Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
 Γιώργος Κωνσταντίνου: Αν υπολόγιζα τους ανθρώπους που μου έκαναν κακό, τι θα ήμουν; Ένας χτικιάρης, θα είχα σαπίσει!
Θέατρο

Γιώργος Κωνσταντίνου: Αν υπολόγιζα τους ανθρώπους που μου έκαναν κακό, τι θα ήμουν; Ένας χτικιάρης, θα είχα σαπίσει!

Ο «Αντωνάκης» παραμένει, έπειτα από 56 χρόνια πορείας, ένας από τους πιο ευγενείς και διαχρονικά συμπαθείς ηθοποιούς του ελληνικού θεάματος

Την πρώτη φορά που συνάντησα τον Γιώργο Κωνσταντίνου και του ζήτησα συνέντευξη φορούσε κοστούμι. Βρισκόμασταν σε πρεμιέρα. Τη δεύτερη, όταν τον είδα να έρχεται στο ραντεβού μας, φορούσε τζιν παντελόνι κι ένα απλό μπουφάν. Παρατήρησα το νεανικό στυλ του και τη γρηγοράδα του, καθώς εισερχόμασταν στο θέατρο «Ακροπόλ» για να τον φωτογραφίσει αρχικά ο Πάρις Ταβιτιάν.

 

Δεν είχαμε πολύ χρόνο στη διάθεσή μας, σε λιγότερο από μία ώρα θα ξεκινούσε η παράσταση «Τσάρλι Τσάπλιν» του Πέτρου Ζούλια, στην οποία υποδύεται τον Χούβερ, τον κομμουνιστοφάγο αρχηγό του FBI επί μακαρθισμού. Καθίσαμε μετά οι δυο μας σε δύο θέσεις του άδειου θεάτρου και η κουβέντα μας ξεκίνησε. Δίπλα μου είχα τον φωνακλά Αντωνάκη από το «Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα», τον καημένο υπάλληλο που τον έκανε κόκορα η μανία των ανθρώπων για χρήμα στο «Ξύπνα Βασίλη», τον δασκαλάκο αγγλικών στις πόρνες της Τρούμπας στο «Καλώς ήλθε το δολάριο», τον ψηλό μπούφο από το «Γέλιο βγήκε απ' τον παράδεισο», ακόμα και τον μικροαστό σύζυγο της Ξένιας Καλογεροπούλου στα «Καθημερινά» του Γιάννη Δαλιανίδη.

 

Πάνω απ' όλα, είχα δίπλα μου έναν άνθρωπο ευγενή, σοβαρό, που δύσκολα θα έσπαγε ο πληθυντικός σε ενικό μαζί του. Η ώρα των 50 λεπτών, λοιπόν, με έναν απ' τους πιο δημοφιλείς και δημιουργικούς καλλιτέχνες του ελληνικού κινηματογράφου, του θεάτρου και της τηλεόρασης!

 

Ποτέ δεν καβάλησα καλάμια, ποτέ δεν είπα «εγώ είμαι», ποτέ δεν δημιούργησα πρόβλημα σε καμία παράσταση, σε κανένα θέατρο. Κι αυτό δεν σημαίνει ότι ήμουν χαμηλών τόνων αλλά ότι είχα τα πιστεύω μου.

 

— (Η ηχογράφηση ξεκινάει και κάνω την εκφώνηση): Δευτέρα 13 Νοεμβρίου 2017, συνέντευξη με τον ηθοποιό Γιώργο Κωνσταντίνου για τη LiFO...

(με κόβει απότομα) Καταρχάς, τη LiFO τη διαβάζω. Δεν είναι που έχει ασχοληθεί μαζί μου στο παρελθόν, αλλά μου αρέσει πολύ η ροή των θεμάτων στο site, παρακολουθώ από κει ειδήσεις και επικαιρότητα.


— Χαίρομαι. Αναρωτιέμαι, τώρα, αν είναι σημαντικό για εσάς να δίνετε συνέντευξη μέσα σ' ένα θέατρο.

Όχι, για μένα δεν είναι σημαντικός ο χώρος. Εξαρτάται πάνω απ' όλα τι από το τι θα με ρωτήσετε...


— Πολλά και διάφορα, ξεκινώντας από το ότι μεγαλώσατε στην περιτριγυρισμένη από οίκους ανοχής πλατεία Βάθη.

Ήταν κυριολεκτικά στη μέση το σπίτι μας. Υπήρχαν κι άλλα σπίτια οικογενειακά βέβαια, αλλά οι οίκοι ανοχής ήταν πραγματικά πάρα πολλοί. Μιλάμε για τα παιδικά μου χρόνια, το '46, το '47, το '49, μετά τον πόλεμο. Εκείνο που θυμάμαι είναι ότι ως παιδάκια πηγαίναμε απ' έξω, γιατί όχι μόνο δεν μας άφηναν να μπούμε αλλά μας κυνηγούσαν κιόλας − υπήρχαν 10-12 γυναίκες στο κάθε σπίτι. Οι γυναίκες αυτές ήταν παράξενα ντυμένες, άλλη ναύτης, άλλη φαντάρος, ανάλογα με τα βίτσια που είχε καθένας. Παρακολουθούσαμε ένα περίεργο τσίρκο.

 

Η περιοχή ήταν άγρια, στα χρόνια του Εμφυλίου γίνονταν οδομαχίες κι εμείς ήμασταν πάλι στη μέση και κινδυνεύαμε από αδέσποτες σφαίρες. Έχω περίεργες αναμνήσεις από εκείνη την περίοδο, που ήταν δύσκολη και ρομαντική παράλληλα.


— Σας στιγμάτισε όλη αυτή η εμπόλεμη, να την πω, κατάσταση που βιώσατε;

Πέρασα πάρα πολλά, είδα πολλούς σκοτωμένους, γιατί η μητέρα μου κι εγώ τρέχαμε με τα μπουλούκια και βρεθήκαμε σε αντιμαχόμενες πόλεις. Αυτό που με σημάδεψε ως θετική ανάμνηση είναι που όταν ειρήνεψε ο κόσμος γεμίσαμε σινεμά θερινά. Ένα λεγόταν «Δελφοί» θυμάμαι, ένα άλλο «Αλκαζάρ» στον σταθμό Λαρίσης και πηγαίναμε από το απόγευμα για να πιάσουμε θέσεις. Εκεί πρωτογνωρίσαμε το κέντημα του έρωτα, του παιδιού που ήθελε αγάπη, έρωτα, σχέση, χωρίς κάτι πονηρό ή σεξουαλικό. Όπως ακριβώς το περιέγραψε ο Κηλαηδόνης, «μ' αγιόκλημα και γιασεμιά», ήταν μια πολύ ρομαντική εποχή.


— Κατάγεστε από μεγάλη καλλιτεχνική οικογένεια, κ. Κωνσταντίνου, ο μπαμπάς τενόρος, η μαμά ηθοποιός.

Και οι θείοι μου και οι θείες μου, όλοι τους! Οι γονείς μου ήταν της οπερέτας, φίρμες μεγάλες τα προπολεμικά χρόνια στην Αλεξάνδρεια, όχι τόσο εδώ! Η ελίτ του ελληνισμού βρισκόταν στην Αλεξάνδρεια εκείνα τα χρόνια, όπως θα γνωρίζετε. Θα φέρω τώρα ένα παράδειγμα και θα σας πω ότι οι γονείς μου ήταν κάτι σαν τη Βουγιουκλάκη και τον Παπαμιχαήλ στην Αλεξάνδρεια, τέτοιο σουξέ είχανε. Κι εδώ, βέβαια, είχαν επιτυχία στην οπερέτα, αλλά εγώ έζησα την κατάπτωσή τους μετά την Κατοχή, όταν η οπερέτα πέθανε και η καλλιτεχνία φυτοζωούσε. Αναγκαστήκαμε έτσι να φεύγουμε με τα μπουλούκια για να επιβιώσουμε.


— Μεγάλο σχολείο και τα μπουλούκια.

Μεγάλο δεν θα πει τίποτα! Μας βοήθησαν να γίνουμε άνθρωποι παντός καιρού, μιλώντας για μένα τώρα. Έχοντας δηλαδή την εμπειρία αυτής της προηγούμενης ζωής, όταν αργότερα ήρθαν οι οικονομικές ζημιές και κάποια προβλήματα, εγώ τουλάχιστον άντεξα.

