Eugenio Castro - Noé Ortega

 Grupo Surrealista de Madrid

 

Νησιώτικη παραίσθηση

 

Allucinatio Insulae

 

 

Νησιώτικη παραίσθηση
Eugenio Castro- Vigilia de uno. Una ciudad onírica. Grupo surrealista de Madrid

 

 

 

Ο άνεμος είναι ένας μεγάλος καταρράκτης, και καθώς ξεχύνεται, ο αέρας βουτάει προς τα κάτω. Τι είναι αυτό που ανοίγεται στον χώρο για να δώσει μια τέτοια ορμή στον αέρα; Ποια είναι η φύση της συσσώρευσης που έρχεται να αμολήσει το αφηνιασμένο αυτό μαστίγιο;

 

Η βιαιότητα του αέρα φαίνεται πάντα να δημιουργείται κάτω από τον αστερισμό μιας ισχυρής αντιστάθμισης. Όλη η καταστροφική του δύναμη, όλη η υλική αναταραχή και η αποδιάρθρωση των στοιχείων που δημιουργεί έχει ως απώτερο στόχο να αποκαταστήσει κάτι που είχε αφαιρεθεί από τον τόπο.

 

Τα πτώματα του ανέμου είναι ίδια με της φωτιάς.

 

 

Νησιώτικη παραίσθηση
Αριστ. Eugenio Castro - Gente durmiendo en la calle. Δεξ. Eugenio Castro -Calle de tierra dando a la muralla al final del pueblo sin gente. Grupo surrealista de Madrid

 

 

Η κάψα τα ισοπεδώνει όλα. Το φως ιδρώνει. Η σκιά ιδρώνει. Η παλάμη ιδρώνει. Όλα τα σώματα ιδρώνουν. Η υγρασία εισβάλλει παντού: στα καρφιά, τον ασβέστη, τα τούβλα, τα φύλα, το  σίδερο. Η υγρασία οδηγεί στον ύπνο. Και οι άνθρωποι ξαπλώνουν στα πεζοδρόμια και κοιμούνται. Ένας άντρας και μια γυναίκα σε αυτήν τη γωνία. Τέσσερα πόδια προεξέχουν από μια άλλη, αλλά είναι οκτώ συνολικά. Κάποια ακόμη σε έναν άλλον δρόμο. Τέσσερις παρά τέταρτο, κι έπειτα πέντε, και σε μια άλλη ώρα χωρίς όνομα, ο Fourier κάνει μια σιέστα στους δρόμους της Tabarca. Εδώ το πάθος της εγκατάλειψης και το πάθος του ύπνου έχουν ικανοποιηθεί. Ελεύθεροι άνθρωποι: όταν η σαύρα σκιρτά μέσα στον εγκέφαλό τους και βγαίνει στον ήλιο ...

 

Όταν σπάει το νερό, γίνονται όλα λευκά. Αυτός είναι ο καρπός του γάμου του νερού και του αέρα. Το πρόσωπο είναι βρεγμένο με αλάτι.

 

 

Νησιώτικη παραίσθηση
Noé Ortega - Casa en ruinas. Grupo surrealista de Madrid

 

 

Κατά την αποβίβαση πέφτουν μερικές σταγόνες. Η βροχή έχει ένα παράξενο βάρος, και δεν υπάρχει φτερό ικανό να διασχίσει αυτόν τον άνεμο.

 

Ένα μονοπάτι προς τα μέσα. Το έδαφος είναι γεμάτο με λευκά κελύφη σαλιγκαριών - τα οστά της πύρωσης, η κενή σπείρα της τύφλωσης. Το λευκό σαλιγκάρι είναι ένα φυλαχτό του έσχατου ορίου. Εδώ, στο έδαφος, ανάμεσα στις πρασινωπές πέτρες, και ειδικά πάνω στα αγκάθια των μίσχων και στους χαμηλούς και ξερούς θάμνους, τα σαλιγκάρια επιλέγουν να ταφούν. Το φως, ο αόρατος αυτός στροβιλισμός, στράγγιξε όλο το νερό τους, αφαίρεσε όλο τους το χρώμα.

 

 

Νησιώτικη παραίσθηση
Noé Ortega - Cinta blanca. Grupo surrealista de Madrid

 

 

Λίγο παρακάτω, ένα χωράφι με κάκτους. Ερωτευμένα ζευγάρια έχουν χαράξει πάνω τους τα ονόματά τους. Το νέκταρ των φραγκόσυκων προστατεύεται από όλο και πιο αιχμηρά αγκάθια στη μονομαχία τους με την ξηρότητα. 

 

Παλιά σημάδια της δήλωσης. Ένα κατακόκκινο λουλούδι - ή μήπως είναι μπλε; - τα στεφανώνει. (Πάλι το χρώμα, εδώ). Τα ονόματα, σαν μία κρούστα για τα χείλη, για τα δάχτυλα. 

 

Στο βάθος, ένα ερειπωμένο σπίτι. Υλοποιημένη εγκατάλειψη. Μέσα, σε έναν ξεφλουδισμένο τοίχο, μια επιγραφή: "Μου λείπεις". Επικοινωνία ωκεανών. Εκεί ήσουν, Α. 

 

Τα ερείπια είναι πέτρες που τις διαπερνά η ερήμωση. Ένα όνομα το επιβεβαιώνει.

 

*

Ο άνεμος δυναμώνει ως εκεί που δεν αντέχεται. Σηκώνονται μεγάλα σύννεφα από σκόνη και βότσαλα. Αχ, πόρτες της όρασης που γκρεμίστηκαν από τον άνεμο, δίδυμες διαφάνειες του αέρα και του ματιού - η σκόνη μας τυφλώνει. Ο άνεμος φέρνει δάκρυα. Αλλά το φως ανοίγει την κόρη του ματιού όπου και εισχωρεί. Η ζέστη την ξαφνιάζει. Το ηλιακό θηρίο κάνει τη σκιά να ξεχειλίζει. Η σκιά είναι το πραγματικό φάσμα φωτός. Έτσι πορεύεται το μάτι, πλήρες και ολοκληρωμένο. Εδώ τα βλέπεις ασπρόμαυρα.

 

 

Νησιώτικη παραίσθηση
Αριστ. Eugenio Castro - Objeto ocioso carretilla. Δεξ. Eugenio Castro - Objeto ocioso farola. Grupo surrealista de Madrid

 

 

Άδειοι είναι οι δρόμοι. Υπάρχουν σπίτια με ανοιχτές πόρτες που αφήνουν τον άνεμο να χτυπά με δύναμη τις κουρτινόβεργες. Κανείς δεν εμφανίζεται. Παντού εγκαταλελειμμένα κτίρια. Το χωριό έχει ερημώσει. Υπάρχουν μερικά πηγάδια αλλά όλα φαίνονται στεγνά. Όχι, σφραγισμένα, είναι σφραγισμένα! Τι είδους επισκέπτες μένουν εκεί; 

 

Μία μακριά λευκή κορδέλα ανεμίζει στον αέρα με τη μία άκρη της δεμένη σε ξύλινες σανίδες. Ημιδιαφανές πέπλο, το βάρος του είναι όσο και των βλεφάρων κατά τη διάρκεια του ύπνου. Σκοινί από καπνό, λευκή σκιά του ανέμου: χορός της παραίσθησης.

 

Η φασματική πρόσοψη ενός κτιρίου μιμείται τον ουρανό.

 

 

Νησιώτικη παραίσθηση
Eugenio Castro - Objeto ocioso parrilla. Grupo surrealista de Madrid

 

Νησιώτικη παραίσθηση
Noé Ortega - Dos figuras humanas. Grupo surrealista de Madrid

 

 

Το σώμα τοποθετείται ανάμεσα στη γραμμή της σκιάς και τη γραμμή του φωτός. Εδώ δεν υπάρχει ορίζοντας. Δεν υπάρχει τρόπος μέτρησης για να μάθουμε γιατί οι διαστάσεις έχουν περιοριστεί σε μία. 

 

Στην αρχή ενός εγκαταλελειμμένου δρομίσκου, ένα τραπέζι για τέσσερις. Πάνω σ' αυτό, ένα βάζο με μαραμένα λουλούδια και ένα παλιό τραπεζομάντηλο. Υπάρχει μια τελετή εδώ που πρέπει ακόμη να πραγματοποιηθεί.

 

Πιο μακριά, σε έναν άλλο δρόμο, βρίσκεται ένα καρότσι, κάθετο. Και πριν απ' αυτό, χωρίς φωτιά, μέσα στη ζέστη, μια σχάρα. Όμορφα καλυμμένο με ακαθαρσίες από λάσπη και αλάτι, ένας φανοστάτης, στην άλλη άκρη του νησιού, δεν φωτίζει πλέον το μονοπάτι που οδηγεί στη φυλακή. Αδρανή αντικείμενα, κοιμούνται κι αυτά. Ένας ελεύθερος άνθρωπος δεν τα χρησιμοποιεί πλέον. 

 

Στη βάση ενός τοίχου, δύο φιγούρες αποτυπώνουν το ίχνος της περιπλάνησής τους. Μία μεγάλη πόρτα, προστατευμένη με λίγα πλακάκια, έχει για στεφάνι μία λέξη: αυγή. Και η άλλη; Carpe diem.

 

Μτφ. Σ.Σ.