Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
ΤΑΞΙΔΙΑ

Δεν κλείνεις δωμάτιο, κλείνεις κρεβάτι: Πώς πέρασα μια νύχτα σε ένα capsule hotel του Τόκιο

Η εμπειρία μιας νύχτας σε ένα capsule hotel του Τόκιο ήταν κάπως στριμωγμένη, αλλά πάντως εκπληκτική.

Λίγο από περιέργεια, λίγο από αφραγκία, λίγο για την εμπειρία, λίγο για την πρακτικότητα, πέρασα το κατώφλι του. Πετούσα την επόμενη μέρα οπότε έμπαινα με τη σιγουριά της ολιγόωρης διαμονής. Αποδείχτηκε (άλλη μία) αποκάλυψη!

 

Η Ιαπωνία είναι για μένα σαν τον φίλο. Τον εμπιστεύεσαι ακόμη και με ό,τι αμφιβάλλεις ή φοβάσαι... Κάπως έτσι αποφάσισα να δοκιμάσω την εμπειρία ενός capsule hotel. Είχα γελάσει όταν το πρωτοείδα σε φωτογραφία. «Εγώ, σε θάλαμο νεκροτομείου; Ούτε για μία ώρα» είχα τότε αποφασίσει. Όμως, είπαμε. Οι Ιάπωνες είναι «φίλοι». Τους εμπιστεύεσαι και πας... Έτσι κι έγινε.

 

Το τελευταίο βράδυ στη Χιροσίμα, βάλθηκα να ψάχνω το κατάλυμα της επόμενης μέρας. Έμελλε να είναι ένα ξενοδοχείο «κάψουλα» στο Νιχονμπάσι του Τόκιο. Τα πράγματα εκεί είναι συγκεκριμένα: Δεν κλείνεις δωμάτιο, κλείνεις κρεβάτι. Ως εκ τούτου, το check-in γίνεται μετά τις πέντε. Στο (εύλογο, υποθέτω) αίτημά μου για πρωινό check-in, οι άνθρωποί του απάντησαν αρνητικά. Αλλά θετικά, στο να κρατήσουν τα πράγματά μου από νωρίς, χωρίς έξτρα χρέωση. Το δε check out γίνεται μέχρι τις 10 της επόμενης μέρας – ακόμη κι αν θέλεις να παραμείνεις, πρέπει να ξανακάνεις check-in. Οι τιμές του κυμαίνονται από 17 ευρώ έως 35 – ή και ακριβότερα για τις πιο «πολυτελείς» επιλογές.

 

 

Επρόκειτο για έναν χώρο 2,5 τετραγωνικών μέτρων και ύψους περίπου δύο μέτρων. Είχε παντοφλίτσες μιας χρήσης, πιτζάμες, πρίζες, κλιματισμό, τηλεόραση, γλυκό φωτισμό και ένα ντουλάπι όπου μπορούσε κανείς να κλειδώσει τα προσωπικά αντικείμενα. Δεν υπήρχε πόρτα, παρά μόνο ένα στόρι συσκότισης για μία στοιχειώδη απομόνωση.

 

Στο κρεβάτι μου γύρισα αποκαμωμένη μετά από κάνα δωδεκάωρο απουσίας, κατά τις 11:30 το βράδυ. Πήγα στον όροφο μόνο για γυναίκες, άφησα προφανώς τα παπούτσια στον ειδικό χώρο εκτός και μπήκα. Πράγματι, επρόκειτο για έναν χώρο 2,5 τετραγωνικών μέτρων και (ασυνήθιστα μεγάλου για «κάψουλες») ύψους περίπου δύο μέτρων. Είχε παντοφλίτσες μιας χρήσης, πιτζάμες, πρίζες, κλιματισμό, τηλεόραση, γλυκό φωτισμό και ένα ντουλάπι όπου μπορούσε κανείς να κλειδώσει τα προσωπικά αντικείμενα (και για το οποίο σου δίνουν από τη ρεσεψιόν ένα κλειδί «βραχιολάκι»). Δεν υπήρχε πόρτα, παρά μόνο ένα στόρι συσκότισης για μία στοιχειώδη (οπτική, ούτε κατά διάνοια ακουστική) απομόνωση.