 

Η Αλίκη Βουγιουκλάκη δίνει ένα φιλί στον Μάνο Χατζιδάκι στα καμαρίνια του «Καίσαρ και Κλεοπάτρα»
Η Αλίκη Βουγιουκλάκη δίνει ένα φιλί στον Μάνο Χατζιδάκι στα καμαρίνια του «Καίσαρ και Κλεοπάτρα»


— Το '62 παίξατε στο «Καίσαρ και Κλεοπάτρα» δίπλα στη μελαχρινή Αλίκη Βουγιουκλάκη.

Είχαμε κάνει περιοδεία με την Αλίκη κι εκείνη με επέλεξε. Δεν θυμάμαι κιόλας, παρόλο που έχω πολύ καλό μνημονικό. Με θυμάμαι από δύο ετών!

 

— Υπάρχει άνθρωπος που θυμάται τον εαυτό του δύο ετών;

Ναι, ναι, με έπιαναν οι δικοί μου, με σήκωναν ψηλά και με ανέβαζαν με φόρα προς το φως, ώωπα, μέχρι να με ξαναπιάσουν. Θυμάμαι και πως αναγνώρισα τη μάνα μου για πρώτη φορά, δύο-τριών ετών θα 'μουν, με τα πιτζαμάκια μου. Είχε γυρίσει από τουρνέ και μου λέει «ποιος ήρθε, ποιος ήρθε;», κι εγώ κάνω «μαμ - μαμ – μαμ». Σκεφτείτε ότι δεν μίλαγα καλά ακόμα.


— Ας αφήσουμε τότε τη Βουγιουκλάκη, με τόσο δυνατή μνήμη που έχετε, κι ας πούμε κάτι άλλο. Η μνήμη δεν πονάει;

Πολύ... Πολλές φορές, ναι. Έτσι, διαχώρισα τις μνήμες μου από τη ζωή μου.

 

— Πώς το πετύχατε αυτό;

Εάν έμενα στο παρελθόν και σε ό,τι πέρασα, διότι πέρασα πάρα πολλά που δεν μπορεί να τα φανταστεί κανείς, εάν ακόμα ζούσα το παρελθόν έντονα στο μυαλό μου, πιθανώς να ήμουν σήμερα ένας άνθρωπος πεταμένος μέσα σε μια μαύρη κατάθλιψη με εφιάλτες και αναμνήσεις-βασανιστήρια.


— Τόσο πολύ, κ. Κωνσταντίνου;

Τι να σας πω; Ήταν πολύ άσχημη η ζωή μου, τα παιδικά μου χρόνια. Τις αναμνήσεις τις έβαλα στην άκρη σαν μια παλιά φωτογραφία και γι' αυτό σήμερα δεν με πονάνε, δεν με κεντρίζουν. Όσες με κινητοποιούν συναισθηματικά ακόμα τις εξετάζω πρώτα και τις επανακαταθέτω, γράφοντας τα δικά μου έργα. Οι ευαισθησίες που είχα τον καιρό εκείνο με βοήθησαν πάρα πολύ αργότερα.


— Θεωρείτε τον εαυτό σας δυνατό;

Υπήρξα πάρα πολύ δυνατός στον αγώνα μου για τη ζωή. Δεν υπήρξα δυνατός συναισθηματικά, λύγιζα πάρα πολύ εύκολα. Δεν είχα μίση, ζήλιες, πάθη, δεν τα ήθελα αυτά τα πράγματα.


— Ο ιδανικός τρόπος να ζει κανείς.

Ως ένα σημείο, γιατί μετά υποφέρεις. Σε εκμεταλλεύονται, σε πατάνε, σε ξεκοιλιάζουν. Δεν κρατούσα κακές αντιστάσεις. Τα έβαζα στο περιθώριο όλα αυτά. «Μα, σου έκανε κακό» μου λέγανε, «δεν με ενδιαφέρει» απαντούσα.


— Θα ήταν ψυχοφθόρο.

Ακριβώς και είμαι ήδη αρκετά μεγάλος − γι' αυτό και επέζησα. Λοιπόν; Αν τα κράταγα όλα αυτά, αν υπολόγιζα τους ανθρώπους που μου έκαναν πολύ κακό υπό την έννοια της αντιζηλίας, τι θα ήμουν; Ένας χτικιάρης, ρημαγμένος τελείως, θα είχα σαπίσει! Τα άφησα πίσω μου.

 

Υπήρξα πάρα πολύ δυνατός στον αγώνα μου για τη ζωή. Δεν υπήρξα δυνατός συναισθηματικά, λύγιζα πάρα πολύ εύκολα. Δεν είχα μίση, ζήλιες, πάθη, δεν τα ήθελα αυτά τα πράγματα. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO
Υπήρξα πάρα πολύ δυνατός στον αγώνα μου για τη ζωή. Δεν υπήρξα δυνατός συναισθηματικά, λύγιζα πάρα πολύ εύκολα. Δεν είχα μίση, ζήλιες, πάθη, δεν τα ήθελα αυτά τα πράγματα. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO


— Σας βοήθησε σ' αυτό η δημοφιλία σας και η αγάπη του κόσμου;

Πιθανώς, αυτό δεν το 'χω πολυεξετάσει, αλλά ήμουν έτσι ως χαρακτήρας. Έμοιασα πάρα πολύ της μητέρας μου. Άνθρωποι που της είχαν κάνει πολύ μεγάλο κακό, όταν βρεθήκανε σε μεγάλη ανάγκη, εκείνη πήγαινε και τους τάιζε. Με θυμάμαι έφηβο, 17 ετών, να μου φαίνεται παράξενο, να της λέω «μα, καλά, βοηθάς αυτόν που σου έκανε έγκλημα;» και μου απαντούσε «δεν πειράζει, είναι συγγενής μου».


— Ήσασταν λίγο το μοντέλο του αγοριού του προσκολλημένου στη μάνα.

Μα, μ' αυτήν έζησα ολόκληρη τη ζωή μου. Πατέρα δεν έζησα. Έφυγε όταν ήμουν έξι μηνών.


— Πέθανε, εννοείτε;

Όχι, έφυγε για να κάνει τη ζωή του. Μετά τον γνώρισα και τον βοήθησα όσο μπορούσα...


— Ήταν συντριβή μεγάλη ο θάνατος της μητέρας σας;

Δεν ήταν συντριβή, ήταν κι ένας δικός μου θάνατος. Κόντεψα να πεθάνω. Όχι κόντεψα, επιθυμούσα να πεθάνω. Ήμασταν τόσο δεμένοι με τον ομφάλιο λώρο που μου ήρθε καταπέλτης, έχασα τον κόσμο. Δεν νοούσα να ζήσω μετά απ' αυτό!


— Από πού αντλήσατε δύναμη γι' αυτό το βαρύτατο πένθος;

Θα σας πω ένα περιστατικό, γιατί αξίζει να ειπωθεί. Μέσα στον πόνο μου είδα σε όνειρο τη μάνα μου, ότι ήταν στο κρεβάτι μου αλυσοδεμένη μαζί μου. Γύρισε, μου έριξε ένα γλυκό, στενόχωρο βλέμμα κι έσκυψε και μου φίλησε το πόδι, το γόνατο. Τελείωσε το όνειρο, λοιπόν, αυτό ήταν.

 

Πήγαινα κάθε μέρα στο νεκροταφείο, πόναγα, πόναγα. Ήταν χειμώνας. Το καλοκαίρι πήγα στη Θεσσαλονίκη, είχα μια ξαδέρφη παντρεμένη εκεί, η οποία αγαπούσε πολύ τη θεία της, τη μάνα μου. Μ' αγκάλιαζε, «χάσαμε τη θεία» μου έλεγε. Μια μέρα μου κάνει: «Ξέρεις, μαζευόμαστε και κάνουμε τραπεζάκι και καλούμε τα πνεύματα». «Σιγά τώρα, ανοησίες» έλεγα εγώ. Την άλλη μέρα έρχεται και μου λέει: «Καλέσαμε τη θεία και ξέρεις τι μου είπε; Ότι την κρατάς αλυσοδεμένη εδώ!». Έπαθα τέτοιο σοκ, τρελάθηκα.


— Το «αλυσοδεμένη» ακούγεται και ως μια τυχαία φράση για τον άρρηκτο δεσμό σας.

Ναι, αλλά εγώ την ίδια στιγμή ένιωσα σαν να έσπασε κάτι μέσα μου, σαν να κόπηκε. Ένιωθα πια τη μάνα μου σαν μια γλυκιά ανάμνηση. Όταν ξαναπήγα στο νεκροταφείο, δεν πόναγα τόσο.


— Όμορφο αυτό. Πιστεύετε στη μεταφυσική;

Πάρα πολύ, γιατί έχω δει πράγματα. Έχω δει προφητικά όνειρα που δεν τα πιστεύει κανείς. Μπορεί να ήταν συμπτώσεις, αλλά τόσο σοβαρές πια; Τέλος πάντων, μην τα λέμε τώρα όλα αυτά.


— Αγωνιστήκατε για την ισορροπία μεταξύ καλλιτεχνικής και προσωπικής ζωής;

Προσπάθησα να κάνω μια ενδιαφέρουσα ζωή χωρίς δεσμεύσεις, χωρίς... (δυσφορεί) Αυτό μου έκανε και καλό και κακό. Καλό ψυχολογικά, κακό όμως σε πιο βαθιά θέματα της ζωής. Πιστεύω πως ο άνθρωπος δεν πρέπει να είναι ανεξέλεγκτος. Εγώ, όμως, όπως και πολλά παιδιά της γενιάς μου τότε είχαμε καταπιεστεί τόσο πολύ μέσα απ' τη ζωή μας, τους πολέμους, τους εμφυλίους, τα οικογενειακά του ο καθένας, ώστε αυτό μας έκανε να αναζητήσουμε τη ζωή με όλες τις μορφές της. Αφήσαμε έτσι τα πάντα ανεξέλεγκτα και η στέρηση μας βγήκε ανάποδα. Θέλαμε τα πάντα, αλλά τα πάντα κοστίζουν κι επειδή ακριβώς κοστίζουν, σημαίνει πως δεν ελέγχεις την κατάσταση. Οποιοδήποτε κόμπλεξ υπήρχε απ' τη μικρή ηλικία βγήκε στην επιφάνεια. Κι εδώ εννοώ να γίνεσαι ένας άνθρωπος που να μη δίνει σημασία ούτε στα χρήματα ούτε σε τίποτα, μόνο και μόνο για να ξεσπάσει την καταπίεση που είχε βιώσει.

 

Καλώς ήρθε το δολάριο
Καλώς ήρθε το δολάριο


— Πόσες ταινίες έχετε κάνει; Σίγουρα όχι πολλές.

Θα 'ναι δεκαεφτά το πολύ.


— Όπως μου το 'χε πει η συνάδελφός σας, η Χλόη Λιάσκου. Απ' τις πολλές επαναπροβολές, ο κόσμος νομίζει πως κάνατε τουλάχιστον πενήντα.

Ναι, με τη διαφορά ότι εγώ είχα την τύχη να παίξω σε πολύ καλές ταινίες, οι οποίες μετρήσανε πολύ μετά. Δεν ήταν εύκολα τα πράγματα τότε, υπήρχε ένας τυποποιημένος κινηματογράφος, τυποποιημένοι άνθρωποι: ο Βουτσάς ήταν ο Βουτσάς, ο Βέγγος ήταν ο Βέγγος, αλλά εγώ δεν ήμουν ο Κωνσταντίνου! Ήμουν ο Κωνσταντίνου του Αντωνάκη, ο Κωνσταντίνου του «Ξύπνα Βασίλη», ο Κωνσταντίνου του «Καλώς ήλθε το δολάριο» και ο κόσμος δεν μπορούσε να ταυτιστεί μαζί μου. Έλεγε ο άλλος με τους φίλους του ή την κοπέλα του: «Πάμε να δούμε τον Βέγγο που τρέχει».

 

Μια κουβέντα που μου 'χε πει ο Βουτσάς τη λέω συνέχεια, όλα τα χρόνια: «Αν δεν τυποποιηθείς, χάθηκες!». «Αν τυποποιηθώ, καλύτερα να μην είμαι ηθοποιός» του απάντησα, έχοντας βγει και από το Θέατρο Τέχνης. Το ότι δεν τυποποιήθηκα, όμως, τον καιρό εκείνο το πλήρωσα! Σταμάτησαν οι κινηματογραφιστές να με θέλουν, αφού δεν έφερνα τα εισιτήρια των τυποποιημένων.


— Για ποια περίοδο μιλάτε ακριβώς;

Από το '60 μέχρι το '70.


— Μα, τότε κάνατε και τις καλύτερες ταινίες σας.

Γι' αυτές λέω, που έμειναν κλασικές, αλλά έκανα άλλον τύπο κάθε φορά, ενώ το κοινό ήθελε μόνο έναν, τον ίδιο. Ήθελε μονίμως τον ψηλό κουτό από μένα.


— Πάντως, εμένα μου άρεσε πολύ και το «Γέλιο βγήκε από τον Παράδεισο» που είχατε κάνει με τη Νέζερ, τον Παπαγιαννόπουλο και την Γκιζέλα Ντάλι. Θεία κωμωδία!

Κι όμως, ξέρετε ποιο έκανε τεράστια επιτυχία στη νεολαία; Το «The Κόπανοι»! Ήταν η τελευταία ταινία μου σε δική μου σκηνοθεσία. Πήγαινα Θεσσαλονίκη και ούρλιαζαν οι φοιτητές: «The Κόπανοι, The Κόπανοι»! Με έφεραν στο σημείο να ζητήσω από τους παραγωγούς να κάνουμε το Νο 2 ως πολύ καλτ ταινία. Δεν το έχετε δει;

 

The... Κόπανοι (1987)


— Το θυμάμαι ως παιδί που παιζόταν το τρέιλερ από την κρατική τηλεόραση.

Ακόμα παίζεται από την τηλεόραση, αν δεν το έχετε δει ήδη στο Διαδίκτυο. Τεράστια επιτυχία ήταν αυτή. Ατάκες ακούγονταν στον δρόμο. Με χαροποιεί πολύ όλο αυτό, αλλά εκείνο που δεν με χαροποιεί είναι που κανένας παραγωγός δεν το πίστεψε για να μου πει «έλα να κάνουμε το Νο 2». Λάθος ήταν! Πιστεύω ότι θα δούλευε πάρα πολύ και θα το έβλεπε όλη η νεολαία. Πληγώθηκα απ' αυτό, δεν σας κρύβω.


— Έχετε τόση ευαισθησία, κ. Κωνσταντίνου, όση μου βγάζετε τώρα;

Φοβάμαι πως αν δεν ήμουν ευαίσθητος άνθρωπος, δεν θα μπορούσα να είμαι αυτό που λένε καλός ηθοποιός. Δεν γίνεται, ο καλλιτέχνης, ο ηθοποιός πρέπει να 'χει ευαισθησία και φαντασία κι εγώ αυτά τα δύο τα είχα στον υπέρτατο βαθμό. Ως παιδί, με θυμάμαι να με φωνάζουν για να διηγούμαι φανταστικές ιστορίες στα άλλα παιδιά. Τα οποία παιδιά, λόγω έλλειψης μόρφωσης, αν θέλετε, με αντιμετώπιζαν κάπως με ευλάβεια και μου κόλλησαν το παρατσούκλι «Ο Φαντασίας». Με βοήθησε πολύ αυτό στη μετέπειτα συγγραφή των έργων μου, ακόμα και στο παίξιμό μου.


— Δουλέψατε με τον Τζαβέλλα και τον Δαλιανίδη. Αν σας ζητήσω να μου πείτε κοινά στοιχεία και διαφορές τους;

Ο Δαλιανίδης ήταν ένας πολύ έξυπνος, επιτήδειος, διαβολικός σκηνοθέτης. Ήξερε καλά πώς να φέρνει τα πράγματα εκεί όπου άρεσε στον κόσμο. Ο Τζαβέλλας, απ' την άλλη, ήταν ένας άνθρωπος με τρομερές ευαισθησίες κι ένας σκηνοθέτης προικισμένος και ως συγγραφέας. Ήταν ένας λογοτέχνης. Ο Τζαβέλλας δηλαδή δημιουργούσε, ο Δαλιανίδης έφτιαχνε. Σπουδαίοι και οι δύο στη θέση αυτή.


— Όταν βλέπετε το «Η δε γυνή να φοβάται τον άνδρα»...

(με κόβει απότομα) Δεν τα βλέπω!

 

— Αν το πετύχετε στην τηλεόραση, λέω.

Εντάξει, τα 'χω δει τόσες χιλιάδες φορές, το πολύ-πολύ να δω λίγο.

 

Η δε γυνή να φοβάται τον άνδρα
Η δε γυνή να φοβάται τον άνδρα

 

— Σας συγκινούν οι μορφές των ανθρώπων που χάθηκαν; Η Γώγου, ο Δούκας, η Διαμαντίδου, ο Ξενίδης;

Αυτοί είναι μόνο που έχουν χαθεί; (γελάει) Τόσοι χάθηκαν! Βλέπω μια ταινία όπου παίζουν πέντε κι έχουν χαθεί και οι πέντε. Το θεωρώ ένα συνηθισμένο, φυσικό πράγμα.


— Την απώλεια εννοείτε;

Έχω πολύ καλή σχέση με τη φύση και το φαινόμενό της, μ' αυτό το οποίο θα έρθει και κάποια στιγμή θα φύγει.


— Θα μπορούσατε να γίνετε μουσικός;

Ναι!


— Έχει μια μουσικότητα το παίξιμό σας.

Όχι μόνο μουσικότητα − θα μπορούσα να είμαι κι ένας πολύ καλός τραγουδιστής. Δεν τα καλλιέργησα όλα αυτά, ασχολήθηκα με τη φωνή μου στο ωδείο, αλλά δεν προχώρησα. Μου άρεσε η υποκριτική, καθώς από παιδί έγραφα κείμενα, εργάκια και γύριζα με ερασιτεχνικούς θιάσους. Είχα άριστη σχέση με το θέατρο.


— Τραγουδήσατε όμως σε πρώτη εκτέλεση Μάνο Χατζιδάκι, το «Ένα γαλάζιο φόρεμα» από το «Καίσαρ και Κλεοπάτρα». Τι θυμάστε από την ηχογράφηση;

Ο Χατζιδάκις ήταν ένα θείο και εμπνευσμένο πλάσμα, ένας σπουδαίος καλλιτέχνης! Τον έζησα πολύ στο Θέατρο Τέχνης. Τον περιμέναμε πολλές φορές να έρθει να παίξει στο πιάνο τις μελωδίες που θα μαθαίναμε σε έργα όπως «Ο κύκλος με την κιμωλία», αλλά εκείνος δεν ερχόταν. Κουραζόταν και ξενύχταγε πολύ και μας έστελνε ο Κουν να πάμε να τον ξυπνήσουμε. Πηγαίναμε εκεί, μας άνοιγε η μητέρα του, τον σηκώναμε όρθιο και τον πλέναμε και δεν μπορούσε να συνέλθει ο καημένος. Είχε την ευχέρεια, όμως, να γράψει ένα αριστούργημα μέσα στο ταξί που θα τον πήγαινε από το σπίτι του στο θέατρο. Απίστευτος! Έγραψε αυτό το τραγούδι για μένα στο «Καίσαρ και Κλεοπάτρα», αλλά δεν πήγε καλά το έργο. Κάποιος, λοιπόν, πρωταγωνιστής μεγάλος του καιρού εκείνου είπε: «Να φύγει το τραγούδι αυτό απ' τη μέση» κ.λπ.


— Δεν θέλετε να πείτε το όνομά του...

Όχι, δεν το λέω. Επέμεινε πολύ ο Χατζιδάκις να μπει, δεν θυμάμαι και τι ακριβώς έγινε, γιατί κατέβηκε πολύ γρήγορα το έργο, αλλά συνέβη κάτι άλλο λίγο αργότερα. Με πήρε σε συναυλία του για να πω μόνο αυτό το τραγούδι! Έχω και φωτογραφία μαζί του, είμαι με ένα παπιγιόν θυμάμαι, όπως βγήκα και τραγούδησα το «Ένα γαλάζιο φόρεμα».


— Ήταν μεγάλο συνταξίδεμα το «Καίσαρ και Κλεοπάτρα», από τη Βουγιουκλάκη και τον Χατζιδάκι μέχρι τον Εγγονόπουλο.

Ναι, αλλά δεν πήγε καθόλου κι αμέσως μετά ανεβάσαμε το «Προφιτερόλ». Εκεί έγινα πρωταγωνιστής κι έγινε ο χαμός! Η Αλίκη γύρισε το «Χτυποκάρδια στα θρανία» και μου έδωσε ο Σακελλάριος τον ρόλο με το προφιτερόλ. Μεγάλος χαμός!

 

Χτυποκάρδια στα θρανία
Χτυποκάρδια στα θρανία


— Ένα έργο που δεν πηγαίνει καλά σημαίνει ότι είναι καλλιτεχνικά υποδεέστερο ενός άλλου που σκίζει;

Όχι, έχει να κάνει μ' αυτό που λέγαμε πριν, την εποχή που ο κόσμος τυποποιούσε τους ηθοποιούς, αρχής γενομένης απ' την Αλίκη. Η Αλίκη ήταν η μαθήτρια, ήθελε να κάνει τη μαθήτρια και το αφελέστατο κοριτσάκι που του συμβαίνουν οι έρωτες. Όταν ξαφνικά βγήκε να κάνει την Κλεοπάτρα δεν άρεσε στον κόσμο. Έχασε τον μπούσουλα, όπως τον έχασα κι εγώ. Όταν της φορέσαμε πάλι την ποδιά, δεν είχαμε πού να βάλουμε τον κόσμο!

 

Τώρα που μου το ρωτήσατε, όμως, ακόμα δεν το έχω ξεκαθαρίσει παρά τα 55-56 χρόνια που έχω στο θέατρο: δεν ξέρω τι συμβαίνει κι ένα έργο πάει ή δεν πάει. Έχει να κάνει με τη νοοτροπία του, με τον κόσμο; Υπάρχουν έργα που είναι πραγματικά καλά και δεν τσουλάνε, όπως ο «Αμπιγιέρ» που έπαιξα εγώ. Ήταν μια πολύ ωραία παράσταση, δημιουργία δική μου, που πήρε ύμνους. Δεν κύλησε, δεν συνάντησε ποτέ το μεγάλο κοινό.


— Το «Ξύπνα Βασίλη» του Ψαθά που κάνατε με τον Δαλιανίδη ήταν ένα έργο τολμηρό για το πλαίσιο της εποχής; Μιλούσε καθαρά για αναρχικούς, αριστερούς και δεξιούς.

Όχι, γιατί, αν και χούντα, τα πράγματα ήταν ακόμα ρευστά. Ο κόσμος κατέβαινε στον δρόμο για να πει του βασιλιά να φύγει, οπότε μέσα σ' αυτό το πλαίσιο μπορούσες να παίξεις σε οποιοδήποτε θέμα. Το αστείο ήταν που μεσούσης της χούντας είχα ανεβάσει ένα άλλο έργο, για το οποίο είχαμε φέρει μέχρι και αμερικανικές αστυνομικές στολές από την Αμερική, αλλά δεν πήγε καθόλου καλά!

 

Πάνω στην απελπισία μου βρίσκω τον Σακελλάριο και του λέω: «Τι μπορείς να κάνεις;». Μου λέει: «Θα σου γράψω εγώ ένα έργο» και κάθεται και μου φτιάχνει τον «Μανωλάκη τον βομβιστή». Ήταν ανιψιός μου, υποτίθεται, αλλά δεν ήταν βομβιστής τελικά, μόνο ένας κοινός απατεώνας κλέφτης. Έτσι πέρασε τη λογοκρισία κι έγινε το έλα να δεις!

 

— Αντιμετωπίσατε προβλήματα με τη χούντα λόγω της δουλειάς σας;

Καθόλου! Εμένα προσωπικά δεν με ενόχλησαν καθόλου. Ακόμα κι όταν επιστράτευαν ηθοποιούς και τραγουδιστές για εμφανίσεις στα στρατόπεδα, εμένα δεν με ενόχλησαν, και ευτυχώς δηλαδή.


— Κάνατε και πολλή τηλεόραση, κ. Κωνσταντίνου. Μια περίοδο είχατε την πρωτοκαθεδρία, θα λέγαμε.

Κοιτάξτε, έχω παίξει όλα τα είδη, δεν θα μπορούσα να κάνω προχειρότητες στην τηλεόραση. Άλλα για επιβίωση και άλλα γιατί τα γούσταρα. Έχω κάνει μεγάλες επιτυχίες και στα μεν και στα δε. Δεν μου το χρέωσε ο κόσμος αυτό, ότι έφυγα από την καραεπιθεώρηση, να την πω έτσι, για να κάνω τον «Αμπιγιέρ». Δεν υπήρχε αυτή η διάσταση. Είχα πάντα ένα ρητό: «Δεν έχει σημασία τι παίζεις αλλά πώς το παίζεις». Ακόμα και στη χειρότερη περίπτωση ενός έργου σημασία έχει πόσο εσύ σέβεσαι το κοινό και το αντιμετωπίζεις σοβαρά. Αυτό με ακολούθησε μια ζωή.


— Πώς θα κρίνατε τους νέους ηθοποιούς με τα 56 χρόνια της εμπειρίας σας στο θέαμα;

Οι νέοι ηθοποιοί βρίσκονται με το 'να πόδι μονίμως στην παγίδα της επιτυχίας. Λέγοντας ότι θα κάνουν μια επιτυχία στην τηλεόραση πιστεύουν και ότι έχουν ολοκληρωθεί ως ηθοποιοί. Πιστεύουν ότι θα τους λατρέψει ο κόσμος, μα αυτό είναι η παγίδα! Και η παγίδα αυτή δεν έχει θεμέλια, δεν έχει μπετά, δεν έχει τίποτα. Εμείς χτίσαμε και κάτσαμε πάνω σ' αυτά που λέγονται αγάπη για το θέατρο, σπουδή προερχόμενη από το Θέατρο Τέχνης βέβαια.


— Σε ποια περιοχή ζείτε;

Τώρα; Στο Μαρούσι.

 

Φοβάμαι πως αν δεν ήμουν ευαίσθητος άνθρωπος, δεν θα μπορούσα να είμαι αυτό που λένε καλός ηθοποιός. Δεν γίνεται, ο καλλιτέχνης, ο ηθοποιός πρέπει να 'χει ευαισθησία και φαντασία κι εγώ αυτά τα δύο τα είχα στον υπέρτατο βαθμό. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO
Φοβάμαι πως αν δεν ήμουν ευαίσθητος άνθρωπος, δεν θα μπορούσα να είμαι αυτό που λένε καλός ηθοποιός. Δεν γίνεται, ο καλλιτέχνης, ο ηθοποιός πρέπει να 'χει ευαισθησία και φαντασία κι εγώ αυτά τα δύο τα είχα στον υπέρτατο βαθμό. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO


— Εσείς, ένας άνθρωπος της πλατείας Βάθη, του κέντρου;

Έχω ζήσει χρόνια στο κέντρο, Αριστοτέλους, Πανόρμου, όλα τα χρόνια μου στο κέντρο τα έζησα. Μετά πήγα στην Κηφισιά και απ' την Κηφισιά κατέβηκα στο Μαρούσι. Α, έχω μείνει και στο Χαλάνδρι για λίγο − αυτά ήταν τα τρία μέρη εκτός Αθήνας όπου έζησα.


— Σας άρεσαν τότε οι μετακινήσεις στο κέντρο;

Τον καιρό εκείνο ήταν πάρα πολύ ωραία! Υπήρχε η Κυψέλη, υπήρχε η πλατεία Βικτωρίας, καθόσουν να φας το παγωτό σου με την παρέα σου, ηθοποιούς συναδέλφους, συγγραφείς, σκηνοθέτες. Υπήρχαν ταβέρνες, στέκια όπου μαζευόμασταν. Τώρα πια δε θέλω ούτε να τη σκέφτομαι την Αθήνα.


— Λόγω της υποβάθμισης του κέντρου;

Όχι, τώρα πια αποζητώ την ησυχία και να 'μαι αποτραβηγμένος απ' όλο αυτό που συμβαίνει.


— Έχει να κάνει και με τα χρόνια που έχουν περάσει;

Αν ήμουν στην Αθήνα, δεν θα ήξερα πού να πάω. Στην πλατεία Βικτωρίας, στην Κυψέλη; Δεν υπάρχει τίποτε απ' αυτά! Έχουν διαλυθεί όλα. Να πάω στο Κολωνάκι, ας πούμε, που ποτέ δεν μου άρεσε;


— Πείτε μου ένα κομβικό πρόσωπο στη ζωή σας.

Τι εννοείτε «κομβικό»;


— Έναν σημαντικό άνθρωπο, τον πιο σημαντικό.

(σκέφτεται) Δεν αξιολογώ τους ανθρώπους ως σημαντικούς, ως ανθρώπους τους αξιολογώ. Ο πιο σημαντικός άνθρωπος για μένα ήταν η μητέρα μου, ένας άνθρωπος-άγγελος, πάρα πολύ καλή. Από κει και μετά, γνώρισα πολλούς σημαντικούς, οι οποίοι για μένα ήταν απλοί άνθρωποι, όπως ήμουν κι εγώ. (Με κοιτάζει πολύ σοβαρά) Εσείς τι νομίζετε δηλαδή, ότι με έχω για πολύ σημαντικό; Μακριά από μένα αυτά! Είμαι ένας άνθρωπος απλός, όπως είναι όλοι οι άλλοι, και δεν μπορεί κανένας να γελάσει μ' αυτό που λέω γιατί θα πρέπει να αποδείξει το αντίθετο. Ποτέ δεν καβάλησα καλάμια, ποτέ δεν είπα «εγώ είμαι», ποτέ δεν δημιούργησα πρόβλημα σε καμία παράσταση, σε κανένα θέατρο. Κι αυτό δεν σημαίνει ότι ήμουν χαμηλών τόνων αλλά ότι είχα τα πιστεύω μου.

 

Χρήστος Σπανός, Γιώργος Κωνσταντίνου και Θανάσης Τσαλταμπάσης στην παράσταση «Τσάρλι Τσάπλιν» στο Ακροπόλ.
Χρήστος Σπανός, Γιώργος Κωνσταντίνου και Θανάσης Τσαλταμπάσης στην παράσταση «Τσάρλι Τσάπλιν» στο Ακροπόλ.


— Μάλιστα. Να που σήμερα βρισκόμαστε στο θέατρο «Ακροπόλ», όπου συμμετέχετε στην παράσταση «Τσάρλι Τσάπλιν».

Μια σπουδαία θεαματική παράσταση που έχει κάνει ο φίλος μου, ο σκηνοθέτης Πέτρος Ζούλιας, με τον Θανάση Τσαλταμπάση. Είμαστε τυχεροί που παίζουμε μαζί του, γιατί αν τον δεις, νομίζεις πως είναι ο δίδυμος αδερφός του Τσάρλι Τσάπλιν! Το έχετε δει το έργο;


— Όχι, ακόμα δεν το 'χω δει.

Να έρθετε οπωσδήποτε.


— Εντάξει. Μιλήστε μου για τη δική σας συμμετοχή.

Εγώ κάνω τον Χούβερ, ένα μάλλον επικίνδυνο άτομο που κυνηγάει τον Τσάρλι Τσάπλιν, μέχρι που τον εξοντώνει. Τον θεωρεί ανατρεπτικό, κομμουνιστή κ.λπ. Μ' αρέσει ο ρόλος, με ιντριγκάρει, γιατί δεν θυμάμαι να έχω υποδυθεί ένα τόσο επικίνδυνο πρόσωπο. Η επικινδυνότητά του έγκειται στο ότι ναι μεν κυνήγησε τους κομμουνιστές, αλλά το έκανε χάριν του έθνους. Ουσιαστικά ήταν πατριώτης ο Χούβερ, παρόλο που η Ιστορία τον έκρινε άσχημα.


— Πατριώτης ή εθνικιστής;

Το εθνικιστής, δεν ήταν κακό στην περίπτωσή του, αφού πίστευε ότι για το καλό του έθνους κυνηγούσε τους ανθρώπους. Διότι στο τέλος του έργου, στο τέλος της παρουσίας μου, γυρίζω και λέω: «Έπρεπε να κάνω το καθήκον μου. Όλη μου τη ζωή αυτό έκανα, ας με κρίνει η Ιστορία για τις πράξεις μου» − έτσι τελειώνει η παράσταση! Αυτός έτσι νόμιζε, σωστά ή λάθος, χωρίς να έχει προσωπικά με κανέναν. Θεωρούσε εχθρούς του έθνους του τους κομμουνιστές, τους μαύρους.

 

— Και ο Χίτλερ ωστόσο για το καλό του έθνους του αφάνισε τους Εβραίους και όχι μόνο...

Όχι, όχι, δεν είναι το ίδιο, δεν μιλάμε για γενοκτονίες. Μιλάμε για την εμμονή ενός ανθρώπου, την οποία δεν είχε μόνο αυτός. Στη συνέχεια, παίρνοντας άδεια από τον ΜακΚάρθι, κυνήγησαν όλους τους κομμουνιστές − θυμάστε τις λίστες του Χόλιγουντ που απαγόρευσαν και στον Τσάρλι Τσάπλιν να ξαναμπεί στην Αμερική. Αυτοί προστάτευαν το έθνος κατά τη δική τους άποψη. Ο Χίτλερ, καταρχάς, είχε κατακτητικές τάσεις, δεν ήθελε να σώσει την ανθρωπότητα ούτε τη Γερμανία. Πώς θα έσωζε τη Γερμανία; Ισοπεδώνοντας την Πολωνία και τη Γαλλία;


— Σας έχω τώρα δίπλα μου και γνωρίζοντας την ηλικία σας δεν μπορώ να μη σχολιάσω πόσο νεότερος μοιάζετε. Φοράτε τα τζιν σας, έχετε γρήγορη κινησιολογία. Πώς τα καταφέρνετε;

(χαμογελάει) Είναι θέμα μυαλού, είναι θέμα αυτού που λένε «μπορώ». Όταν πεις «μπορώ» φεύγουν όλοι οι πονοκέφαλοι, όλοι οι πόνοι απ' τα αρθριτικά, όλη η βαριεστημάρα, όλη η κομμάρα. Όταν το μυαλό μου είναι σε εγρήγορση και λέω «μπορώ το ένα ή το άλλο», έχω πειστεί πια κι εγώ ο ίδιος! Αυτό πιστεύω ότι είναι. Ο άνθρωπος καταβάλλει τον εαυτό του όταν λέει «γέρασα» ή «δεν έχω όρεξη να κουνηθώ». Εγώ δεν το καταλαβαίνω αυτό. Ποτέ δεν το κατάλαβα στη ζωή μου! Έκανα πειράματα σκαρφαλώνοντας σ' έναν βράχο κι έλεγα «μπορώ», ένιωθα ότι μπορούσα να το κάνω.


— Είναι και θέμα κυττάρου όμως.

Το πιστεύω απόλυτα αυτό! Έχω πάρει από τον πατέρα μου. Ήταν πολύ δυνατός ως φύση, ως κατασκευή και σίγουρα έχω πάρει ένα κομμάτι του.

 

Έχω πολύ καλή σχέση με τη φύση και το φαινόμενό της, μ' αυτό το οποίο θα έρθει και κάποια στιγμή θα φύγει. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO
Έχω πολύ καλή σχέση με τη φύση και το φαινόμενό της, μ' αυτό το οποίο θα έρθει και κάποια στιγμή θα φύγει. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO


— Καριέρα ή οικογένεια;

Αυτό δεν θα ήθελα να το σχολιάσω.


— Δεκτό. Θα μπορούσατε να ζήσετε στο εξής χωρίς θέατρο;

Όχι. Δεν θα μπορούσα να φανταστώ τον εαυτό μου να μην κάνει τίποτα γύρω απ' το θέατρο. Ακόμα κι όταν έχω ελεύθερο χρόνο, γράφω. Σκέφτομαι συχνά πως όταν δεν θα μπορώ να πάρω τα πόδια μου, που δεν το πιστεύω όσο λέω «μπορώ», θ' ασχοληθώ με το γράψιμο.


— Στο χέρι ή στο κομπιούτερ;

Στο κομπιούτερ! Είχα γράψει κι ένα θεατρικό έργο, το «Άρλεκιν», εξαιρετικό, για τον Καρακατσάνη, όταν συνεργαζόμασταν και είχε ξετρελαθεί ο καημένος. Έλεγε «θέλω αυτό να είναι το κύκνειο άσμα μου», αλλά δεν πρόλαβε, πέθανε. Ίσως πρώτη φορά μιλάω σ' εσάς για τον εαυτό μου έτσι, αλλά μου έχει κάνει εντύπωση πως τα θεατρικά μου, ενώ έχουν ακουστεί, δεν τα 'χει πάρει κανείς.


— Ένας σκηνοθέτης για να τα ανεβάσει, εννοείτε.

Ναι, αυτό. Ίσως επειδή είμαι απ' τους ανθρώπους που δεν τα κυνηγούσαν τα πράγματα, δεν πρόβαλλα πολύ τη δουλειά μου.


— Πηγαίνετε θέατρο, βλέπετε σινεμά;

Σινεμά όχι πια, θέατρο πηγαίνω συνέχεια. Και τώρα που παίζω μόνο κάθε Κυριακή, Δευτέρα και Τρίτη θα 'χω όλο τον χρόνο να πάω σε άλλες παραστάσεις.


— Πώς θα ήσασταν αν δίναμε ραντεβού για μια επόμενη συνέντευξη σε μια δεκαετία από τώρα;

Θα ήθελα να είμαι ο ίδιος (γελάει). Αν το μυαλό μου μπορεί να κάνει τα ίδια πράγματα με τώρα, θα είμαι εντάξει.


— (Μια κοπέλα από το θέατρο μας λέει ευγενικά να τελειώνουμε, γιατί πρέπει να ανοίξουν οι πόρτες). Κύριε Κωνσταντίνου, η συνέντευξη αυτή διήρκεσε ακριβώς 50 λεπτά, όσο και μια ψυχανάλυση.

Είδατε που καμιά φορά, όταν δεν έχεις πολύ χρόνο, λες πιο σημαντικά πράγματα; Εγώ αυτό κατάλαβα και σας ευχαριστώ!

 

 

 

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Αλίκη Βουγιουκλάκη - Α' Μέρος: όλα τα κουσούρια και οι αρετές των Ελλήνων, σε light συσκευασία του ενός
16.000 λέξεις, χωρίς εξωραϊσμούς και αποσιωπήσεις, για το κορυφαίο κινηματογραφικό είδωλο της Ελλάδας ― Α' ΜΕΡΟΣ
Ο εξωστρεφής κύριος Kώστας Βουτσάς
Μια απολαυστική, πηγαία συνομιλία του σπουδαίου Έλληνα κωμικού με τον Αντώνη Μποσκοΐτη
40 θεατρικές παραστάσεις που αξίζει να δεις τη φετινή σεζόν
Όλη η πόλη μια σκηνή
Η Χλόη Λιάσκου ίσως έζησε τα πάντα από απόσταση, αλλά κι αυτό έχει το κόστος του
Η ηθοποιός που όλοι θυμούνται ως τη μικρή ξανθή ενζενί των ταινιών του Δαλιανίδη είναι μια παράξενη, ώριμη γυναίκα που μιλά στο LiFO.gr για όσα σπουδαία έζησε, χωρίς να τo κάνει θέμα
Η Ρίκα Διαλυνά στη συνέντευξη της ζωής της στο LIFO.gr
Από τα Καλλιστεία, την Αμερική και τον Φελίνι, μέχρι τις ταινίες με τον Χατζηχρήστο και τις ζηλοτυπίες της Βουγιουκλάκη, η όμορφη, χαλαρή σταρ που έχει γενέθλια σήμερα, είχε εξομολογηθεί τα πάντα (τα πάντα όμως!) στον Αντώνη Μποσκοΐτη
Γκιζέλα Ντάλι: η Ελληνίδα Μπριζίτ Μπαρντό
Σαν σήμερα το 1937 γεννιέται το απόλυτο ελληνικό sex symbol
Αλίκη Βουγιουκλάκη- Β' Μέρος: όλα τα κουσούρια και οι αρετές των Ελλήνων, σε light συσκευασία του ενός
16.000 λέξεις, χωρίς εξωραϊσμούς και αποσιωπήσεις, για το κορυφαίο κινηματογραφικό είδωλο της Ελλάδας ― Β' ΜΕΡΟΣ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Κριτική για «Το καινούργιο σπίτι» του Γκολντόνι, σε σκηνοθεσία Γιάννη Σκουρλέτη
Το παιγνιώδες, ειρωνικό και απολαυστικό εικαστικά ανέβασμα στο Εθνικό Θέατρο είναι σα να ζητούσε ακόμη περισσότερη τόλμη.
«Ρίττερ, Ντένε, Φος» στο Θέατρο Τέχνης: Δύσκολη αποστολή, αξιοθαύμαστη παράσταση
«Ένα θεατρικό διαμάντι»: Κριτική για την παράσταση «Ρίττερ, Ντένε, Φος» του Τόμας Μπέρνχαρντ στο Θέατρο Τέχνης, σε σκηνοθεσία Μαρίας Πρωτόπαππα.
Μηνάς Χατζησάββας: «Να μπορώ να είμαι ευτυχισμένος μέχρι τέλους»
Μικρή αναδρομή στη μεγάλη πορεία του χαρισματικού ηθοποιού, τέσσερα χρόνια μετά τον αιφνίδιο θάνατό του
 «Ωραία μου κυρία» σε σκηνοθεσία Γιάννου Περλέγκα: Απότομη προσγείωση σε ένα μεταμοντέρνο σύμπαν
Κριτική για το μιούζικαλ «Ωραία μου κυρία» των Λέρνερ και Λόου, προσαρμοσμένο από το θεατρικό έργο του Τζορτζ Μπέρναρντ Σο, που ανεβαίνει στην Εναλλακτική Σκηνή της Λυρικής.
Queer ήρωες στα αθηναϊκά θέατρα: Όσα σήμερα θεωρούνται δεδομένα ήταν κάποτε απαγορευμένα
Από την πρώτη παράσταση αθηναϊκού θεάτρου με λεσβιακό θέμα το 1926 μέχρι την Ομάδα Εδάφους του Δημήτρη Παπαϊωάννου, μια καθαρόαιμη queer θεματική και αισθητική φτάνει μέχρι τις μέρες μας και διαπερνά μερικές από τις πιο σημαντικές προτάσεις στο σύγχρονο ελληνικό θέατρο.
Passinho Carioca: Από τις φαβέλες του Ρίο στους «Όρνιθες» του Καραθάνου στη Στέγη
Η βραζιλιάνικη ομάδα χορού πλαισιώνει την ανανεωμένη διανομή στην παράσταση του Νίκου Καραθάνου που επιστρέφει στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση.
Κριτική για το «Πριν την αποχώρηση» του Μπέρνχαρντ: Μπορούμε να γελάσουμε με τον ναζισμό;
Κριτική για την παράσταση «Πριν την αποχώρηση» του Τόμας Μπέρνχαρντ στο Θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας, σε σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη.
«Ωραία μου κυρία»: Η ιστορία του θρυλικού μιούζικαλ που ανεβαίνει στη Λυρική από τον Γιάννο Περλέγκα
Το εμβληματικό μιούζικαλ των Λέρνερ & Λόου σκηνοθετεί ο Γιάννος Περλέγκας για την Εναλλακτική Σκηνή της ΕΛΣ, χωρίς να παραλείπει τα ισχυρά του μηνύματα για την ηθική της μεσαίας τάξης.
Tom in Greece: Η ομοφοβική και μίζερη ελληνική επαρχία στη σκηνή της Στέγης
Οι συντελεστές της πολυαναμενόμενης παράστασης που ανεβαίνει στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση και αποτελεί μεταφορά στα καθ’ ημάς του έργου «Tom à la ferme» μιλούν για την ομοφοβία, το bullying, την παθογένεια της ελληνικής οικογένειας και διαχωρίζουν την «επαρχία» από τον «επαρχιωτισμό».
Ευριπίδη Λασκαρίδη, γιατί ονόμασες τη νέα σου παράσταση «Elenit»;
Το παράδοξο σκηνικό σύμπαν του Ευριπίδη Λασκαρίδη σε μια υπερπαραγωγή της Στέγης με χιούμορ, υπερβολή αλλά και απόλυτη σοβαρότητα.
«Το καινούργιο σπίτι» σε σκηνοθεσία Γ. Σκουρλέτη: Ένα απίθανο μπαρόκ νεκροταφείο στη σκηνή του Rex
Η διαχρονική κωμωδία του Κάρλο Γκολντόνι φέρνει τη Βενετία του 18ου αιώνα στο Εθνικό Θέατρο
Τι συνέβαινε στην Ελλάδα, στις τέχνες και τα γράμματα, τον ταραγμένο Νοέμβρη του 1973;
Θέατρο, κινηματογράφος, μουσική, βιβλίο, χορός, εικαστικά, διαλέξεις, αλλά και η λογοκρισία να δουλεύει...
Η Ελένη Βεργέτη επικοινωνεί με τον άλλο κόσμο στο νέο έργο του Ευθύμη Φιλίππου
H ταλαντούχα ηθοποιός που πρωταγωνιστεί στο «Νερό της Κολωνίας» του Εθνικού Θεάτρου αρνείται να αναλωθεί μιλώντας για τη δυστυχία γύρω μας.
Η «Λούλου» σε σκηνοθεσία Χουβαρδά: Ένα αινιγματικό κείμενο, μια διεκπεραιωτική παράσταση
Ο Γιάννης Χουβαρδάς ανεβάζει τη «Λούλου» του Φρανκ Βέντεκιντ στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης.
«Μαρίκα» και «Οι Φάλαινες του Αυγούστου»: Ο Πέτρος Ζούλιας σκηνοθετεί δύο έργα που τον αφορούν
Ο σκηνοθέτης μιλά για τις νέες του παραστάσεις και τη συνεργασία του με τα κορυφαία ονόματα της ελληνικής υποκριτικής
10 σχόλια
Ταξινόμηση:
avatar Μαριάννα Θ. 19.11.2017 | 10:52
Τον κο.Κωνσταντίνου τον συμπαθούσα μέχρι που είδα τρεις τηλεοπτικές σειρές δικές του -σε σενάριο και σκηνοθεσία (γυρισμένες στα τέλη των 90s)- όπου οι ηθοποιοί πετούσαν πού και πού πολύ υποτιμητικά σχόλια για τους ομοφυλόφιλους(άντρες ή γυναίκες), μάλιστα σχόλια που και να έλειπαν από το σενάριο δε θα άλλαζε και κάτι στην υπόθεση, κι από τότε δε μπορώ να δω κάτι στο οποίο συμμετέχει. Πολύ θα ήθελα κάποιος δημοσιογράφος να αναφερθεί σε αυτό το θέμα σε κάποια συνέντευξή του. Αντανακλούν ιδέες του δημιουργού ή απλώς προσπαθούσε να δελεάσει όσους περισσότερους ομοφοβικούς τηλεθεατές μπορούσε, για τα νούμερα τηλεθέασης; Προσωπικά δυσκολεύομαι να ξεχωρίσω το δημιουργό από το δημιούργημά του..
avatar ΜΠΟΣΚΟ 19.11.2017 | 16:04
«Μα, έχω παίξει τον ομοφυλόφιλο σε μια σειρά με την Ελένη Ερήμου. Πάντως, οι gay είναι μια πραγματικότητα, υπήρχαν και τότε και υπάρχουν πάντα. Οι άνθρωποι αυτοί έχουν ένα ιδιαίτερο χιούμορ, μια εξυπνάδα που την εκφράζουν με τον δικό τους τρόπο. Και αυτό είναι πολύ ωραίο και αστείο όταν βγαίνει σωστά στην τηλεόραση, στο θέατρο και το σινεμά»...
Από παλιότερη συνέντευξη του Γιώργου Κωνσταντίνου σε άλλο μέσο.
avatar Μαριάννα Θ. 19.11.2017 | 18:49
"Οι άνθρωποι αυτοί";! Λες και είναι ξέχωροι από τους άλλους! Σα να λέμε "εμείς" κι "οι άλλοι".
Δες τις σειρές του και θα καταλάβεις τι εννοώ. Να λέει "πούστ...." τους ομοφυλόφιλους, να ντρέπεται (στο ρόλο) εάν κάποιος τον θεωρούσε ομοφυλόφιλο λες και είναι προσβολή(!)..

Εγώ πάντως, εάν είχα γράψει και σκηνοθετήσει μια δική μου σειρά, θα αντανακλούσε αυτή και τις ιδέες μου, δηλ μια κοινωνία όπου άντρες-γυναίκες-ετερόφυλοι-ομοφυλόφιλοι κτλ θα ήταν ίσοι. Γιατί η τηλεόραση εκπαιδεύει κιόλας. Όταν το μικρό παιδί βλέπει τους γκέυ να τους λένε ανώμαλους στην τηλεόραση, θα το πει κι αυτό στη ζωή του, και το έχω δει πολλάκις να συμβαίνει.
Σα να κάνω τώρα -για παράδειγμα το λέω- εγώ ως γυναίκα ένα σήριαλ και να παρουσιάζω ως φυσιολογικό ότι οι γυναίκες είναι κατώτερες από τους άντρες.
Προφανώς είναι ομοφοβικός ο κο.Κωνσταντίνου και για μένα οποιαδήποτε διάκριση απέναντι στους ανθρώπους είναι απαράδεκτη. Και το απόσπασμα που έβαλες δείχνει μια συγκεκαλυμμένη διάκριση. Άκου "οι άνθρωποι αυτοί"........
avatar ΜΠΟΣΚΟ 20.11.2017 | 02:50
Αγαπητή Μαριάννα Θ., ο Κωνσταντίνου σου φταίει όταν πολλά - πολλά χρόνια μετά ένα φιλί μεταξύ αντρών σε σήριαλ του Παπακαλιάτη κόπηκε από το ΕΣΡ; Προσωπικά δεν πιστεύω ότι ο Κωνσταντίνου είναι ομοφοβικός κι ας πιάνεσαι από μία διατύπωση του λόγου του (στην αποθέωση του politically correct μου κάνει αυτό λίγο, αλλά δικαίωμα σου να έχεις όποια γνώμη θες). Κι αν πάλι είναι ομοφοβικός, μην ξεχνάς πως αυτοί οι άνθρωποι βρίσκονται στην όγδοη δεκαετία της ζωής τους και πως, καλώς ή κακώς, εκπροσωπούν μιαν άλλη εποχή ως νέοι που υπήρξαν κάποτε για τον τόπο που ζούμε. Πόσο ομοφοβικός να είναι δηλαδή ο Κωνσταντίνου που δούλευε με τον Δαλιανίδη και είχαν στενή σχέση, λόγου χάριν; Ή σε μιαν άλλη ταινία που μπαίνει ο Βέγγος σε μια κλινική και τον φωνάζουν κατά λάθος ''αδελφή'' και γυρνάει και λέει ''ε, όχι κι αδελφή, ρε παιδιά'', τι θα κάνουμε, θα γυρίσουμε την πλάτη στον Βέγγο ως ομοφοβικό; Συμπεριφορές που δεν γίνονταν αποδεκτές από τα κοινωνικά στερεότυπα του καιρού τους, ήταν συνηθισμένο να αποτελούν πηγή σάτιρας. Και μη μου πεις τώρα πως ένα παιδί έβλεπε τον Κωνσταντίνου ή τον Βέγγο να σατιρίζουν τους ομοφυλόφιλους κι έγινε ομοφοβικό μεγαλώνοντας. Είναι το επιχείρημα ''όλο πούστηδες έχει η TV και πάνε να μας το περάσουν ως φυσιολογικό'', αλλά από την ανάποδη. Θα σου πρότεινα να χαλαρώσεις και να χαρείς τις ταινίες αυτών των ανθρώπων όποτε παίζονται από τα κανάλια. Διαφορετικά πέταξε καλύτερα τη συσκευή σου από το μπαλκόνι. Στην Ελλάδα ζούμε και το θέμα, αν κρίνουμε από την τηλεόραση, παραμένει ταμπού. Βλακωδώς ασυζητητί.
avatar
Ανώνυμος/η 20.11.2017 | 08:03
Πάντα μ άρεσε ο ρυθμός του κου Κωνσταντίνου, εκεί που νόμιζες ότι θα πλατιάσει θα το χάσει, τσακ έβγαινε πάλι μπροστά, σαν ακροβάτης. Πέραν του ότι είναι ένας ηθοποιός που μπορείς να γελάσεις και να συγκινηθείς μαζί του, έχει και πολύ γλύκα τελικά αυτός ο άνθρωπος. Σα προφιτερόλ!
avatar J.Brian 20.11.2017 | 14:29
Όλα αυτά, που λέτε στην τοποθέτηση σας κύριε Μποσκοϊτη, είναι σεβαστά και απολύτως κατανοητά. Ισχύει ότι, πολλοί άνθρωποι της γενιάς του κυρίου Κωνσταντίνου, έχουν έλλειμμα παιδείας πάνω σε θέματα σεξισμού, ομοφυλοφιλίας κλπ. Αλλά δεν μπορώ να τοποθετήσω σε καμία περίπτωση και με όλες τις δικαιολογίες του κόσμου, κάποιον τέτοιο άνθρωπο, στην ομάδα των πνευματικών ανθρώπων. Μπορεί να έχει αγαθές προθέσεις, αλλά τα πονήματα του, απευθύνονται σε ανθρώπους και αν όχι τους επηρεάζουν τουλάχιστον τους αποκοιμίζουν. Επειδή έχω δει πολύ τηλεόραση στη ζωή μου, είμαι και 46 ετών....μπορώ να πω μετά βεβαιότητος, ότι οι σειρές του κ. Κωνσταντίνου, είναι επιπέδου Σεφερλή δυστυχώς. Δεν αναφέρεται υποτιμητικά και απαξιωτικά μόνο στους γκέυ αλλά αναπαράγει και όλα τα άθλια στερεότυπα για τις γυναίκες.
Πιστέψτε με τις έχω δει όλες, από παιδί και με ενοχλούσαν αυτά, που ακουγόντουσαν από τότε, καθώς διέκρινα τη βαρβαρότητα.
Μόνο μία σειρά με την Καλογεροπούλου ήταν κάπως ανεκτή.
Έχω απαίτηση από έναν τέτοιο σπουδαίο ηθοποιό, αν μη τι άλλο, να τα έχει επεξεργαστεί αυτά και να προσφέρει πιο δύσκολα και πιο όμορφα πράγματα στο ¨λαουτζίκο¨.....Τουλάχιστον ο Σεφερλής δε σε μπερδεύει.
Κατά τα άλλα εκτιμώ πολύ τη δουλειά που κάνετε καθώς και τις απίστευτες γνώσεις σας.
avatar ΜΠΟΣΚΟ 20.11.2017 | 16:17
Σας καταλαβαίνω, J. Brian, κι εσάς και τη Μαριάννα Θ., να είστε βέβαιοι. Απλά ο άνθρωπος είπε τόσα πράγματα στη συνέντευξη και δεν ειν' ωραίο να μένει το ''ομοφοβικός'' ως ταμπέλα τη στιγμή που δεν συζητήσαμε επ' αυτού τίποτα. Να είστε καλά!
avatar Neverlander 20.11.2017 | 14:50
Ε όχι και να δικαιολογήσουμε τον Χούβερ (και τον κάθε Χούβερ) και μπράβο στον δημοσιογράφο που το δεν το άφησε έτσι. Θέλω πολύ να δω την παράσταση, γλυκύτατος ο κ.Κωνσταντίνου, εννοείται τον εκτιμώ και είναι κεφάλαιο του ελληνικού κινηματογράφου, αλλά ρε παιδιά (και συγγνώμη, κ. Κωνσταντίνου) δεν κρύβω ότι τις τηλεοπτικές του σειρές τις έβρισκα πάντα κατωτάτου αισθητικής - ένα κιτς συνονθύλευμα διαλόγων αδούλευτων και ανόητων, μια απομίμηση sitcom για αποβλακωμένους τηλεθεατές, γενικά χαρακτηρίζουν μια δεκαετία φτήνιας και ευκολίας σε όλους τους τομείς.
A guy somewhere north A guy somewhere north 20.11.2017 | 22:28
Από παιδί με κατατρύχει η ατάκα -νομίζω από ένα σήριαλ με την Τζοβάνα Φραγκούλη: "Όποιος θέλει high fi, ένα χρόνο να ΜΗ φάει, γιά να πάρει high fi"...
Συμπαθής είναι, φαίνεται σεμνός, συνειδητοποιημένος και ουσιαστικός. Αλλά οι τηλεοπτικές του επιλογές μας έχουν αφήσει λίγο με το στόμα ανοικτό... Βέβαια, θα πρέπει να τον κρίνουμε με τα δεδομένα εκείνης της εποχής, όχι της τωρινής. Εγώ του δίνω σίγουρα θετικό πρόσημο, τον θεωρούσα πάντοτε αξιοπρεπή. Όλοι κάνουν φάουλ στις επιλογές του. Και πού ξέρουμε εμείς τι οικονομικές ανάγκες είχε όταν έκανε κάποια από τα κρύα σήριάλ του, τα οποία μπορεί να γράφτηκαν όσο έπαιζε και στο θέατρο, για να καλύψει ανάγκες;
Ας μην είμαστε τόσο αυστηροί... Η πολιτική ορθότητα την εποχή που τα έγραφε ή έπαιζε ήταν άγνωστη έννοια...
avatar
Ανώνυμος/η 30.6.2018 | 15:25
Ο κ. Κωνσταντίνου αφιέρωσε και συνεχίζει να αφιερώνει όλη του τη ζωή στη δραματική τέχνη. Γι'αυτό και μονο το λόγο, χωρίς να προσμετρώνται οι επιμέρους επιτυχίες του, χρήζει σεβασμού. Πολυ ενδιαφέρουσα η συνέντευξη, μας υπενθυμίζει και εποχές δυσκολότερες της σημερινής (εμφυλίου). Θα ήθελα να ζουσα στην Ευρώπη για να μπορέσω να παρακολουθησω την παρασταση αν επαναληφθεί το χειμώνα.
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή