόνιμη επωδός σε σχόλια κάτω από σχετικά δημοσιεύματα. Τυχαίο;
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ
Αγάπα τον πλησίον σου, τον τραμπικό

Οπτική Γωνία / Αγάπα τον πλησίον σου, τον τραμπικό

Ο Τζέιμς Ταλαρίκο ως χριστιανός μιλάει για αγάπη στον εχθρό (του), την ίδια στιγμή, όμως, αντιμάχεται καθαρά τους αντιπάλους του, αποκαθηλώνοντας με το χαμόγελο την υποκρισία των οπαδών των φυλετικών και έμφυλων ανισοτήτων.
ΝΙΚΟΛΑΣ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗΣ
Τα καμένα του καλοκαιριού και οι κίνδυνοι του χειμώνα

Οπτική Γωνία / Τα καμένα του καλοκαιριού και οι κίνδυνοι του χειμώνα

Η φετινή αντιπυρική περίοδος άφησε πίσω της σημαντικές ανθρώπινες και οικολογικές απώλειες, παρά τη μείωση των καμένων εκτάσεων. Τι χάθηκε, ποιες αδυναμίες παραμένουν και με ποια προβλήματα μπαίνουν στον χειμώνα οι πυρόπληκτες περιοχές;
ΝΤΙΝΑ ΚΑΡΑΤΖΙΟΥ

σχόλια

7 σχόλια
Άρη χρόνια σου πολλά.Να την αγαπάς και να την προσέχεις την αδερφή σου. Το κείμενό της μου θύμισε τη δική μου αδερφή και το πόσο θα ήθελα να είναι ακόμα εδώ. Ώρες-ώρες πιστεύω πως όσο έχεις τα αδέρφια σου, δεν είσαι ποτέ πραγματικά μόνος. Αλλά όπως πάντα στη ζωή πρέπει να πάθουμε για να μάθουμε.Αλλά τέλος η μαυρίλα.Να είσαι ευτυχισμένος, γερός, τυχερός και πάντα επιτυχίες.
Καταπληκτικό, συγκινητικό, τέλειο....φαίνεται ότι το ταλέντο στο γράψιμο είναι οικογενειακή σας υπόθεση.Αν ήμουν ο Άρης, αν και Ταύρος, θα το διάβαζα κλαίγοντας.Χρόνια πολλά, πολλά και ευτυχισμένα.