 

Η άποψη ενός τυπικού διαδρόμου με στοιβαγμένες κάψουλες.
Η άποψη ενός τυπικού διαδρόμου με στοιβαγμένες κάψουλες.

 

Κοινόχρηστες (όχι το είδος του κοινόχρηστου που ενστικτωδώς έρχεται στο μυαλό, μοντέρνες, πεντακάθαρες, σε κάθε λεπτομέρεια προσεγμένες) τουαλέτες και μπάνια βρίσκονταν στον ίδιο όροφο, λίγα μέτρα πιο μακριά από τις «κάψουλες» και είχαν ό,τι θα μπορούσε να βρει κανείς και σε ένα δωμάτιο «γενναιόδωρου» ξενοδοχείου. Εδώ να πω πως οι τουαλέτες θα μπορούσαν να είναι από μόνες τους ένα κεφάλαιο, καθώς μιλάμε για μία κατάσταση κάπως εξωπραγματική όπου έχει προβλεφθεί ό,τι θα μπορούσε να προβλεφθεί – από θερμαινόμενο κάθισμα και τοπικά ντους, μέχρι μουσική για τυχόν ανεπιθύμητους ήχους και άρωμα για τις αχρείαστες οσμές.

 

Να αποκοιμηθώ, θυμάμαι, εύκολο δεν ήταν. Και λόγω υπερέντασης και γιατί υπήρχαν κι άλλες γυναίκες, διακριτικές ή λιγότερο διακριτικές, που ή έφτασαν αργότερα ή ροχάλιζαν ή έβηχαν ή άνοιγαν μια σακούλα ή κατέβαζαν το στόρι τους ή οτιδήποτε άλλο θεμιτό κι ανθρώπινο. Το στρώμα δεν ήταν εκείνο που θα επέλεγε κανείς να περνά πάνω του τα βράδια και προφανώς όχι όπως κάποιο ενός καλ(ύτερ)ου ξενοδοχείου. Όμως, η κούραση είναι χρήσιμη σ' αυτές τις περιπτώσεις. Και κάποια στιγμή απλώς κοιμήθηκα και ξύπνησα το πρωί.

 

Οι διαστάσεις των κρεβατιών «δωματίων» είναι συνήθως 1,2 επί 2 μ. και 1 μ. σε ύψος για να στοιβάζονται το ένα πάνω στο άλλο, ώστε να εξοικονομείται χώρος.
Οι διαστάσεις των κρεβατιών «δωματίων» είναι συνήθως 1,2 επί 2 μ. και 1 μ. σε ύψος για να στοιβάζονται το ένα πάνω στο άλλο, ώστε να εξοικονομείται χώρος.

 

Ο «μπαμπάς» της κάψουλας και το κίνημα των Μεταβολιστών

Κι όλα αυτά, να σκεφτεί κανείς, δεν προορίζονταν καν για τουρίστες. Τα capsule hotels ήταν μία ευρεσιτεχνία Ιάπωνα για Ιάπωνες. Για τους επιχειρηματίες που ήθελαν μία φθηνή διανυκτέρευση, για όσους άργησαν στη δουλειά τους, για όσους ήπιαν λίγο παραπάνω και ξεχάστηκαν, για όσους τέλος πάντων έχασαν το τελευταίο τρένο – δεδομένου του ότι το ταξί, λόγω κόστους, δεν θεωρείται καν επιλογή για τους Ιάπωνες.

 

«Μπαμπάς» της κάψουλας, ενός κρεβατιού-δωματίου δηλαδή, διαστάσεων συνήθως 1,2 επί 2 μ. και 1 μ. σε ύψος, με τη λογική του στοιβάγματος του ενός πάνω στο άλλο για οικονομία χώρου, ήταν ο Κίσο Κουροκάβα, ο ιδρυτής του αρχιτεκτονικού αβανγκάρντ κινήματος του «Μεταβολισμού».

 


Η αρχή των Ιαπώνων μεταβολιστών εδραζόταν πάνω στην ιδέα της μη μονιμότητας και της αλλαγής. Ο Κουροκάβα σχολίαζε πως η έμπνευσή τους προήλθε από την ιαπωνική έννοια της κατασκευής. Το γεγονός πως τα περισσότερα ιαπωνικά κτίσματα ήταν κατασκευασμένα από ξύλο, αλλά και το ότι η χώρα είχε παρελθόν σε μεγάλες φυσικές καταστροφές, συν έναν παγκόσμιο πόλεμο, σήμαινε πως οι πόλεις της συχνά στην ιστορία της ισοπεδώθηκαν και χρειάστηκε να ξαναχτιστούν από τις στάχτες τους. Ήταν αυτό που ο Κουροκάβα περιέγραφε ως «αβεβαιότητα της ύπαρξης, έλλειψη πίστης στο ορατό, καχυποψία του αιώνιου».


Κάπως έτσι, το 1972 εγκαινιάστηκε στο Τόκιο το περίφημο Nakagin Capsule Tower, το πιο ολοκληρωμένο και ίσως χαρακτηριστικό δημιούργημα της αρχιτεκτονικής φιλοσοφίας του Κουροκάβα. Το κτίριο αποτελείτο από δύο πύργους σκυροδέματος, όπου στεγάζονταν 140 «κάψουλες». Προκατασκευασμένες αυτόνομες μονάδες, δηλαδή, που φιλοξενούσαν (κι εξακολουθούν) γραφεία και διαμερίσματα και ήταν σχεδιασμένες να αφαιρούνται και να αντικαθίστανται, αν κρινόταν απαραίτητο, κατά τη διάρκεια ζωής του κτιρίου.

 

Το περίφημο Nakagin Capsule Tower, το πιο ολοκληρωμένο και ίσως χαρακτηριστικό δημιούργημα της αρχιτεκτονικής φιλοσοφίας του Κουροκάβα
Το περίφημο Nakagin Capsule Tower, το πιο ολοκληρωμένο και ίσως χαρακτηριστικό δημιούργημα της αρχιτεκτονικής φιλοσοφίας του Κουροκάβα
Οι αυτόνομες μονάδες του ήταν έτσι σχεδιασμένες ώστε να αφαιρούνται και να αντικαθίστανται, αν προέκυπτε η ανάγκη.
Οι αυτόνομες μονάδες του ήταν έτσι σχεδιασμένες ώστε να αφαιρούνται και να αντικαθίστανται, αν προέκυπτε η ανάγκη.

 

Λίγα χρόνια μετά, ο οραματιστής αρχιτέκτονας δημιούργησε και το πρώτο στο είδος του capsule hotel. Το Capsule Inn άνοιξε στη συνοικία Ουμέντα της Οσάκα την 1 Φλεβάρη του 1979, με τιμή διανυκτέρευσης περίπου τα 1.600 γεν (περί τα 12 ευρώ). Ο ίδιος το θεωρούσε ως στοιχείο κοινωνικής διαφοροποίησης, κόντρα στην αστική ομογενοποίηση, ένα «προσωπικό καταφύγιο, ένα οχυρό της ατομικής σφαίρας».

 

Για την ιστορία, το κίνημα των μεταβολιστών είχε διαλυθεί ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του '70, ως ιστορικό απότοκο της ουτοπικής σκέψης του '60. Ωστόσο, ο Κουροκάβα ποτέ δεν εγκατέλειψε εντελώς την αφοσίωσή του στον πυρήνα του αρχιτεκτονικού Μεταβολισμού, εξακολουθώντας να θεωρεί τα φυσικά συστήματα και τον κύκλο ζωής των κτιρίων οδηγό βιώσιμης αρχιτεκτονικής.

 

Κάπως έτσι, το ουδέν μονιμότερον του προσωρινού αποδείχτηκε και ιαπωνική πατέντα. Τα capsule hotels πολλαπλασιάστηκαν, «άνθισαν» και, όπως ό,τι επιτυχημένο, έγιναν προϊόν εξαγωγής – με τις κατά τόπους απαραίτητες προσαρμογές για να είναι λειτουργικό στις διαφορετικές κουλτούρες.

 

Εν κατακλείδι

Για τους κλειστοφοβικούς δεν είναι. Ούτε για εκείνους που κάνουν ελαφρύ ύπνο. Ίσως ούτε για όσους δεν συμπαθούν τους πολλούς κοινόχρηστους χώρους ή χρειάζονται τον χρόνο τους στο ξύπνημα, την ξεκούραση και το μπάνιο. Από την άλλη, αυτή είναι η μεγάλη πρόκληση ενός ταξιδιού, πως απεκδυόμαστε για λίγο τον εαυτό μας και τη βολή μας και γινόμαστε μύστες του νέου κόσμου που μας προσφέρεται με κάθε πιθανό τρόπο, στα τοπία, την κουλτούρα, τη γλώσσα, το φαγητό, ακόμη και τον ύπνο της. Αν θα ξαναέμενα, λοιπόν; Το δίχως άλλο...

 

Στο κρεβάτι υπήρχαν πιτζάμες, κρεμάστρες, τηλεόραση, Wi-Fi, ξυπνητήρι, παντόφλες και ντουλάπι φύλαξης με κλειδί. Φωτο: Κατερίνα Αγριμανάκη / LiFO
Στο κρεβάτι υπήρχαν πιτζάμες, κρεμάστρες, τηλεόραση, Wi-Fi, ξυπνητήρι, παντόφλες και ντουλάπι φύλαξης με κλειδί. Φωτο: Κατερίνα Αγριμανάκη / LiFO
Οι κάψουλες «μονώνονται» με μόλις ένα στόρι - που σημαίνει πως δεν είναι για όσους κάνουν ελαφρύ ύπνο. Φωτο: Κατερίνα Αγριμανάκη / LiFO
Οι κάψουλες «μονώνονται» με μόλις ένα στόρι - που σημαίνει πως δεν είναι για όσους κάνουν ελαφρύ ύπνο. Φωτο: Κατερίνα Αγριμανάκη / LiFO

 

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Αυτές οι φωτογραφίες είναι ο λόγος που παγιδεύτηκα για πάντα στο Τόκυο
Και στη μέση της νύχτας η πόλη ήταν ζωντανή. Περίπου 40 εκατομμύρια άνθρωποι κατοικούν σε μια τόσο μικρή επιφάνεια με τετοια πειθαρχία και ευρηματικότητα που μόνο στο Τόκυο μπορεί να υπάρξει
12 μέρες στο Τόκιο ή αλλιώς 12 μέρες ζώντας μέσα σε ένα video game
Όλα όσα μου έκαναν εντύπωση από το ταξίδι μου στην Ιαπωνία (και είναι πολλά)
Από το Τόκιο στο Κιότο και πάλι πίσω: Στο φακό του Ιωάννη Μαλέκου
Ο Κύπριος φωτογράφος αποτυπώνει σκηνές ιαπωνικής καθημερινότητας στην έκθεση «TokyoKyotoTokyo»
18 φωτογραφίες από τη μυστική γκέι σκηνή του Τόκιο
Η πολυσύχναστη Shinjuku διαθέτει την υψηλότερη συγκέντρωση gay και lesbian bars στον πλανήτη, με περίπου 350 μπαρ σε ένα μόνο τετράγωνο.
Κανένας δεν ξέρει καλύτερα το Τόκιο και τους ανθρώπους του από τον RK
O Γιαπωνέζος φωτογράφος, DJ και μαραθωνοδρόμος μιλά στο LIFO.gr και μοιράζεται εικόνες από τις γειτονιές της συναρπαστικής μητρόπολης
Η Ιαπωνία της Εύας Μανιδάκη σε 52 φωτογραφίες
Η Ιαπωνία είναι εμπειρία και, ως γνωστόν, η εμπειρία δεν μεταβιβάζεται: ένα φωτογραφικό σημειωματάριο της σημαντικής Ελληνίδας σκηνογράφου που ταξίδεψε πρόσφατα εκεί, έρχεται να καλύψει το κενό...

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Λαμία: Απόδραση ακριβώς στο κέντρο της Ελλάδας - Η Παύλιανη και 5 μέρη που πρέπει να δεις
Στο κέντρο της Ελλάδας, ο προορισμός όπου η φυσική ομορφιά συναντά την Ιστορία και την παράδοση.
10 πεζοπορικές ορεινές διαδρομές στην ανεξερεύνητη Ελλάδα
Τα καλύτερα μονοπάτια βρίσκονται στα βουνά, όχι όμως μόνο στην ηπειρωτική Ελλάδα, και η καλύτερη εποχή για την πεζοπορία είναι τώρα, που τελειώνει ο χειμώνας και μπαίνει η άνοιξη.
Στον δρόμο για το Ρατζαστάν. Από την Βικτωρία Καβουριάρη.
Πρώτος σταθμός: Μουσκάτ, Ομάν
Τουριστική ασφυξία - Η Ευρώπη διχάζεται με τις ορδές επισκεπτών που κάνουν τη ζωή ανυπόφορη
Το ζήτημα της έκρηξης του τουρισμού στην Ευρώπη και το σχέδιο αντιμετώπισης τεσσάρων πόλεων
Η Ισλανδία του Κωνσταντίνου Σοφικίτη μέσα από 35 εντυπωσιακές εικόνες
Ο βραβευμένος με Sony Award φωτογράφος Κωνσταντίνος Σοφικίτης απαθανάτισε τις μαγευτικές αντιθέσεις της καλοκαιρινής Ισλανδίας.
Σόφια, ξημερώματα Πρωτοχρονιάς
Μπορεί να μην έχει το γοητευτικό χάος της Θεσσαλονίκη, τις ανηφόρες, τα κάστρα, και (κυρίως) την παραλία, αλλά η βουλγαρική πρωτεύουσα είναι μία εξίσου όμορφη και ζωντανή πόλη.
Το ταξίδι ενός Έλληνα ορειβάτη από το Νεπάλ στο Κάλα Πατχάρ
Ο Γιώργος Σπυράκης, αρχηγός της ορειβατικής αποστολής του Ελληνικού Ορειβατικού Συλλόγου Αχαρνών, μιλάει στο LiFO.gr για την εμπειρία του στο βασίλειο των αιθέρων, με φόντο την πιο ψηλή οροσειρά του πλανήτη
Τάκο τουρ, Barragan και μαργαρίτες στο Μέξικο Σίτι
Με 9 εκατομμύρια κατοίκους, άσχημους ουρανοξύστες και τρομακτική κίνηση, το Μέξικο Σίτι δεν είναι η πιο φιλική πόλη, αλλά έχει όλους τους λόγους που θα σε κάνουν να σχεδιάζεις την επιστροφή σου, προτού φύγεις καν
Όσα πρέπει να γνωρίζετε για να πετάξετε αυτές τις γιορτές εύκολα και γρήγορα με την Ellinair
Πώς σχεδιάσαμε το ιδανικό χριστουγεννιάτικο ταξίδι.
Μάγια Τσόκλη: Η Πρωτοχρονιά μου στην όαση Ελ Άρεγκ
Κάτω από αρχαίους ρωμαϊκούς τάφους
 Διονύσης Π. Σιμόπουλος: Η Πρωτοχρονιά μου το 1969 στη Νεμπράσκα, την πρωτεύουσα του χιονιού και του κρύου
Η χρονιά που ο επίτιμος διευθυντής του Ευγενιδείου Πλανηταρίου πέρασε με χιόνι, αλλά και Κορίτσια στον Ήλιο.
Κώστας Ζηρίνης & Ισαβέλλα Μπερτράν: Η Πρωτοχρονιά μας στην κόλαση του βαθυπέδιου Ντάνακιλ
Η ανατολή του 2008 στο πιο ζεστό σημείο του πλανήτη.
12 μέρες στο Τόκιο ή αλλιώς 12 μέρες ζώντας μέσα σε ένα video game
Όλα όσα μου έκαναν εντύπωση από το ταξίδι μου στην Ιαπωνία (και είναι πολλά)
Ισλανδία και Βαρσοβία: Δύο παγωμένα ταξίδια που αξίζει να κάνεις
Η παγωμένη εσχατιά της Ευρώπης και η ιλιγγιώδης ανάπτυξη της πρωτεύουσας της Πολωνίας.
Χριστουγεννιάτικη Εμπειρία Εllinair: Πετώντας με την ελληνική αεροπορική εταιρεία
Η Ellinair, προσφέρει αεροπορικές εμπειρίες υψηλών προδιαγραφών.
1 σχόλιο
Ταξινόμηση:
Προηγούμενα 1 Επόμενα
St Beijinger St Beijinger 28.12.2019 | 08:15
Εντάξει το καταλαβαίνω από άποψης novelty αλλά αν είναι θέμα αφραγκιάς είναι προτιμότερο, φθηνότερο και σίγουρα πιο αναπαυτικό να μείνεις σε ένα Love hotel.
Προηγούμενα 1 Επόμενα
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή