Jemma. Polaroid diary.
Η Jemma Gibbons είναι μια φανταστική φωτογράφος που δημιουργήθηκε μέσω τεχνητής νοημοσύνης στο πλαίσιο του project Watch Me As I Become a Junkie. (Kυρίως project, φωτογραφικό ημερολόγιο, soundtrack.) Η πρακτική της διερευνά την έννοια της δημιουργικής υπογραφής, της προσομοιωμένης ταυτότητας και της μετα-ανθρώπινης παραγωγής εικόνας. Δουλεύοντας με αστικά περιβάλλοντα και αποσπασματικές αφηγήσεις, το έργο της λειτουργεί ως ένα κατασκευασμένο αρχείο και όχι ως βιωμένη τεκμηρίωση. Η Gibbons υπάρχει αποκλειστικά μέσα σε αυτό το project, ως μια μη- ανθρώπινη φωτογραφική περσόνα που θέτει ερωτήματα γύρω από την αυθεντικότητα και τη δημιουργική αυτενέργεια στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης.
Κωστής Αργυριάδης
Μην σκέφτεσαι, απλώς πιες λίγο ακόμα κρασί και ο πόνος θα φύγει. Όπως χθες. Και τον προηγούμενο μήνα. Και τον χρόνο που πέρασε. Μην ποζάρεις στις φωτογραφίες, απλώς να είσαι ο εαυτός σου. Τι γίνεται με τα οράματα με τον θάνατο; Δεν ξέρω, ίσως. Ναι, θα τα δείξω κι αυτά. Σαν έναν νοητικό χάρτη. Το σπίτι μου, τα οράματά μου, οι περιπλανήσεις μου στο άστρο του θανάτου. Ο Άδης, τα λουλούδια, η σκιά του χρονοφύλακα, όλα αυτά που με αρρωσταίνουν. Αλλά εύχομαι να ήμουν καλά. Εύχομαι να μην ήμουν junkie. Εύχομαι να ήμουν σούπερ σταρ ή φιλόσοφος και να ταξίδευα τον κόσμο. Εύχομαι να ήμουν ένας σταθερός, μικρός βράχος. Στην παραλία ή στο βουνό. Στον τάφο του Jim Morrison. Θέλω να κάτσω στην παραλία για πάντα. Δεν με νοιάζει. Δεν έχω χρόνο για χάσιμο. Δεν μου έχει μείνει χρόνος. Δεν μπορώ να σκεφτώ. Δεν μπορώ να σκεφτώ ότι είμαι νεκρή. Αλλά ίσως είμαι. Νομίζω ότι όλα βρίσκονται στο χείλος του θανάτου, όχι μόνο εγώ. Θέλω να το δείξω κι αυτό. Λευκή κοπέλα, φωτογράφος, junkie. Τι άλλο;
Τίποτα.
Jemma
Ζούμε για να δείχνουμε και να ξύνουμε τις πληγές μας. Περιμένουμε υπομονετικά να εκραγεί το φεγγάρι.
Είναι η ώρα μηδέν και έχω τελειώσει πια με όλα.
Είμαι μια γυναίκα-φάντασμα.
Τα πράγματα διαλύονται. Είμαστε εδώ, πυγολαμπίδες από το ίδιο μέρος της αβύσσου.
Είμαστε εδώ και τα ξέρουμε όλα ήδη.
Εγώ πρέπει να φύγω. Εσύ πρέπει να μείνεις εδώ. Γιατί κάποιος πρέπει να μείνει για να κοιτάζει τ’ αστέρια.
Διέσχισα τον ουρανό, διέσχισα τα αστέρια. Δεν ήσουν πουθενά. Τώρα εγώ είμαι πια στο σπίτι.
Για πάντα.
Πόσο οδυνηρά λάθος ήταν ο Σαρτρ! Η κόλαση δεν είναι οι άλλοι, η κόλαση είμαστε εμείς, που κουβαλάμε δισεκατομμύρια χρόνια ιστορίας στα κύτταρά μας και αναπνέουμε, απλώς αναπνέουμε, μέχρι κάποιο πρωινό να μας σκοτώσει όλους.
Η ζωή έχει μια μαύρη τρύπα, ο χρόνος είναι μια βδέλλα, το διάστημα μια ρουλέτα. Θυμήσου να ζεις — τι αστείο, αλήθεια!
Θυμήσου:
μπορείς ακόμα να ονειρεύεσαι, ενώ σέρνεσαι στο πάτωμα, ενώ ξερνάς στο χαλί, ενώ τίποτα δεν σε γεμίζει. Και αν δεν μπορείς να ονειρευτείς, μπορείς ακόμα να τραβήξεις μερικές φωτογραφίες.
Jemma
Ο Κωστής Αργυριάδης είναι φωτογράφος και συγγραφέας. Σπούδασε φωτογραφία με υποτροφία στο ESP και μαθήτευσε κοντά στον Στράτο Καλαφάτη. Εξέδωσε το πρώτο του βιβλίο με τις εκδόσεις Άγρα με τον τίτλο Every Day, Every City και το δεύτερο με αυτοέκδoση υπό τον τίτλο DD-MM-YYYY ενώ είναι υπό έκδοση το βιβλίο υπό τον τίτλο To love, fear and consume. Το 2024 εξέδωσε τον ποιητικό μονόλογο Ο δρόμος για τη θάλασσα του Βορρά από τις εκδόσεις Μωβ Σκίουρος. Έχει συμμετάσχει σε φωτογραφικά βιβλία, ομαδικές εκθέσεις και φεστιβάλ όπως το ''Thessaloniki: photographs 1900-2017", στο Μουσείο Ευρωπαϊκού Πολιτισμού στο Βερολίνο, το Festival Circulation(s), στο Παρίσι, το Balkans Today, The present of a wounded landscape, στην Αθήνα, το Project 102, στους παραολυμπιακούς αγώνες στο Παρίσι. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις εντός και εκτός Ελλάδας. Από το 2024 πραγματοποιεί φωτογραφικά σεμινάρια. Το φωτογραφικό του όραμα επιχειρεί να αναδείξει την ασημαντότητα του οπτικού περιεχομένου της καθημερινής ζωής και των πόλεων καθώς και η σχέση του ανθρώπου με τον κόσμο στην περιπλάνηση μέσα σε αυτές.
