Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
10 σκέψεις του Νίκου Καραθάνου για τον Αισχύλο, το θέατρο και τη ζωή
Θέατρο

10 σκέψεις του Νίκου Καραθάνου για τον Αισχύλο, το θέατρο και τη ζωή

Θα είναι «Προμηθέας Δεσμώτης» στη Μικρή Επίδαυρο, σε σκηνοθεσία της Μάρθας Φριντζήλα. Επισκεφθήκαμε μια από τις πρόβες και καταγράψαμε τους «συνειρμούς εργασίας» του πάνω στην αισχύλεια τραγωδία.

Δεν ξέρεις πού μπορεί να βρεθείς σε μια συζήτηση με τον Νίκο Καραθάνο. Εκεί που νομίζεις ότι την οδηγείς προς μία κατεύθυνση, η υπέροχα συνειρμική σκέψη του μυαλού του ξεστρατίζει προς την αντίθετη.

 

Κάνει ανυπόφορη ζέστη στο Παλαιό Ελαιουργείο της Ελευσίνας όπου τον έχουμε επισκεφθεί για να παρακολουθήσουμε την πρόβα του «Προμηθέα Δεσμώτη» του Αισχύλου, που ανεβάζει η Μάρθα Φριντζήλα στη Μικρή Επίδαυρο και τα Αισχύλεια. Ο Καραθάνος όμως, που κλήθηκε να αντικαταστήσει τον Δημήτρη Καταλειφό σε αυτή τη δύσκολη, ιδιότροπη τραγωδία, είναι ήρεμος και θεωρεί πως ήταν δώρο για εκείνον αυτός ο ρόλος.

 

Ο Αισχύλος είναι βαρύς και δύσκολος και το θεϊκό είναι από πάνω του. Και μετά έρχεται κάποια στιγμή που λες «τι διαβάζω, τι βλέπω;». Για άλλη μια φορά έμεινα ενεός. Δεν πίστευα ποτέ ότι ένα αισχυλικό κείμενο είναι τόσο ανθρώπινο και με τόσο χιούμορ. Προσπαθώ να καταλάβω πώς τα γράφανε. Ίσως έπαιζαν κρυφτό με τους θεούς. Νόμιζαν ότι ήταν αθάνατοι.

 

Έχει προηγηθεί η σαρωτική επιτυχία των δικών του δουλειών των τελευταίων ετών, που τον έχουν αναγάγει σε έναν από τους πιο δημοφιλείς και αγαπητούς θεατρικούς μας σκηνοθέτες, καθώς και ένα σημαντικό δεκαήμερο παραστάσεων για τους «Όρνιθες» της Στέγης στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης.

 

Νιώθω πως, μετά από τόση ένταση, έχει την ανάγκη να αφεθεί ξανά, σαν παιδί, στα χέρια κάποιου άλλου σκηνοθέτη. Καθώς μιλά, φτιάχνει εικόνες και μου τις μεταδίδει. Του λέω πως μου φαίνεται σαν να ερμηνεύει και δεν το αρνείται, αφού «είναι η μόνη περιουσία που έχω και το μόνο που προσπαθώ να κάνω, δεν έχω άλλο».

 

Υπάρχουν τόσες χαρές στον κόσμο που δεν ξέρεις ποια να πρωτοκάνεις. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Υπάρχουν τόσες χαρές στον κόσμο που δεν ξέρεις ποια να πρωτοκάνεις. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

1.

Αχ, είναι μαγεία όταν ξαναπιάνεις αυτά που σε βάλανε με το ζόρι να μάθεις, μιαν άλλη στιγμή στη ζωή σου, τότε που το βιβλίο ήταν λίγο ασήκωτο και το ξεφύλλιζες βαριά. Ζύγιζε πολλά κιλά η κάθε σελίδα, στη σκέψη σου ήταν πολύ μεγάλα τα μεγέθη. Και όσο πιο παλιός ήταν ο τραγικός, τόσο πιο δυσθεώρητος.

 

Ο Αισχύλος είναι βαρύς και δύσκολος και το θεϊκό είναι από πάνω του. Και μετά έρχεται κάποια στιγμή που λες «τι διαβάζω, τι βλέπω;». Για άλλη μια φορά έμεινα ενεός. Δεν πίστευα ποτέ ότι ένα αισχυλικό κείμενο είναι τόσο ανθρώπινο και με τόσο χιούμορ. Προσπαθώ να καταλάβω πώς τα γράφανε. Ίσως έπαιζαν κρυφτό με τους θεούς. Νόμιζαν ότι ήταν αθάνατοι.

 

2.

Στον «Προμηθέα» ένας θρήσκος σου μιλά γι' αυτό τον υπέροχο κόσμο πριν από τη θρησκεία, ότι κάποιος υπήρχε πριν και κάποιος θα έρθει μετά. Όταν αναφέρεται στον Τυφώνα, τον Τιτάνα, ο μόνος τρόπος να το περιγράψεις είναι σα να λες γι' αυτούς τους φίλους που είχαμε στο σχολείο και χάθηκαν σε ένα ατύχημα και δεν τους ξανάδαμε. Για έναν φίλο που πήρε το μηχανάκι, έτρεξε με 100 και έφυγε ψηλά.

 

Αυτός ήταν ο κόσμος της τιτανομαχίας, της δημιουργίας του κόσμου, τότε που όλα τα τέρατα, τα στοιχειά, οι άνθρωποι, το χάος, η νύχτα, ο έρωτας, όλα ανακατεύτηκαν για να δημιουργήσουν αυτό που ζούμε. «Ποια οσμή είναι αυτή, θεού ή ανθρώπου ή ανάκατη;».

 

Αυτός ο ανάκατος κόσμος είναι ο κόσμος του Προμηθέα και μέσα εκεί λάμπει ένας Τιτάνας πιο άνθρωπος από ποτέ. Τόσο εξεγερμένος, τόσο στενοχωρημένος, τόσο ποιητικός που μόνο με παλμό αγάπης τον προσεγγίζεις για να τον μιλήσεις. Ποτέ δεν πίστευα ότι αυτό το πλάσμα εκεί πάνω στο βουνό είναι τόσο εμείς και τόσο ο καθένας μας.

 

Δεν έχω ξαναδεί έργο να ακούει τον κόσμο να σπάει και να τον μετατρέπει σε ποίηση, να υποφέρει και να γεμίζει το στόμα του υπέροχες λέξεις. Επίσης δεν έχω ξανασυναντήσει ήρωα που να 'χει τέτοιο θέμα με τη μάνα του. Μόνο γι' αυτήν μιλάει.

 

Οι Fonέs σε διδασκαλία Μαρίνας Σάττι είναι ο χορός των Ωκεανίδων. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Οι Fonέs σε διδασκαλία Μαρίνας Σάττι είναι ο χορός των Ωκεανίδων. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

3.

Διάβασα κάπου ότι ο Αισχύλος ήταν ο μόνος σχεδόν μη ελληνικός από τους τραγικούς, γιατί το έργο του εποπτεύει τα πάντα, έχει μέσα του το βάθος της Ασίας. Είναι εξαιρετικά γεωγραφικός, μιλά για όλο τον άλλο κόσμο, πέραν του ελλαδικού, από τον Καύκασο ως τις πηγές του Νείλου. Ηχεί ακόμα μέσα του η Ασία κι ο κόσμος ολάκερος, σαν να μην έχει σύνορα. Δεν έχει λάμψει ακόμα το φωτοβόλημα της αθηναϊκής δημοκρατίας.

 

Ήταν εξαιρετικά αγαπητός από τους σύγχρονούς του ο Αισχύλος. Έβγαιναν από τις παραστάσεις του και βρόνταγαν τις ασπίδες, φωνάζοντας «πατρίς, πατρίς», αλλά με την έννοια του ήχου του πνεύματος. Αυτό είναι το θαύμα της Ελλάδας. Μου έτυχε κι ένα βιβλίο του Βίκτορ Ουγκό, «Φιλολογία και Φιλοσοφία», δεν έχουν δει τα μάτια μου ωραιότερο ύμνο για τον Αισχύλο. Σε πόσους ξένους πρέπει να χυθείς μέσα για να μάθεις εσένα! Θα μου πεις, γιατί το λες με τέτοιο ενθουσιασμό; Γιατί τι άλλο θέλει η ποίηση για να την πεις, να την ακούσεις;

 

4.

Ο «Προμηθέας» είναι πολύ στατικό έργο, έτσι είναι η φύση του. Κοιτάω τώρα αυτό τον άνθρωπο με το μαγιό απέναντι και σκέφτομαι τα μπράτσα μας, όταν τα νεύρα μας τσιτώνουν, όταν βαράγαμε το χέρι στο τραπέζι του πατέρα μας ή όταν πλακωνόμασταν στο ξύλο, όταν ξυπόλητοι πατάγαμε στα χαλίκια, αυτή την ελευθερία να πληγωθείς και να χαραχτείς, επειδή έτσι γεννήθηκες, να καταλάβεις τη ζωή, τι είναι ο ένας, τι είναι ο άλλος.

 

Δεν ξέρω αν είναι δασύτριχος, αρσενικός πολύ ή κάποιος πληγωμένος. Δεν ξέρω αν είναι ερωτευμένος με κάτι πέραν από την ίδια την αίσθηση της αγάπης και του να δίνεις. «Καθίστε μαζί μου, πείτε μου ναι, ακούστε με, κάντε λίγη παρέα σε έναν συνάνθρωπο που τώρα υποφέρει». Δεν ξέρω αν παίζεται σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου ή σαν το «Ο Τζόνι πήρε τ' όπλο του», κατακρεουργημένος.

 

5.

Νιώθεις καμιά φορά στην υποκριτική ένα πράγμα σαν να θες να γλείψεις ένα απόγευμα, σαν παγωτό. Και να αρχίσει το στόμα σου να μιλάει για κάτι, να ψάλλεις ένα ποίημα, ακόμα και για ένα κορμί που έχεις απέναντί σου. Ξέρεις, κάπως θες από τις τρίχες ως τα δάχτυλα να τον ψηλαφίσεις, σαν Τιτάνα. Αυτό είναι ο έρωτας. Απ' αυτόν βγήκε ο κόσμος. Όμως ο πόνος τι δουλειά έχει με αυτό;

 

Ο Προμηθέας υποφέρει γιατί δεν μπορεί να πεθάνει. Αυτό θα ήταν μια κάποια λύση. Στο έργο παρελαύνουν θεοί. Μόνο η Ιώ είναι άνθρωπος χτυπημένος από τον θεό, ένα μυθικό πρόσωπο. Εκείνα τα χρόνια σε αυτά τα κείμενα, οι άνθρωποι έμπλεκαν με θεούς παράνομα και τους βρίσκανε διάφορα.

 

6.

Το θέατρο είναι μια μυστήρια ιστορία. Πολλά μπορείς να φτιάχνεις, το θέμα είναι τι θα σε επισκεφθεί εκείνη την ώρα. Δεν είναι το θέμα να δείξεις αυτό που έχεις ετοιμάσει, αλλά ποια πόρτα θα ανοίξει. Μου φάνηκε σαν δώρο ότι μου έδωσαν αυτό τον ρόλο. Δεν έχει καμία σημασία το αποτέλεσμα. Απλώς εμπλέκομαι.

 

Πάντα ζητάς αυτή την αλητεία [να αφεθείς σε έναν άλλο σκηνοθέτη]. Τα τελευταία χρόνια ήταν πρωτόγνωρα για μένα. Αρχίζουν και μου θυμίζουν την εποχή που έζησα στη Ρόδο, ως φοιτητής, όταν πρωτοξεκινούσα. Πήραν μια τροπή τόσο όμορφη τα πράγματα, να ασχολείσαι με τα δικά σου, να αυγατίζουν, να πηγαίνουν μόνα τους, να υπάρχουν άνθρωποι που συγκεντρώνονται και πολλαπλασιάζεται η ζωή.

 

7.

Ξέρεις, όταν μεγαλώνεις, αρχίζεις και διαχωρίζεις το καλλιτεχνικό από αυτό της ζωής. Το καλλιτεχνικό παίρνει την πορεία του και είναι αυτό που είναι. Ήταν όμως τέτοια ευτυχισμένη στιγμή της ζωής μου να βρεθούμε όλοι μαζί [με τους «Όρνιθες» στη Νέα Υόρκη] και όσο το δυνατόν περισσότεροι, πράγμα καθόλου εύκολο. Ήταν υπέροχο που πήγε ένας ελληνικός θίασος με τόσους ανθρώπους για έναν μήνα εκεί, που μας σταματούσαν μετά στον δρόμο. Δεν το πίστευα ότι είχε όσο μεγάλη αποδοχή. Ανοίξαμε έναν δρόμο προς τα κάπου. Ναι, το κάναμε.

 

8.

Πλέον στο θέατρο είναι σαν να ρίξαμε τα σύρματα και σ' άλλα χωράφια και πήγαμε να παίξουμε μπάλα. Θυμάσαι παλιά που στις αλάνες είχαν σύρματα και δεν μας άφηναν να μπούμε και τα κόβαμε και μπαίναμε από κάτι τρύπες; Σαν να ρίξαμε αυτούς τους φράχτες και πήγαμε παραπέρα και δημιουργήθηκαν άλλα παιχνίδια και αλληλεπίδραση, ο ένας με τον άλλον. Γι' αυτό και κάθε ενέργεια πια δεν είναι ακόμα ένα λειρί στο κοκόρι μας, είναι απλά ένα σουτ για παιχνίδι ολονών μας. Θα μου πεις, γιατί το λες παιχνίδι; Γιατί κάτι τέτοιο δεν είναι;

 

Δεν έχω ξαναδεί έργο να ακούει τον κόσμο να σπάει και να τον μετατρέπει σε ποίηση, να υποφέρει και να γεμίζει το στόμα του υπέροχες λέξεις. Επίσης δεν έχω ξανασυναντήσει ήρωα που να 'χει τέτοιο θέμα με τη μάνα του. Μόνο γι' αυτήν μιλάει. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Δεν έχω ξαναδεί έργο να ακούει τον κόσμο να σπάει και να τον μετατρέπει σε ποίηση, να υποφέρει και να γεμίζει το στόμα του υπέροχες λέξεις. Επίσης δεν έχω ξανασυναντήσει ήρωα που να 'χει τέτοιο θέμα με τη μάνα του. Μόνο γι' αυτήν μιλάει. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

9.

Υπάρχουν τόσες χαρές στον κόσμο που δεν ξέρεις ποια να πρωτοκάνεις. Ο Παπαβασιλείου μου είχε πει μια πολύ ωραία φράση: «Αλίμονο στον άνθρωπο που δεν βουτά στη θάλασσα του καιρού του». Πολλές φορές δεν καταλαβαίνεις αν τα κάνεις εσύ τα πράγματα. Νομίζεις ότι έχεις μια συνείδηση, ότι τα κατέχεις και τα προχωράς και τα ελέγχεις. Δεν είναι έτσι. Απλώς δεν πρέπει να πάψεις να ενθουσιάζεσαι.

 

Το μόνο που με νοιάζει είναι να βρίσκομαι όλο και πιο πολύ με ανθρώπους. Δεν ξέρω, ολοκληρώνεσαι στην κοιλιά της μάνας σου ή όταν πεθαίνεις τελικά οι νευρώνες σου ολοκληρώνονται; Το σύστημά σου, ο εγκέφαλος, αρχίζουν να καταλαβαίνουν τα πράγματα σιγά-σιγά, μόνο όταν μεγαλώνεις. Αρχίζεις και τα πιάνεις, τα αναγνωρίζεις, τα αντιλαμβάνεσαι καλύτερα, τα γεφυρώνεις, αποκτούν συγγένειες.

 

Δεν τα φτάνεις πιο μικρός, τα βρίζεις, τα απεχθάνεσαι, τα σπρώχνεις, θες να κάνεις το δικό σου. Αυτή τη ζωή τη βαδίζεις μάλλον σαν ήρωας για να τα βγάλεις πέρα. Μας δόθηκε η ευκαιρία τώρα τελευταία να ψοφήσουν τα πάντα γύρω μας, εν μία νυκτί να σωριαστούν. Τι ωραίο! Όπως και οι απόψεις μας, οι ιδέες μας, εμείς οι ίδιοι. Ό,τι είχες δεδομένο δεν είναι πια. Τι ελαφράδα! Τώρα όμως όλο αυτό πρέπει να παντρευτεί με δουλειά.

 

10.

Μ' αρέσουν οι μάχες, ο ιδρώτας, το σώμα, η ποίηση, μ' αρέσουν πάρα πολλά πράγματα. Μ' αρέσουν οι μεγάλες ηλικίες, οι χοντροί άνθρωποι, το κλάμα και το γέλιο μαζί. Ό,τι στη ζωή μου θεωρώ «βήτα» και απωθημένο, στο θέατρο με τρελαίνει. Η τέχνη είναι τελικά ένας αγώνας ισότητας, ώστε να μην υπάρχει κάτι που στη ζωή το κατηγοριοποιούμε. Τώρα, αυτή τη στιγμή, αν πάμε σε ένα κομμωτήριο επαρχιακό μπορεί να τρελαθούμε.

 

Διάβασα κάπου ότι ο Αισχύλος ήταν ο μόνος σχεδόν μη ελληνικός από τους τραγικούς, γιατί το έργο του εποπτεύει τα πάντα, έχει μέσα του το βάθος της Ασίας.Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Διάβασα κάπου ότι ο Αισχύλος ήταν ο μόνος σχεδόν μη ελληνικός από τους τραγικούς, γιατί το έργο του εποπτεύει τα πάντα, έχει μέσα του το βάθος της Ασίας.Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

Info

Μάρθα Φριντζήλα - Προμηθέας Δεσμώτης, του Αισχύλου

Μικρό Θέατρο Αρχαίας Επιδαύρου: 3/8 - 4/8, 21:30

Παλαιό Ελαιουργείο, Ελευσίνα: 27/8

 

Μετάφραση: Νικολέττα Φριντζήλα

Σκηνοθεσία: Μάρθα Φριντζήλα

Σκηνικό - Μουσική: Βασίλης Μαντζούκης

Σχεδιασμός φωτισμού: Felice Ross

Κοστούμια: Ηλιάννα Σκουλάκη, Baumstrasse team

Κατασκευές, μάσκες: Camilo Bentancor, Baumstrasse team

Κίνηση: Εμμανουέλα Κορκή

Βοηθοί σκηνοθέτη: Μιχάλης Πανάδης, Θεανώ Μεταξά, Γιώργος Βουρδαμής Μαυρογένης, Βάσια Μπάλλα

Διεύθυνση παραγωγής: Ιωάννα Νασιοπούλου

Επιστημονικός συνεργάτης: Ιωσήφ Βιβιλάκης

Παίζουν: Νίκος Καραθάνος (Προμηθέας), Κόρα Καρβούνη (Ιώ), Γιώργος Βουρδαμής Μαυρογένης (Κράτος και Βία), Κώστας Βασαρδάνης (Ήφαιστος, Ερμής), Μιχάλης Πανάδης (Ωκεανός)
Χορός Ωκεανίδων: Fonέs (σε διδασκαλία Μαρίνας Σάττι): Ευγενία Λιάκου, Ερασμία Μαρκίδη, Έλενα Παπαδημητρίου, Ελένη Ποζατζίδου, Βιργινία Φραγκούλατζη, Μαρία Νίκα

Μουσικοί: Βασίλης Μαντζούκης, Παναγιώτης Μανουηλίδης

Ο Αλέξανδρος Διακοσάββας είναι αρχισυντάκτης της LiFO. Γεννήθηκε το 1987 και μεγάλωσε στη Ρόδο. Σύντομη θητεία στους Ηλεκτρολόγους Μηχανικούς της Πολυτεχνικής Σχολής Πάτρας και συνέχιση σπουδών στη Βιολογία του ίδιου Πανεπιστημίου τον οδήγησαν τελικά στο να θέλει να ασχοληθεί με τη δημοσιογραφία.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Αγαμέμνων» με διχασμό προσωπικότητας
Η κριτική της Λουίζας Αρκουμανέα για τον «Αγαμέμνονα» του Αισχύλου, σε σκηνοθεσία Τσέζαρις Γκραουζίνις, που ανέβηκε στην Επίδαυρο και περιοδεύει σε όλη την Ελλάδα
Η μυσταγωγική εμπειρία των «Τρωάδων» με φόντο το δελφικό τοπίο
Εντυπώσεις από τη συγκλονιστική παράσταση του Θόδωρου Τερζόπουλου στο Αρχαίο Θέατρο των Δελφών
Μια «Ηλέκτρα» φτιαγμένη από κλισέ
Η κριτική της Λουίζας Αρκουμανέα για την «Ηλέκτρα» του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη, που περιοδεύει σε όλη την Ελλάδα
Θόδωρος Τερζόπουλος: «Οι παραστατικές τέχνες πλάθονται μέσα από τα όνειρα, τις εμμονές και τις φαντασιώσεις»
Οι παραστάσεις του έχουν ανέβει παντού, η μέθοδός του διδάσκεται σε πανεπιστήμια όλου του κόσμου και τώρα ο διεθνής σκηνοθέτης μας τιμάται με ένα μεγάλο αφιέρωμα στο έργο του στο Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Κέντρο των Δελφών
Φεστιβάλ Επιδαύρου: 8 παραστάσεις αρχαίου δράματος που θα δούμε φέτος στο ωραιότερο θέατρο του κόσμου
Οι παραστάσεις των φετινών Επιδαυρίων εστιάζουν στη σχέση πολιτείας και πολιτών
Αποθεωτικές κριτικές από τους New York Times και το Vulture για τους «Όρνιθες» του Νίκου Καραθάνου
Η παράσταση της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση παρουσιάζεται αυτές τις ημέρες στο Μπρούκλιν και ενθουσιάζει τους Νεοϋορκέζους
Βάκχες του Ευριπίδη, μια από τις πιο αινιγματικές τραγωδίες της αρχαιοελληνικής γραμματείας
Αναδρομή στην ιστορία, την υπόθεση και τις ερμηνείες του ευριπίδειου έργου, με αφορμή το «ροκ» ανέβασμά του στη Στέγη από τον Άρη Μπινιάρη

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Είδα την παράσταση «Enter Achilles» του Λόιντ Νιούσον στη Στέγη
Όλα τα στοιχεία που μπορούν να προσδώσουν στην έννοια της αρρενωπότητας τον επιθετικό προσδιορισμό «τοξική» είναι εδώ.
Ο εξωστρεφής κύριος Kώστας Βουτσάς δεν μένει πια εδώ
Μια πρόσφατη, απολαυστική, πηγαία συνομιλία του σπουδαίου Έλληνα κωμικού που πέθανε σήμερα, με τον Αντώνη Μποσκοΐτη.
Όταν ο Κώστας Βουτσάς είχε αφηγηθεί τη ζωή του στη LIFO
Ηθοποιός. Γεννήθηκε στον Βύρωνα, ζούσε στο  Κολωνάκι. Έχασε πρωταγωνιστικό ρόλο πλάι στην Τζέιν Φόντα, επειδή δεν ήξερε αγγλικά.
Δημήτρης Παπαδημητρίου: «Ο καλλιτέχνης είναι ταυτόχρονα καλόγερος και Δον Ζουάν»
Ο συνθέτης μιλά για το μεγάλο στοίχημα της φετινής θεατρικής σεζόν, τη μεταφορά σε μορφή μουσικής παράστασης του θρυλικού «Moby Dick» του Χέρμαν Μέλβιλ στη σκηνή του Παλλάς, όπου υπογράφει τη σύνθεση αλλά και το λιμπρέτο.
«Έντμοντ» στο Θέατρο Τέχνης: Μοναχική κάθοδος στην κόλαση
Η Μαριάννα Κάλμπαρη σκηνοθετεί το έργο του Ντέιβιντ Μάμετ στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης.
Είδα την παράσταση «Κομμώτριες - Μεταπολίτευση» του Μιχαήλ Μαρμαρινού
Εκεί, στα κομμωτήρια και στο περιθώριο μιας γιορτής που τελείωσε, αλλά τα ποτήρια της παραμένουν στο τραπέζι, ο Μιχαήλ Μαρμαρινός έφτιαξε μια σπουδαία παράσταση.
Μαρία Κίτσου: Η πoλυσυζητημένη ηθοποιός της χρονιάς αφηγείται τη ζωή της στη LiFO
Λαίδη Μακμπέθ στην παράσταση του Δημήτρη Λιγνάδη στο Εθνικό Θέατρο, Ελένη στις «Άγριες Μέλισσες» του ANT1: φέτος είναι, χωρίς αμφιβολία, η χρονιά της Μαρίας Κίτσου.
Γιάννος Περλέγκας: «Ο άντρας πεθαίνει από τον πολύ άντρα»
Ο εξαιρετικός ηθοποιός ενσαρκώνει τον δύσκολο ρόλο του «κανονικού», λευκού, ρατσιστή, μισογύνη, ομοφοβικού Έντμοντ, στο ομώνυμο, αμφιλεγόμενο έργο του Ντέιβιντ Μάμετ που σκηνοθετεί η Μαριάννα Κάλμπαρη στο υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης.
«Μεταγωγή» του Γιώργου Βέλτσου στο A small Argo full of art
Η σκηνοθέτις Χρύσα Καψούλη (curator του Μικρού Αργώ) πήρε το έργο «Μεταγωγή» του Γιώργου Βέλτσου και το μετέφερε σκηνικά, πετυχαίνοντας να δώσει πνοή σε ένα κείμενο που δεν χαρακτηρίζεται από τις συνήθεις γλωσσικές ακροβασίες του συγγραφέα και ποιητή.
'Ενας πολιτικός Μπέκετ;
Μία ανάλυση του σπουδαίου θεωρητικού της αγγλικής λογοτεχνίας Terry Eagleton
Orfeas 2020: Τα ΦΥΤΑ φέρνουν την πρώτη ελληνική queer όπερα στην Εναλλακτική Σκηνή της Λυρικής
Ο Φοίβος και ο Φιλ (τα δύο ΦΥΤΑ) και η associate director του Ορφέα, η Ανθή Κουγιά, παρουσιάζουν στη LiFO αυτό το αρκετά ριψοκίνδυνο εγχείρημα.
 «Ο Βυσσινόκηπος»: Ακούστε το αριστούργημα του Τσέχοφ, με την Μαίρη Αρώνη στο ρόλο της Λιούμποφ Αντρέγιεβνα
Είναι Μάιος και οι βυσσινιές έχουν ανθίσει. Δώδεκα άτομα συγκεντρώνονται στο κτήμα της Λιούμποφ, στην εξοχή. Μαζί θα περάσουν τους επόμενους μήνες, μέχρις ότου ο ξακουστός βυσσινόκηπος της οικογένειας χαθεί οριστικά λόγω ανεξόφλητων χρεών.
Enter Achilles: Το έργο-ορόσημο του σωματικού θεάτρου έρχεται επικαιροποιημένο στη Στέγη
Το νέο έργο του θρυλικού Λόιντ Νιούσον των DV8, μία επικαιροποιημένη εκδοχή της αρρενωπότητας μέσα από τις προκλητικές συμπεριφορές οκτώ ανδρών σε μία βρετανική παμπ, έρχεται σε παγκόσμια πρεμιέρα στη Στέγη του Iδρύματος Ωνάση.
 «Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι»: Βουτιά στα ρηχά
Ο Γιώργος Παπαγεωργίου σκηνοθετεί ένα από τα αριστουργήματα του Τένεσι Ουίλιαμς στο Θέατρο του Νέου Κόσμου.
Βασίλης Κατσικονούρης: «Η αριστεροσύνη έχει γίνει "μούρη". Και παλιά υπήρχε, αλλά ήταν χρήσιμη για να βγάζεις γκόμενες»
Ο συγγραφέας επιτυχημένων θεατρικών έργων όπως το «Γάλα», το «Γκουντ Λακ» και το «Καλιφόρνια Ντρίμιν» δηλώνει «νορμάλ αναρχοχριστιανοκομμουνιστής» και αν έπρεπε να βάλει ταμπέλα στη δραματουργία του, θα επέλεγε το «προσοχή, εύθραυστο».
1 σχόλιο
Ταξινόμηση:
Προηγούμενα 1 Επόμενα
avatar Crusoe 29.7.2018 | 11:12
Περιμένουμε με προσδοκίες την συγκεκριμένη παράσταση!
Προηγούμενα 1 Επόμενα
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή